Φωτιάδου Κυριακή, Ψυχολόγος

03/04/2026

Σας έχει τύχει με τον ερχομό της άνοιξης να πέφτει η διάθεσή σας; Να βιώνετε ένα είδος "εποχιακής κατάθλιψης" αυτή την εποχή, παρά την ομορφιά της φύσης;🌸🌻⛅️🌱🌞🪺🐣
Γιατί όμως μπορεί να συμβαίνει αυτό; ❓

Η άνοιξη είναι μια πολύ ιδιαίτερη εποχή, μια εποχή έντονων αλλαγών τόσο για τη φύση, όσο και για τον άνθρωπο. Οι αχτίδες του ήλιου μας ζεσταίνουν, η μέρα μεγαλώνει, η ....

02/04/2026

Ghosting: γιατί πονάει όταν ο άλλος "εξαφανίζεται"

To Ghosting eείναι ένα ηχηρό μήνυμα απαξίωσης που ενεργοποιεί τα ίδια κέντρα του εγκεφάλου με τον σωματικό πόνο.

Σύμφωνα με έρευνες, ο κοινωνικός αποκλεισμός και η απόρριψη χωρίς εξήγηση προκαλούν μια αίσθηση απειλής για την επιβίωση, καθώς ο άνθρωπος είναι ον κοινωνικό και η αποδοχή από την ομάδα ή τον σύντροφο αποτελεί βασική ανάγκη (Kross et al., 2011). Στην περίπτωση του ghosting, το άτομο που δέχεται τη σιωπή βιώνει αυτό που ονομάζεται διφορούμενη απώλεια (ambiguous loss). Πρόκειται για μια μορφή πένθους όπου το αντικείμενο της απώλειας είναι σωματικά παρόν (το άτομο ζει, ανεβάζει stories, είναι online) αλλά ψυχολογικά απών.

Link στο πρώτο σχόλιο 👇

01/04/2026

Θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά όλους τους θεραπευόμενούς μου για την εμπιστοσύνη που μου έχουν δείξει αυτά τα χρόνια. 🙏🙏🙏
Είναι πραγματικά τιμή μου να είμαι συνοδοιπόρος στο ταξίδι της θεραπείας σας — ένα ταξίδι γεμάτο συγκινήσεις και βαθιά ανθρώπινη σύνδεση, όπου η ευαλωτότητα μετατρέπεται σε δύναμη και η επαφή με τον εσωτερικό εαυτό ανοίγει νέους δρόμους κατανόησης κι εξέλιξης. 🙏

Οι θετικές σας αξιολογήσεις αποτελούν για μένα πολύτιμο κίνητρο να εξελίσσομαι και να συνεχίζω τη δουλειά μου με αφοσίωση, συνέπεια και φροντίδα. 🫶

Θα ήθελα επίσης να ευχαριστήσω το doctoranytime για την πολύτιμη υποστήριξη του, δίνοντάς μου τη δυνατότητα να προσφέρω το έργο μου με μεγαλύτερη προσβασιμότητα και να έρχομαι σε επαφή με ανθρώπους που αναζητούν ουσιαστική βοήθεια. 😊

Συνεχίζουμε μαζί, με εμπιστοσύνη, συνέπεια και φροντίδα. 🤍

20/03/2026

🎬 #4η θεματική Cinematherapy: Πένθος, σιωπή κι ενοχή 😞😶

🎥Ταινία: Ordinary People (Robert Redford, 1980)

Η ταινία ακολουθεί μια οικογένεια που προσπαθεί να συνεχίσει τη ζωή της μετά από μια τραγική απώλεια. Η σιωπή μέσα στην οικογένεια δυσχεραίνει την επεξεργασία του πένθους, ενισχύει τις συγκρούσεις και την απομόνωση. Ο Κόνραντ, έφηβος γιος, παλεύει με έντονα συναισθήματα ενοχής, θλίψης κι οργής. Καθώς προσπαθεί να ανακτήσει τον έλεγχο του εαυτού του και να αντέξει τα συναισθήματά του, ξεκινά ψυχοθεραπεία. Οι οικογενειακές ισορροπίες αλλάζουν και οι σχέσεις μέσα στην οικογένεια δοκιμάζονται.
___________________________________________________________________

🎞️Καθώς παρακολουθείς την ταινία, αναρωτήσου:
❓Ποια σκηνή σε άγγιξε περισσότερο και γιατί;
❓Ποια συναισθήματα αναδύονται μέσα σου κατά την παρακολούθηση της ταινίας;
❓Ποιος χαρακτήρας σου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση;
❓Υπάρχει κάποια σκηνή που σου θυμίζει κάτι από τη δική σου οικογένεια/τη δική σου ζωή;

🎞️Αφού δεις την ταινία, αναρωτήσου:
❓Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι διαφορετικοί τρόποι με τους οποίους τα μέλη της οικογένειας προσπαθούν να αντέξουν την απώλεια. Παρατήρησε τις μεταξύ τους αλληλεπιδράσεις και αναρωτήσου ποια ανάγκη μπορεί να κρύβεται πίσω από τη συμπεριφορά τους; Τι είναι αυτό που ίσως δυσκολεύονται να πουν ο ένας στον άλλο;
❓Πώς διαχειρίζονται τα μέλη της οικογένειας το πένθος τους;
❓Πώς επηρεάζει η ενοχή τον τρόπο που ο Κόνραντ βλέπει τον εαυτό του;
❓Με ποιον τρόπο βοηθά η ψυχοθεραπεία τον Κόνραντ;
❓Με ποιον τρόπο ο πατέρας προσπαθεί να δημιουργήσει σύνδεση με τον γιο του;
❓Τι μπορεί να φοβάται η μητέρα και δυσκολεύεται να εκφράσει συναίσθημα;
❓Πώς αλλάζουν οι σχέσεις μέσα στην οικογένεια όταν αρχίζει να λέγεται η αλήθεια;

🧘Αναστοχασμός🧠

Το πένθος μέσα σε μια οικογένεια αποτελεί μια τραυματική κι ιδιαίτερα οδυνηρή εμπειρία, ιδίως όταν πρόκειται για ένα ξαφνικό ή βίαιο θάνατο ενός μέλους. Όσο μεγαλύτερος είναι ο πόνος της απώλειας, τόσο δυσκολότερο είναι να μιλήσει ο άνθρωπος για το συναίσθημά του.😥
Η ταινία Ordinary People αποτυπώνει πώς το ξαφνικό πένθος μπορεί να βιωθεί μέσα σε μια οικογένεια. Κάποια μέλη αποφεύγουν το συναίσθημά τους, παγώνουν συναισθηματικά και σιωπούν για το πένθος, ενώ άλλα μέλη αναζητούν τη σύνδεση μέσα από την έκφραση των συναισθημάτων τους. Παράλληλα, στην ταινία βλέπουμε τον ήρωα να υποφέρει από μετατραυματικό στρες και να παρουσιάζει τη λεγόμενη «ενοχή του επιζώντα», ένα φαινόμενο κατά το οποίο ένα άτομο αισθάνεται ένοχο για την επιβίωσή του από μια συνθήκη στην οποία άλλα άτομα έχασαν τη ζωή τους. Ο Conrad νιώθει υπεύθυνος για τον θάνατο του αδελφού του και κουβαλά ένα βαρύ φορτίο ως το παιδί που επέζησε, που επηρεάζει βαθιά τη σχέση του με τους γονείς και τον κόσμο γύρω του.
Σύμφωνα με τη συστημική προσέγγιση, το πένθος είναι μια διαδικασία που κλονίζει ολόκληρο το οικογενειακό σύστημα και τις ισορροπίες του. Όταν ο πόνος δε βρίσκει χώρο να εκφραστεί, εμφανίζεται ως σιωπή, πάγωμα, απομάκρυνση ή σύγκρουση, δημιουργώντας εμπόδια στην επικοινωνία και τις σχέσεις. Αντίθετα, το να επιτραπεί ο θρήνος και η ειλικρινής έκφραση του πόνου για την απώλεια – όσο δύσκολη κι αν είναι αυτή – μπορεί να δημιουργήσει γέφυρες συναισθηματικής σύνδεσης, κατανόησης κι αποδοχής ανάμεσα στα μέλη.
Όταν τα μέλη της οικογένειας μπορούν να μοιραστούν την ευαλωτότητά τους χωρίς φόβο, δημιουργείται συναισθηματική ασφάλεια που επιτρέπει τη συναισθηματική σύνδεση και την αλληλοϋποστήριξη, αντί για απομόνωση και παγίδευση στον πόνο. 🗣️🫂

🎞️Με αφορμή την ταινία, μπορείς να αναρωτηθείς για τη δική σου ζωή:
❓Πώς έχεις μάθει να διαχειρίζεσαι το πένθος ή την απώλεια;
❓Όταν βιώνεις δύσκολα συναισθήματα, πόσο εύκολο είναι για σένα να τα εκφράσεις;
❓Γύρω από ποια θέματα υπάρχει σιωπή στην οικογένειά σου; Τι μπορεί να εξυπηρετεί η σιωπή;
❓Πόσο ασφαλές είναι να μοιραστείς ένα δύσκολο συναίσθημα στους οικείους σου; Πώς αντιδρούν οι δικοί σου στην έκφραση των οδυνηρών συναισθημάτων;
❓Μπορεί να υπάρχει κάτι που να ήθελες να πεις σε κάποιο μέλος της οικογένειάς σου και παρόλα αυτά να μην το λες; Τι θα άλλαζε στη σχέση σας αν το έλεγες;
❓Τι θα μπορούσε να αλλάξει στις σχέσεις μας αν υπήρχε περισσότερος χώρος για συναισθηματική ειλικρίνεια κι έκφραση;

✨Θα χαρώ να μοιραστείτε σκέψεις/προβληματισμούς/συναισθηματικές αντιδράσεις σας γύρω από την ταινία, κάποια από τις απαντήσεις σας στα παραπάνω ερωτήματα ή ακόμη και κάποια απορία γύρω από το cinematherapy. 😊
-------------------------------------------------------------------
🎥Στην κινηματογραφοθεραπεία (cinematherapy) οι ταινίες αξιοποιούνται ως εργαλείο διερεύνησης συναισθημάτων, πεποιθήσεων και ταυτίσεων, προσφέροντας ένα πεδίο για προσωπικό αναστοχασμό και θεραπευτικό διάλογο. Μέσα από την προβολή και τη συζήτηση, το κινηματογραφικό υλικό μπορεί να λειτουργήσει ως αφετηρία για βαθύτερη κατανόηση του εαυτού και των σχέσεών μας. 🍿

Check out the official Ordinary People (1980) trailer starring Donald Sutherland! Let us know what you think in the comments below.► Buy or Rent on FandangoN...

15/03/2026

Πως φαντάζεστε τον τέλειο θεραπευτή;
Ο μύθος του τέλειου θεραπευτή.

"Ο μύθος του τέλειου θεραπευτή.

"Μα καλά, είσαι ψυχολόγος και αγχώνεσαι;".

Κάποτε θα ένιωθα ενοχές που δεν διαχειριζόμουν όλα μου τα συναισθήματα τέλεια, που δεν είχα τις τέλειες σχέσεις, την τέλεια δουλειά και καθημερινότητα.

Πλέον σκέφτομαι πόσο υψηλές προσδοκίες έχουν κάποιοι άνθρωποι από τους άλλους, αλλά και από τον ίδιο τους τον εαυτό. Τόσο που με κάνει να σκέφτομαι ότι φοβούνται να νιώσουν, να σπάσουν, να χαλάσουν κάτι από την τέλεια πραγματικότητα τους.

Οι θεραπευτές δεν είμαστε τέλειοι, και είμαστε εντάξει με αυτό. Για αυτό μπορούμε και είμαστε θεραπευτές. Γιατί αν δεν αγκαλιάσεις τα ευάλωτα κομμάτια σου, πως θα αγκαλιάσεις των άλλων;

Ο Γιουνγκ έλεγε, μόνο ο πληγωμένος θεραπευτής θεραπεύει.
Οι θεραπευτές είμαστε άνθρωποι πρώτα από όλα, με την δική μας ιστορία, τις πληγές και τις χαρές. Απλά φροντίζουμε τις πληγές μας να τις αναγνωρίζουμε και να τις επουλώνουμε. Με πολλές ώρες θεραπείας. Για να μην μολύνουμε τους ανθρώπους που κάθονται απέναντί μας.

Είμαστε όμως άνθρωποι, που συναντάνε ανθρώπους."
-------------------------------------------------
Via: The Play Therapist | www.fractalart.gr

10/03/2026

🎬 #3η θεματική Cinematherapy: Ερωτικές σχέσεις και Ταυτότητα💏👤
🎥Ταινία: High Fidelity (Frears, 2000)

Ο Ρομπ, ιδιοκτήτης ενός δισκοπωλείου και ιδιαίτερα παθιασμένος με τη μουσική, βρίσκεται αντιμέτωπος με έναν ακόμη χωρισμό: η Λόρα τον έχει αφήσει κι εκείνος προσπαθεί να καταλάβει το γιατί. Πληγωμένος, ανατρέχει στις «top 5» ερωτικές απογοητεύσεις της ζωής του για να καταλάβει τι πάει λάθος με εκείνον. Παράλληλα, η μουσική λειτουργεί σαν αρχείο μνήμης που συνδέει στιγμές της ζωής και των σχέσεων. Μέσα από αυτή την αναδρομή, μοιάζει να αναρωτιέται ποια είναι η δική του συμβολή στα επαναλαμβανόμενα μοτίβα των σχέσεών του και ίσως για πρώτη φορά να κοιτάζει τον εαυτό του με περισσότερη ειλικρίνεια.
Η ταινία μας καλεί να σκεφτούμε:
• Πόσο ειλικρινά κοιτάμε τον εαυτό μας μετά από έναν χωρισμό;
• Αναλαμβάνουμε την ευθύνη του δικού μας ρόλου ή μένουμε στην απόρριψη;
• Τι είδους συντρόφους επιλέγουμε; Τι μοτίβα επαναλαμβάνουμε;
-------------------------------------------------------------------------

🎞️Αφού δεις την ταινία, αναρωτήσου:
❓ Ποια σκηνή της ταινίας ξεχώρισες; Σου θυμίζει κάτι από τη δική σου ζωή;
❓Με ποιον χαρακτήρα ταυτίζεσαι περισσότερο και γιατί;
❓Τι κάνει του βασικούς ήρωες να αλλάζουν;
❓Πώς αλλάζει η οπτική του ήρωα για τις προηγούμενες σχέσεις του, καθώς τις επανεξετάζει;

Οι ερωτικές σχέσεις αποτελούν ένα σημαντικό πεδίο μέσα από το οποίο διαμορφώνουμε την ταυτότητά μας. Μέσα από όσα ζούμε στις σχέσεις —την εγγύτητα, την απόρριψη, την αποδοχή, τη διαπραγμάτευση, τη σύγκρουση, τη σύνδεση κ.ά.— αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε καλύτερα ποιοι είμαστε, τί έχουμε ανάγκη και πώς σχετιζόμαστε με τους άλλους. Με αυτόν τον τρόπο, οι ερωτικές εμπειρίες δεν αποτελούν μόνο γεγονότα του παρελθόντος, αλλά κομμάτια μιας διαδρομής μέσα από την οποία συγκροτούμε στο χρόνο την προσωπική μας ταυτότητα. 👥👩‍❤️‍👨

💔Συχνά, μετά από έναν χωρισμό, προσπαθούμε να κατανοήσουμε τι συνέβη. Ανατρέχουμε στις αναμνήσεις μας, αναζητώντας εξηγήσεις: Ποιος έφταιξε; Τι πήγε λάθος; Τι θα μπορούσε να είχε γίνει διαφορετικά; Ποιοι ήμασταν μέσα στη σχέση;❤️‍🩹

Ωστόσο, η μνήμη δεν λειτουργεί σαν αντικειμενική καταγραφή των γεγονότων. Οι αναμνήσεις μας δεν παραμένουν ανέπαφες στον χρόνο. Κάθε φορά που ανασύρουμε μια εμπειρία, την ανακατασκευάζουμε μέσα από τη σημερινή μας οπτική και την τρέχουσα συναισθηματική μας κατάσταση. Έτσι, μπορεί να θυμόμαστε μια σχέση πολύ διαφορετικά από το πώς πραγματικά τη βιώσαμε. Η ανάμνηση παίρνει άλλη μορφή κάθε φορά που τη θυμόμαστε και την αφηγούμαστε.🧠🗣️

🧘‍♀️Αναστοχασμός
Οι σχέσεις συχνά λειτουργούν σαν καθρέφτες του εαυτού μας. Μέσα από αυτές ανακαλύπτουμε πτυχές της προσωπικότητάς μας, τις ανάγκες μας, αλλά και τα μοτίβα που επαναλαμβάνουμε.

🎞️Με αφορμή την ταινία, μπορείς να αναρωτηθείς για τη δική σου ζωή:
❓Ποιο τραγούδι θα επέλεγες ως soundtrack ενός σημαντικού έρωτα της ζωής σου; Της ερωτικής σου κατάστασης στο τώρα;
❓ Πώς θυμάσαι σήμερα έναν παλιό χωρισμό; Έχει αλλάξει η αφήγηση αυτής της ιστορίας με τον χρόνο;
❓ Τι λένε οι προηγούμενες σχέσεις σου για τον τρόπο που σχετίζεσαι; Υπάρχουν μοτίβα που επαναλαμβάνονται;
❓Τι έχεις μάθει για τον εαυτό σου μέσα από τις προηγούμενες σχέσεις/ερωτικές εμπειρίες σου;
❓ Τι αναζητάς σήμερα σε μια σχέση που ίσως δεν αναζητούσες παλιότερα;
❓ Αν έφτιαχνες κι εσύ μια «top 5» λίστα των σημαντικών σου σχέσεων/χωρισμών, τι θα αποκάλυπτε για τον τρόπο που σχετίζεσαι/χωρίζεις;

Ίσως τελικά οι σχέσεις του παρελθόντος δεν είναι μόνο ιστορίες που τελείωσαν, αλλά κομμάτια μιας διαδρομής που συνεχίζει να διαμορφώνει το ποιοι είμαστε και το πώς επιλέγουμε να σχετιζόμαστε στο παρόν.🛤️

✨Θα χαρώ να μοιραστείτε σκέψεις/προβληματισμούς/συναισθηματικές αντιδράσεις σας γύρω από την ταινία ή κάποια από τις απαντήσεις σας στα παραπάνω ερωτήματα ή ακόμη και κάποια απορία γύρω από το cinematherapy. 😊

-------------------------------------------------------------------
Στην κινηματογραφοθεραπεία (cinematherapy) οι ταινίες αξιοποιούνται ως εργαλείο διερεύνησης συναισθημάτων, πεποιθήσεων και ταυτίσεων, προσφέροντας ένα πεδίο για προσωπικό αναστοχασμό και θεραπευτικό διάλογο. Μέσα από την προβολή και τη συζήτηση, το κινηματογραφικό υλικό μπορεί να λειτουργήσει ως αφετηρία για βαθύτερη κατανόηση του εαυτού και των σχέσεών μας. 🍿

Check out the official High Fidelity (2000) Trailer starring John Cusack! Let us know what you think in the comments below.► Watch on FandangoNOW: https://ww...

06/03/2026

🎬 #2η θεματική Cinematherapy: Ενηλικίωση: η ανάγκη για διαφοροποίηση του εαυτού
🎥Ταινία: Lady Bird (Greta Gerwig, 2017)

Η Lady Bird είναι μια τελειόφοιτη λυκείου που ζει στο Σακραμέντο με την οικογένειά της. Μέσα από φιλίες και πρώτες ερωτικές εμπειρίες πειραματίζεται με το ποια θέλει να γίνει, ενώ ονειρεύεται μια ζωή μακριά από τον τόπο καταγωγής της. Καθώς προσπαθεί να αυτονομηθεί και να κάνει τα πρώτα της βήματα προς την ενηλικίωση, η σχέση της με τη μητέρα της δοκιμάζεται.

--------------------------------------------------------------------------
🎞️Καθώς παρακολουθείς την ταινία, αναρωτήσου:
❓Ποια σκηνή σε άγγιξε περισσότερο και με ποιον τρόπο;
❓Ποια φιγούρα σού έκανε περισσότερο εντύπωση;
❓Με ποιον χαρακτήρα ταυτίζεσαι περισσότερο; Τι συναισθήματα σου δημιουργεί η ταύτιση με τη συγκεκριμένη φιγούρα;
❓Οι ήρωες περνούν από διαφορετικές συναισθηματικές φάσεις. Ποια εξέλιξη στη συμπεριφορά τους παρατηρείς; Πώς αντιδρούν στα γεγονότα και πώς διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους;

Η ταινία Lady Bird αποτυπώνει την διαδικασία αυτή της μετάβασης από το πατρικό σπίτι προς την αυτονομία, την ανάγκη για φυγή από την οικογένεια, με στόχο την εξερεύνηση της ταυτότητας και την σταδιακή αυτονόμηση.
Στο πλαίσιο της συστημικής θεωρίας του Murray Bowen, αυτή η διαδικασία συνδέεται με τη διαφοροποίηση του εαυτού — την ικανότητα να αναπτύσσουμε προσωπική ταυτότητα και αυτονομία, διατηρώντας ταυτόχρονα τη σύνδεση με την οικογένειά μας.
Η μετάβαση φυγής από το πατρικό σπίτι αποτελεί αναπτυξιακό βήμα ενηλικίωσης. Ωστόσο, πρόκειται για μια διαδικασία που συνοδεύεται από αμφιθυμία, συγκρούσεις, επαναπροσδιορισμό, συναισθηματικές μετατοπίσεις. Είναι μια διαδικασία μοναδική για τον κάθε άνθρωπο και την κάθε οικογένεια.
Στην ταινία ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η σχέση της ηρωίδας με τη μητέρα της, οι συγκρούσεις μεταξύ τους.
Παρατηρήστε τι συμπεριφορά τους κι αναρωτηθείτε: ποια ανάγκη μπορεί να κρύβεται πίσω από αυτή τη συμπεριφορά; Τι είναι αυτό που πραγματικά θέλουν να πουν η μία στην άλλη; 🗣️

🎞️Αφού δεις την ταινία, αναρωτήσου:
❓Με ποιον τρόπο η ηρωίδα προσπαθεί να διαφοροποιηθεί από την οικογένειά της;
❓Πώς αντιδρά η μητέρα της σε αυτό; Τι είναι αυτό που φοβάται;
❓Τι είναι αυτό που έχει ανάγκη η Lady Bird από εκείνη;

🧘‍♀️Αναστοχασμός
Η διαφοροποίηση δεν είναι ένας στόχος που κατακτάται, αλλά μια δια βίου διαδικασία εξέλιξης και επαναδιαπραγμάτευσης του εαυτού και των σχέσεών μας.
Κάθε φορά που επιστρέφουμε στο πατρικό μας σπίτι ως ενήλικες, είμαστε διαφορετικοί. Κάθε φορά επανασυστηνόμαστε, επαναδιαπραγματευόμαστε τη σχέση μας μαζί του, τη σχέση μας με τους γονείς μας, τις οικογενειακές αξίες και παραδόσεις. Με τον εαυτό μας ως παιδί. 🤱
Μέσα από αυτή τη διαδρομή θυμόμαστε ποιοι ήμασταν, αναγνωρίζουμε ποιοι είμαστε και αναστοχαζόμαστε προς τα πού προχωράμε. 👣 Η επιστροφή δεν αναιρεί την ενηλικίωση, αντίθετα, την εμπλουτίζει, καθώς επιτρέπει μια πιο ώριμη και διαφοροποιημένη σχέση με το παρελθόν και τις ρίζες μας.🪾

🎞️Με αφορμή την ταινία, μπορείς να αναρωτηθείς για τη δική σου ζωή:
❓Τι σημαίνει για σένα ενηλικίωση; Με τι συναισθήματα τη συνδέεις;
❓ Πόσο διαφοροποιημέν@ νιώθεις από την οικογένεια καταγωγής σου;
❓ Τι εικόνες σου έρχονται στο νου καθώς θυμάσαι τη φυγή από το πατρικό σου σπίτι; Έχεις "φύγει" από εκεί πραγματικά;
❓ Πώς αισθάνεσαι όταν επιστρέφεις κι επισκέπτεσαι στον τόπο καταγωγής σου/στο πατρικό σου σπίτι; Με ποιον τρόπο συνδέεσαι μαζί του κάθε φορά που το επισκέπτεσαι; Τι παρατηρούν οι δικοί σου άνθρωποι σε σένα για το πώς μεγαλώνεις, κάθε φορά που σε βλέπουν;
❓ Αν το πατρικό σου σπίτι/ ο τόπος καταγωγής σου μπορούσε να σου μιλήσει, πώς θα σου μιλούσε; τι θα σου έλεγε κάθε φορά που επέστρεφες;

✨Θα χαρώ να μοιραστείτε σκέψεις/προβληματισμούς/συναισθηματικές αντιδράσεις σας γύρω από την ταινία ή κάποια από τις απαντήσεις σας στα παραπάνω ερωτήματα ή ακόμη και κάποια απορία γύρω από το cinematherapy. 😊
-------------------------------------------------------------------
Στην κινηματογραφοθεραπεία (cinematherapy) οι ταινίες αξιοποιούνται ως εργαλείο διερεύνησης συναισθημάτων, πεποιθήσεων και ταυτίσεων, προσφέροντας ένα πεδίο για προσωπικό αναστοχασμό και θεραπευτικό διάλογο. Μέσα από την προβολή και τη συζήτηση, το κινηματογραφικό υλικό μπορεί να λειτουργήσει ως αφετηρία για βαθύτερη κατανόηση του εαυτού και των σχέσεών μας. 🍿

SUBSCRIBE: http://bit.ly/A24subscribeFrom writer/director Greta Gerwig and starring Saoirse Ronan, Laurie Metcalf, Tracy Letts, Lucas Hedges, Timothée Chalam...

01/03/2026

🎬 #1η θεματική Cinematherapy: ο σκοπός και το νόημα της ζωής

🎥Ταινία: Soul (Docter & Powers, 2020) της Disney και Pixar

Ο Τζο έχει οργανώσει την ύπαρξή του γύρω από ένα όνειρο. Το πάθος του για τη μουσική δεν είναι απλώς φιλοδοξία, είναι ο τρόπος με τον οποίο νοηματοδοτεί τη ζωή του. Όταν όλα μοιάζουν να οδηγούν στην πραγμάτωση αυτού του στόχου, μια ανατροπή τον φέρνει αντιμέτωπο με ένα θεμελιώδες ερώτημα:
Τι απομένει όταν η υλοποίηση του ονείρου δεν αρκεί για να γεμίσει το εσωτερικό κενό;
----------------------------------------------------------------------
🎞️Καθώς παρακολουθείς την ταινία, αναρωτήσου:
❓ Ποια σκηνή σε άγγιξε περισσότερο;
❓ Υπήρξε στιγμή που ένιωσες έντονο συναίσθημα ή ταύτιση;
❓ Με ποιον χαρακτήρα συνδέθηκες περισσότερο και γιατί;
❓ Τι σου δημιούργησε προβληματισμό;
❓ Τι είναι αυτό που βοηθά τον ήρωα να βρει το πραγματικό νόημα της ζωής του;
❓ Πώς εμπνέει και βοηθά ο ένας ήρωας τον άλλον;

Συχνά πιστεύουμε ότι η ζωή θα αποκτήσει νόημα όταν επιτύχουμε τον σημαντικό μας στόχο — ότι φτάνοντας στον προορισμό θα έρθει η πληρότητα. Όμως τι συμβαίνει όταν ο στόχος πραγματοποιείται; Βιώνουμε όντως την αίσθηση ολοκλήρωσης που περιμέναμε;

Ίσως η συγκεκριμένη ταινία λειτουργεί ως αφορμή για εσωτερικό διάλογο — όχι για να δώσει απαντήσεις, αλλά για να ενθαρρύνει τον αναστοχασμό γύρω από το πώς ορίζουμε την προσωπική μας αξία και το νόημα της ζωής, και τη σχέση μας με την κάθε της στιγμή.

🎞️Αφού δεις την ταινία, αναρωτήσου:
❓ Αν υλοποιούσες αύριο το μεγαλύτερό σου όνειρο, τι θα άλλαζε μέσα σου;
❓ Πόσο συνδέεις την προσωπική σου αξία και το νόημα της ζωής σου με τα επιτεύγματά σου;
❓ Πώς μιλάς στον εαυτό σου όταν κάτι δεν πετυχαίνει;
❓ Το νόημα βρίσκεται περισσότερο στο αποτέλεσμα ή στη διαδικασία;
❓ Τι είναι τελικά αυτό που δίνει το “spark”: Είναι κάτι που βρίσκουμε; Κάτι που επιτυγχάνουμε; Ή κάτι που καλλιεργείται μέσα από τη σύνδεση, την παρουσία και την εστίαση στο παρόν;

✨Θα χαρώ να μοιραστείτε σκέψεις/προβληματισμούς/συναισθηματικές αντιδράσεις σας γύρω από την ταινία ή κάποια από τις απαντήσεις σας στα παραπάνω ερωτήματα ή ακόμη και κάποια απορία γύρω από το cinematherapy. 😊

-------------------------------------------------------------------
Στην κινηματογραφοθεραπεία (cinematherapy) οι ταινίες αξιοποιούνται ως εργαλείο διερεύνησης συναισθημάτων, πεποιθήσεων και ταυτίσεων, προσφέροντας ένα πεδίο για προσωπικό αναστοχασμό και θεραπευτικό διάλογο. Μέσα από την προβολή και τη συζήτηση, το κινηματογραφικό υλικό μπορεί να λειτουργήσει ως αφετηρία για βαθύτερη κατανόηση του εαυτού και των σχέσεών μας. 🍿

Everybody has a soul. Joe Gardner is about to find his. Watch the new trailer for Disney and Pixar’s Soul, in theaters June 19. About Soul: What is it that m...

25/02/2026

Οι ταινίες μιλούν βαθιά μέσα μας. Συνομιλούν με το ασυνείδητό μας. 🎬
Στην αίθουσα του κινηματογράφου ή μπροστά σε μια οθόνη δεν είμαστε απλοί παρατηρητές. Εμπλεκόμαστε συναισθηματικά, γνωστικά και σωματικά με αυτό που παρακολουθούμε. Ταυτιζόμαστε με τους ήρωες, προβάλλουμε σε αυτούς πτυχές του εαυτού μας και επιτρέπουμε σε δικές τους όψεις να καθρεφτιστούν μέσα μας. Όπως περιέγραψε ο Carl Gustav Jung, οι ιστορίες ενεργοποιούν αρχετυπικά μοτίβα που εδράζονται στο συλλογικό ασυνείδητο.

Μέσα από τις ταινίες είναι σαν να «ζούμε» διαφορετικές ζωές ταυτόχρονα. "Δοκιμάζουμε" ρόλους και συμπεριφορές χωρίς πραγματικό ρίσκο. Εξερευνούμε εναλλακτικές εκδοχές του εαυτού. Ερχόμαστε σε επαφή με φόβους, επιθυμίες, σκιές και ανεκπλήρωτες ανάγκες.

Η διαδικασία της ταύτισης δεν είναι απλώς ψυχαγωγική, αλλά αποτελεί μια μορφή συμβολικού πειραματισμού. Παρακολουθώντας τον ήρωα να περνά δοκιμασίες και να υπερβαίνει δυσκολίες, ενεργοποιούμε μέσα μας αναπαραστάσεις ανθεκτικότητας και προσαρμοστικότητας. Βλέποντας τη μεταμόρφωσή του, ενισχύεται — συχνά ασυνείδητα — η αίσθηση ότι και η δική μας αλλαγή είναι εφικτή. Η φαντασία διευρύνεται, ο νους ανοίγεται σε νέα νοήματα και το συναίσθημα βρίσκει χώρο να εκφραστεί και να εκτονωθεί. Μέσα από αυτή τη διεργασία αναδύεται η κάθαρση: μια βαθύτερη συναισθηματική αποφόρτιση που συχνά συνοδεύεται από μεγαλύτερη κατανόηση του εαυτού μας.🌱

Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και η πρακτική του Cinematherapy (κινηματογραφοθεραπεία), μια θεραπευτική προσέγγιση που αξιοποιεί επιλεγμένες ταινίες ως ερέθισμα για ενδοσκόπηση, επεξεργασία βιωμάτων και ενίσχυση της αυτογνωσίας. Η ταινία δεν «θεραπεύει» από μόνη της, λειτουργεί όμως ως καταλύτης διαλόγου — εσωτερικού και διαπροσωπικού.

Οι ταινίες μπορούν να αποτελέσουν έναν ασφαλή ψυχικό χώρο πειραματισμού.
Ένα πεδίο νοηματοδότησης εμπειριών.
Ένα ταξίδι αυτογνωσίας μέσα από τις ιστορίες των άλλων.
Ίσως τελικά, παρακολουθώντας μια ιστορία, να ερχόμαστε λίγο πιο κοντά στη δική μας.

Στη σελίδα αυτή το επόμενο διάστημα θα ξεκινήσω μια σειρά προτάσεων ταινιών με διαφορετικές θεματικές Cinematherapy— όπως σχέσεις, απώλεια, ενηλικίωση, ανθεκτικότητα, υπαρξιακή αναζήτηση κ.ά. Κάθε πρόταση θα συνοδεύεται από μια πολύ σύντομη ψυχολογική προσέγγιση: τι μπορεί να καθρεφτίζει, ποιες δυναμικές αναδεικνύει, ποια εσωτερική διεργασία ίσως μας προσκαλεί να διερευνήσουμε.

Αν υπάρχει κάποια θεματική που θα θέλατε να προσεγγίσουμε μέσα από τον κινηματογράφο, θα χαρώ να τη μοιραστείτε. 🌈

Το movie quote της φωτογραφίας είναι απο την ταινία Endless Poetry (Alejandro Jodorowksy, 2016)

21/02/2026

Μεταβίβαση κι Αντιμεταβίβαση στην Ψυχοθεραπεία

Στην ψυχοθεραπεία δεν επεξεργαζόμαστε μόνο γεγονότα και σκέψεις. Επεξεργαζόμαστε και τη σχέση που δημιουργείται στο «εδώ και τώρα».

💫Η έννοια της μεταβίβασης, όπως περιγράφηκε αρχικά από τον Sigmund Freud, αφορά τη διαδικασία κατά την οποία ο θεραπευόμενος μεταφέρει στη θεραπευτική σχέση συναισθήματα, προσδοκίες και τρόπους σχετίζεσθαι που έχουν διαμορφωθεί σε προηγούμενες σημαντικές σχέσεις της ζωής του. Μπορεί να εμφανιστεί ως φόβος απόρριψης, ανάγκη για επιβεβαίωση, θυμός, δυσπιστία, προσκόλληση κλπ.

💫Η αντιμεταβίβαση αναφέρεται στις συναισθηματικές και γνωστικές αντιδράσεις του θεραπευτή μέσα σε αυτή τη δυναμική. Στη σύγχρονη θεραπευτική σκέψη, δεν θεωρείται «λάθος» ή εμπόδιο, αλλά σημαντική πηγή κατανόησης της σχέσης που συν-διαμορφώνεται.

Από συστημική οπτική, αυτά τα φαινόμενα δεν είναι μονοκατευθυνόμενα. Αναδύονται μέσα στο πεδίο της αλληλεπίδρασης. Η θεραπευτική σχέση αποτελεί ένα ζωντανό σύστημα, όπου ενεργοποιούνται οι οικείοι τρόποι σύνδεσης του ατόμου. Ο τρόπος που έχει μάθει να σχετίζεται, να ζητά, να αποσύρεται, να διεκδικεί, να αμύνεται γίνεται ορατός στη θεραπεία.

Η μεταβίβαση είναι κάτι φυσιολογικό να συμβαίνει κι αναμενόμενο να αναδύεται στη θεραπεία. Είναι ένα φαινόμενο που αν αξιοποιηθεί σωστά από τον θεραπευτή, μπορεί να λειτουργήσει ιδιαίτερα θεραπευτικά.
Γιατί μέσα σε ένα ασφαλές και σταθερό πλαίσιο, αυτά τα μοτίβα δεν επαναλαμβάνονται απλά, αλλά μπορούν να αναγνωριστούν, να κατανοηθούν και να μετασχηματιστούν. Η θεραπεία προσφέρει τη δυνατότητα μιας διαφορετικής σχεσιακής εμπειρίας — μιας εμπειρίας όπου το άτομο μπορεί να δοκιμάσει έναν νέο τρόπο να βρίσκεται σε σχέση.

Η αλλαγή δεν συμβαίνει μόνο μέσα από την κατανόηση. Συμβαίνει μέσα από τη βιωμένη εμπειρία μιας επιδιορθωτικής σχέσης, μιας σχέσης που προσφέρει ασφάλεια, παρουσία και χώρο, ώστε το συναίσθημα να μπορεί να επεξεργαστεί με τρόπο μη απειλητικό.

16/02/2026

Ένα ενδιαφέρον άρθρο που καταρρίπτει έναν από τους μεγαλύτερους μύθους που κυκλοφορούν για τις ερωτικές σχέσεις: ότι η οικειότητα σκοτώνει το σεξ.

"Σε έναν κόσμο που σου λέει να φοράς προσωπεία, να παίζεις ρόλους και να μετράς την απόσταση σε εκατοστά, το να επιλέξεις την οικειότητα είναι μια πράξη επανάστασης.
Το να αντέχεις να δεις τον άλλον όπως είναι με τις ρυτίδες του, τους φόβους του, τις βαρετές του ιστορίες και να συνεχίσεις να τον ποθείς, δεν είναι «θάνατος του σεξ». Είναι η κορύφωσή του."

Αν ανοίξεις την τηλεόραση σε ένα οποιοδήποτε lifestyle μαγκαζίνο ή αν ξεφυλλίσεις ένα manual αυτο...

27/01/2026

Ο πολυφωνικός εαυτός και η ψυχοθεραπεία

Στην καθημερινή εμπειρία πολλοί άνθρωποι περιγράφουν τον εαυτό τους σαν να αποτελείται από διαφορετικά «κομμάτια»: ένα μέρος που φοβάται, ένα που θυμώνει, ένα που προσπαθεί να αντέξει, και ένα άλλο που επιθυμεί αλλαγή ή ξεκούραση. Αυτή η εμπειρία δεν είναι ένδειξη σύγχυσης, αλλά μια φυσική όψη της ανθρώπινης ψυχικής ζωής.

Η έννοια του πολυφωνικού εαυτού προέρχεται από τη θεωρία του Ρώσου φιλόσοφου και θεωρητικού της γλώσσας Μιχαήλ Μπαχτίν, ο οποίος υποστήριξε ότι η ανθρώπινη εμπειρία και τα νοήματα συγκροτούνται μέσα από τη συνύπαρξη πολλαπλών φωνών που βρίσκονται σε διάλογο. Αντί για έναν ενιαίο, σταθερό εαυτό, ο άνθρωπος βιώνεται ως ένα δυναμικό πεδίο εσωτερικών συνομιλιών.

Ο πολυφωνικός εαυτός στη συστημική ψυχοθεραπεία

Στη συστημική θεραπεία το άτομο προσεγγίζεται ως μέρος ευρύτερων συστημάτων σχέσεων — οικογενειακών, κοινωνικών και πολιτισμικών — μέσα στα οποία έχουν διαμορφωθεί οι τρόποι που σκέφτεται, αισθάνεται και σχετίζεται.

Οι εσωτερικές φωνές δεν θεωρούνται τυχαίες ή παθολογικές. Αντίθετα, κατανοούνται ως αποτέλεσμα σημαντικών σχέσεων και εμπειριών ζωής: γονεϊκών μηνυμάτων, κοινωνικών προσδοκιών, διαγενεακών προτύπων. Κάθε φωνή εξυπηρετεί ή εξυπηρέτησε κάποτε μια ανάγκη, ακόμη κι αν σήμερα προκαλεί δυσφορία.

Πώς δουλεύεται αυτό στην ψυχοθεραπεία

Στη συστημική θεραπεία δημιουργείται ένας ασφαλής θεραπευτικός χώρος όπου:

-αναγνωρίζονται και ονομάζονται οι διαφορετικές εσωτερικές φωνές

-διερευνάται το πώς αυτές σχετίζονται μεταξύ τους και με το περιβάλλον του ατόμου

-φωτίζονται φωνές που έχουν σιωπήσει ή παραμεριστεί

Ο θεραπευτικός διάλογος δεν στοχεύει στο να «διορθώσει» τον εαυτό, αλλά στο να διευκολύνει την επικοινωνία μεταξύ των διαφορετικών πλευρών του. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, το άτομο αρχίζει να κατανοεί βαθύτερα τις εσωτερικές του συγκρούσεις και να αποκτά περισσότερη ευελιξία στις αντιδράσεις και τις επιλογές του.

Παράλληλα, μέσα από τη θεραπευτική σχέση καλλιεργούνται σταδιακά πιο συμπονετικές και υποστηρικτικές εσωτερικές φωνές. Αυτές λειτουργούν ως μια εσωτερικευμένη εμπειρία φροντίδας και ασφάλειας, μια διαδικασία που περιγράφεται ως reparenting. Δεν πρόκειται για αντικατάσταση των υπαρχουσών φωνών, αλλά για τον εμπλουτισμό του εσωτερικού διαλόγου με περισσότερη κατανόηση και αποδοχή.

Στόχος και αποτέλεσμα της ψυχοθεραπείας

Στόχος της συστημικής ψυχοθεραπείας δεν είναι η εξάλειψη των δυσκολιών ή των «αρνητικών» συναισθημάτων, αλλά η δημιουργία ενός πιο λειτουργικού και φροντιστικού εσωτερικού κόσμου. Όταν οι εσωτερικές φωνές μπορούν να συνυπάρχουν και να συνομιλούν χωρίς κυριαρχία ή απόρριψη, το άτομο βιώνει:
μεγαλύτερη συναισθηματική ρύθμιση, αυξημένη αυτογνωσία και κατανόηση του εαυτού και αυτοσυμπόνια, περισσότερη ελευθερία στις σχέσεις και στις επιλογές του

Η ψυχοθεραπεία, μέσα από αυτή την οπτική, δεν «φτιάχνει» τον άνθρωπο. Τον βοηθά να ακούσει τον εαυτό του με περισσότερη κατανόηση και να σταθεί απέναντί του με φροντίδα — ώστε να μπορεί να σχετίζεται πιο ουσιαστικά με τον εαυτό του αλλά και τους άλλους.