05/03/2026
Έρχεται και ξανάρχεται ενα θέμα στις συνεδρίες. Ανέκαθεν ήμασταν ενας λαός που δεν του άρεσαν τα όρια, τα βίωνε ασφυκτικά. Οι λόγοι πολλοί και παλιοί. Έτσι τι κάναμε? Βρίσκαμε και βρίσκουμε συμμάχους εκτός ορίων...μέχρι που την πατάμε όλοι μαζί.
Μας μαθαίνουν να φοβόμαστε να εκφράζουμε τις ανάγκες μας και τα όρια που τις περιβάλλουν. Έτσι σιγά σιγά χάνουμε τον εαυτό μας, γινόμαστε τα καλά παιδιά που δεν δυσαρεστούν ποτέ κανένα, ακόμα και όταν υπερβαίνουν τα όρια μας, τα όρια της εργασίας μας, τα όρια των αντοχών και της αξιοπρεπείας μας.
Γινόμαστε people pleasers, φορτωνόμαστε ευθύνες άλλων, ή τις ενοχές μας όταν επιτέλους βρίσκουμε την φωνή μας για ενα τρανταχτό ΟΧΙ.
Το χειρότερο είναι οτι θεωρούμε οτι οι ανθρωπόευχαριστητές είναι και οι καλύτεροι φροντιστές. Αυτό είναι και επικινδυνο καθώς κάπως έτσι διαστρεβλώνεται και η πραγματικότητα με πολύ ζημιογόνες συνέπειες.
Ο ουσιαστικός φροντιστής είναι εκείνος που νιώθει ασφαλής να λάβει τις δύσκολες αποφάσεις στην μοναξιά του καθώς συχνά δυσαρεσκεί προσωτινά τους άλλους προκειμένου να ολοκρηρώσει το έργο του.Η ουσιαστική φροντίδα προς τον εαυτό μας και προς τους άλλους είναι μια καθημερινή δακιμασία ψυχικής ανθεκτικότητας, υπομονής και πειθαρχίας.
Οι φροντιστές (μας) δεν γίνεται να είναι πάντα ευχάριστοι. Είναι τα αποτελέσματα τους.
#φροντιστές
#φροντίδα
#ψυχικήανθεκτικότητα
#θεραπεία