22/12/2025
“Δεν είναι τόσο σοβαρό. Μη δίνεις σημασία. Πάντα έτσι είναι ο πατέρας μου.”
“Ε, Χριστούγεννα είναι, δεν θα τον αντέξουμε λίγο;”
Τα λόγια του άντρα της ήταν γεμάτα προσπάθεια για ειρήνη.
Αλλά η Άννα ήξερε.
Αυτό το «λίγο»…
κάθε χρόνο τους στοίχιζε πολύ.
Πήγαν.
Για να μη χαλάσει η παράδοση.
Για να δει ο παππούς τα εγγόνια.
Για να μην ακουστεί "η Άννα πάλι κάνει τα δικά της".
Τα πρώτα λεπτά ήταν ήρεμα.
Τα παιδιά έπαιζαν στο χαλί.
Η τηλεόραση έπαιζε από πίσω.
Η γιαγιά τους σέρβιρε μελομακάρονα.
Και μετά…
Κάτι ασήμαντο.
Μια φράση.
Ένα «μη μιλάς έτσι» από το παιδί στον παππού.
Και ο παππούς… ξέσπασε.
Φωνές.
Χέρια στον αέρα.
Κατηγορίες.
«Δεν τα μεγαλώνετε σωστά»,
«Αν ήσασταν σωστοί γονείς, θα με σέβονταν».
Η Άννα έμεινε λίγα δευτερόλεπτα ακίνητη.
Κοίταξε τα παιδιά.
Είχαν παγώσει.
Δεν φώναξε.
Δεν έκανε δράμα.
Μόνο που πήγε, μάζεψε τα μπουφάν, τα παπούτσια, και είπε ήσυχα:
«Φεύγουμε. Τώρα.»
Ο άντρας της πήγε να αντιδράσει.
Εκείνη τον κοίταξε μόνο:
«Θα με ευχαριστήσεις αργότερα.»
Στο αυτοκίνητο κανείς δεν μίλησε για λίγο.
Μετά ο μικρός ρώτησε:
“Μαμά, γιατί φύγαμε;”
“Γιατί δεν μένουμε κάπου όταν η χαρά σταματάει.”
“Όταν κάποιος αρχίζει να φωνάζει έτσι, δεν χρειάζεται να μείνουμε εκεί.”
Το είπε και κατάλαβε πως δεν το έλεγε μόνο στο παιδί της.
Το έλεγε και στο δικό της παιδικό εαυτό.
Που είχε μείνει πολλές φορές εκεί που δεν υπήρχε χαρά.
Μήπως και φανεί “καλή”.
---
Μπορούμε να φεύγουμε, όταν σταματάει η χαρά.
Και να διδάσκουμε στα παιδιά μας…
πώς μοιάζει ο αυτοσεβασμός.
