Ελένη Σισμανίδου Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπεύτρια

22/11/2025

«Η ζωή είναι χαρά, είναι παιχνίδι»

Όλα τ' αφήσαμε γι' αυτό το αύριο
που δε θα έρθει ποτέ.

Μόνο όταν ο θάνατος χτυπήσει
κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο
πονάμε, γιατί συνήθως σκεφτόμαστε

πως θέλαμε να του πούμε
σημαντικά πράγματα όπως:

Πόσο τον αγαπούσαμε,
πόσο σημαντικός ήταν για εμάς.

Όμως τ' αφήναμε για αύριο.
Για να πάμε πού;

Αφού ανατέλλει, δύει ο ήλιος και δεν
πάμε πουθενά αλλού παρά στο θάνατο.

Η ζωή είναι
ένα δώρο που μας δίνεται άπαξ.
Σαν μία μοναδική ευκαιρία.

Είναι μια όμορφη περιπέτεια την οποία
την κατάντησαν ένα δράμα καθημερινό.

Η ζωή είναι χαρά, είναι παιχνίδι-
δε μπορεί να είναι τίποτε άλλο.

Ζούμε σε μια κοινωνία που παράγει
ανταγωνισμό, σύγκρουση, βία.

Απλώστε την τρυφερότητά σας
προς τα έξω, προς τη φύση,

και θα δείτε πόση τρυφερότητα
μπορείτε να αντλήσετε.

Χρόνης Μίσσιος

Σαν σήμερα,
το 2012, έφυγε από τη ζωή.

24/02/2025

Ο ηθοποιός όταν αρρωσταίνει
δεν πρέπει να παίζει.

Δε βρίσκω ότι
ο καλός επαγγελματίας είναι
αυτός που παίζει με 40 πυρετό.

Ούτε εκείνος που παθαίνει
δηλητηρίαση και παίζει,

όπως είχε γίνει παλιότερα
με ένα παιδί,

και αν τον είχαν πάει
στο Πρώτο Βοηθειών
και δεν έπαιζε θα είχε επιζήσει.

Το βρίσκω φοβερό...

Στην Αμερική
έχουν δύο για τον κάθε ρόλο.

Ο Αμερικάνος ηθοποιός άμα έχει
συνάχι, άμα έχει πυρετό, δεν παίζει.

Γιατί
δε μπορεί ο θεατής να πληρώνει
αυτό το τόσο ακριβό εισιτήριο
και να βλέπει ένα ερείπιο.

Σα να ζητιανεύεις την αγάπη
των θεατών, τον οίκτο τους.

''Τί καλή που είμαι
και παίζω με πυρετό.''

Έχω παίξει κι εγώ άρρωστη,
στην Ελλάδα βέβαια, αλλά ποτέ
δεν έχω κάνει τέτοιες υπερβολές.

Με εκνευρίζουν φριχτά αυτά.

Ούτε όταν
πεθαίνει ο άνθρωπός σου,
μπορείς εσύ να παίζεις.

Που το λένε και καμαρώνουν.
Το θεωρώ ανατριχιαστικό.

Σα να μην είσαι
απελευθερωμένος επαγγελματίας,
απελευθερωμένος άνθρωπος.
Σα να είσαι πολίτης Β΄ κατηγορίας.

Νομίζω ότι τελειώσανε
οι εποχές αυτές που θάβαμε

τους δικούς μας το απόγευμα,
και το βράδυ παίζαμε στη σκηνή.

Πράγματα εξευτελιστικά, θύμιζαν
''Ρίντι Παλιάτσο'' και μελόδραμα,
Όπερα κακής μορφής.

Δέσπω Διαμαντίδου
.....................................................................

Πηγή:
Εφημερίδα Εγνατία

Απόσπασμα από συνέντευξη
στον Σωτήρη Κακίση (1981)

26/11/2024

25/11/2024Τι σημαίνει ο όρος, "μαιευτική βία"; Η δικηγόρος, Αθηνά Κακλαμάνη και η δημοσιογράφος Νιόβη Αναζίκου μιλούν στο «Πρωίαν σε είδον» με αφορμή την Παγ...

10/10/2024

Repost from .artz

24/09/2024

«ΒΑΛΕ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ ΤΟ πλυντήριο πιάτων.»

Όταν ήμουν σε μία από τις χειρότερες ψυχολογικά περιόδους στη ζωή μου, δεν μπορούσα να σηκωθώ από το κρεβάτι μερικές μέρες. Δεν είχα ενέργεια ή κίνητρο και μετά βίας τα κατάφερνα.
Έκανα θεραπεία μία φορά την εβδομάδα, και τη συγκεκριμένη εβδομάδα, δεν είχα πολλά να «δώσω» στη συνεδρία. Με ρώτησε πώς ήταν η εβδομάδα μου και πραγματικά δεν είχα τίποτα να πω.

"Με τι παλεύεις; ” με ρώτησε.
Κοίταξα γύρω μου, σήκωσα τους ώμους μου και είπα "Δεν ξέρω. Με τη ζωή.”

Δεν έμεινε ικανοποιημένος από την απάντησή μου και μου είπε "Όχι, για τι ακριβώς ανησυχείς αυτή τη στιγμή; Τι είναι συγκλονιστικό; Όταν πάτε σπίτι μετά από αυτή τη συνεδρία, ποιο θέμα "θα σας κοιτάει"; ”

Ήξερα την απάντηση, αλλά ήταν τόσο γελοία που δεν ήθελα να την πω. Ήθελα να έχω κάτι πιο ουσιαστικό να απαντήσω, Κάτι πιο βαθύ. Αλλά δεν το έκανα. Έτσι του απάντησα, "Ειλικρινά; Τα πιάτα. Είναι ηλίθιο, το ξέρω, αλλά όσο περισσότερο τα κοιτάζω τόσο περισσότερο ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ να τα πλύνω... γιατί θα πρέπει να τα τρίψω πριν τα βάλω στο πλυντήριο πιάτων, γιατί το πλυντήριο πιάτων είναι χάλια, και απλά δεν μπορώ να σταθώ και να τρίψω τα πιάτα. ”

Ένιωσα ανόητη που το είπα. Τι είδους ενήλικη γυναίκα "πέφτει" από μια στοίβα πιάτα; Υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω με πραγματικά προβλήματα και γκρινιάζω στον ψυχολόγο μου για τα πιάτα; Αλλά ο εκείνος μου έγνεψε με κατανόηση και μετά είπε: “ΒΑΛΕ ΤΟ ΠΛΥΝΤΗΡΙΟ ΠΙΑΤΩΝ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ. ”
Άρχισα να του λέω ότι δεν πρέπει, αλλά με σταμάτησε.

"Γιατί δεν πρέπει να το κάνεις; Αν δεν θέλεις να τρίψεις τα πιάτα και το πλυντήριο πιάτων σου είναι χάλια, βάλτο το δύο φορές. Βάλτο τρεις φορές, ποιος νοιάζεται; Δεν υπάρχουν κανόνες, οπότε σταμάτα να βάζεις στον εαυτό σου κανόνες.”

Με έκανε να το σκεφτώ με έναν τρόπο που δεν νομίζω ότι μπορώ να εκφράσω σωστά.

Εκείνη τη μέρα, πήγα σπίτι και έβαλα τα βρώμικα μου πιάτα στο πλυντήριο πιάτων και το έβαλα τρεις φορές. Ένιωσα σαν να είχα κατακτήσει έναν δράκο. Την επόμενη μέρα, έκανα ντους ξαπλωμένη. Λίγες μέρες αργότερα δίπλωσα τα άπλυτά μου και τα έβαλα όπου χωράνε. Δεν υπήρχαν πλέον αυθαίρετοι κανόνες που έπρεπε να ακολουθήσω, και αυτό μου έδωσε την ελευθερία να κάνω επιτεύγματα ξανά.

Τώρα που είμαι σε πιο "υγιεινό μέρος", ξεπλένω τα πιάτα μου και τα βάζω σωστά στο πλυντήριο πιάτων. Κάνω ντους όρθια. Ταξινομώ τα άπλυτά μου. Αλλά σε μια εποχή που η ζωή ήταν αγώνας αντί για ευλογία, πήρα ένα απίστευτα σημαντικό μάθημα:
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΝΟΝΕΣ. ΒΑΛΕ ΤΟ ΠΛΥΝΤΗΡΙΟ ΠΙΑΤΩΝ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ!

~ Kate Scott
--------------------
www.fractalart.gr || Επιμ:Δ. Ντζαδήμα

"ΒΑΛΕ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ ΤΟ πλυντήριο πιάτων."
Όταν ήμουν σε μία από τις χειρότερες ψυχολογικά περιόδους στη ζωή μου, δεν μπορούσα να σηκωθώ από το κρεβάτι μερικές μέρες. Δεν είχα ενέργεια ή κίνητρο και μετά βίας τα κατάφερνα.
Έκανα θεραπεία μία φορά την εβδομάδα, και τη συγκεκριμένη εβδομάδα, δεν είχα πολλά να «δώσω» στη συνεδρία. Με ρώτησε πώς ήταν η εβδομάδα μου και πραγματικά δεν είχα τίποτα να πω.

"Με τι παλεύεις; ” με ρώτησε.
Κοίταξα γύρω μου, σήκωσα τους ώμους μου και είπα "Δεν ξέρω. Με τη ζωή.”

Δεν έμεινε ικανοποιημένος από την απάντησή μου και μου είπε "Όχι, για τι ακριβώς ανησυχείς αυτή τη στιγμή; Τι είναι συγκλονιστικό; Όταν πάτε σπίτι μετά από αυτή τη συνεδρία, ποιο θέμα "θα σας κοιτάει"; ”

Ήξερα την απάντηση, αλλά ήταν τόσο γελοία που δεν ήθελα να την πω. Ήθελα να έχω κάτι πιο ουσιαστικό να απαντήσω, Κάτι πιο βαθύ. Αλλά δεν το έκανα. Έτσι του απάντησα, "Ειλικρινά; Τα πιάτα. Είναι ηλίθιο, το ξέρω, αλλά όσο περισσότερο τα κοιτάζω τόσο περισσότερο ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ να τα πλύνω... γιατί θα πρέπει να τα τρίψω πριν τα βάλω στο πλυντήριο πιάτων, γιατί το πλυντήριο πιάτων είναι χάλια, και απλά δεν μπορώ να σταθώ και να τρίψω τα πιάτα. ”

Ένιωσα ανόητη που το είπα. Τι είδους ενήλικη γυναίκα "πέφτει" από μια στοίβα πιάτα; Υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω με πραγματικά προβλήματα και γκρινιάζω στον ψυχολόγο μου για τα πιάτα; Αλλά ο εκείνος μου έγνεψε με κατανόηση και μετά είπε: “ΒΑΛΕ ΤΟ ΠΛΥΝΤΗΡΙΟ ΠΙΑΤΩΝ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ. ”
Άρχισα να του λέω ότι δεν πρέπει, αλλά με σταμάτησε.

"Γιατί δεν πρέπει να το κάνεις; Αν δεν θέλεις να τρίψεις τα πιάτα και το πλυντήριο πιάτων σου είναι χάλια, βάλτο το δύο φορές. Βάλτο τρεις φορές, ποιος νοιάζεται; Δεν υπάρχουν κανόνες, οπότε σταμάτα να βάζεις στον εαυτό σου κανόνες.”

Με έκανε να το σκεφτώ με έναν τρόπο που δεν νομίζω ότι μπορώ να εκφράσω σωστά.

Εκείνη τη μέρα, πήγα σπίτι και έβαλα τα βρώμικα μου πιάτα στο πλυντήριο πιάτων και το έβαλα τρεις φορές. Ένιωσα σαν να είχα κατακτήσει έναν δράκο. Την επόμενη μέρα, έκανα ντους ξαπλωμένη. Λίγες μέρες αργότερα δίπλωσα τα άπλυτά μου και τα έβαλα όπου χωράνε. Δεν υπήρχαν πλέον αυθαίρετοι κανόνες που έπρεπε να ακολουθήσω, και αυτό μου έδωσε την ελευθερία να κάνω επιτεύγματα ξανά.

Τώρα που είμαι σε πιο "υγιεινό μέρος", ξεπλένω τα πιάτα μου και τα βάζω σωστά στο πλυντήριο πιάτων. Κάνω ντους όρθια. Ταξινομώ τα άπλυτά μου. Αλλά σε μια εποχή που η ζωή ήταν αγώνας αντί για ευλογία, πήρα ένα απίστευτα σημαντικό μάθημα:
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΝΟΝΕΣ. ΒΑΛΕ ΤΟ ΠΛΥΝΤΗΡΙΟ ΠΙΑΤΩΝ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ!

~ Kate Scott
--------------------
www.fractalart.gr || Επιμ:Δ.Ντζαδήμα

22/01/2024

20/01/2024

Δεν χρειάζεται να γινόμαστε αυτο-επικριτικοί στα «πισωγυρίσματα». Αντί αυτού, ας προτιμήσουμε να αφουγκραστούμε ποια είναι η ανάγκη μας τη δεδομένη στιγμή. Τί χρειάζομαι;

Μήπως το να διαβάσουμε το ίδιο βιβλίο δεν είναι η μοναδική λύση και μήπως τελικά έχουμε περισσότερες εναλλακτικές από όσες πιστεύουμε (ή έχουμε συνηθίσει να πιστεύουμε) πως έχουμε; Μήπως η ανάγκη μας είναι πιο βαθιά και δεν χορταίνει από μια εφήμερη ανακούφιση;

Μπορούμε να μας καλύψουμε ουσιαστικά την ανάγκη μας όποτε έχουμε τη διαύγεια να αναγνωρίζουμε ποια είναι αυτή κάθε στιγμή.

Δεν χρειάζεται αυτο-επίκριση στα «πισωγυρίσματα».

28/11/2023

Άκουγα τη συνέντευξη του υπουργού για το νέο νομοσχέδιο, την άγνοιά του για τις διαδικασίες εισαγωγής σε μια Κοινότητα και τη διαστρέβλωση που επιχειρείται από πολλές πλευρές για την αξία των στεγνών προγραμμάτων και σκεφτόμουν πως μια Ιθάκη χρειαζόμαστε όλοι. Εξαρτημένοι από χίλια δυο και αποπροσανατολισμένοι από τα βασικά της ζωής. Οι ακροατές ειδήσεων σαν αυτήν του θανάτου της 16χρονης από χρήση πόσο ανυποψίαστα μπορεί να συμφωνήσουν με τον υπουργό ότι τα προγράμματα δεν είναι αποτελεσματικά, πρέπει να τα μεταρρυθμίσουμε. Και η πληροφορία ότι τόσοι πρώην 16χρονοι κάνοντας την επιλογή της Κοινότητας "ξέφυγαν" το νεκροταφείο, το ψυχιατρείο, τη φυλακή, να μην φτάνει στα αυτιά τους. Είτε γιατί το μέσο ενημέρωσης με τον τρόπο που λειτουργεί ήδη καθορίζει και το μήνυμα που δίνει είτε γιατί τα αυτιά μας δεν είναι έτοιμα να ακούσουν κάτι θετικό. Σα να ο εθισμός στη μαύρη ή αδιάφορη είδηση έχει προχωρήσει στο μεδούλι μας.

Και φυσικά δεν ήταν όλα τέλεια και δεν είναι στις Κοινότητες. Πώς θα μπορούσε άλλωστε. Αυτή είναι η ζωή. Το σημαντικό είναι να υπάρχουν διαδικασίες που επιτρέπουν την αυτο-διόρθωση του συστήματος. Η Θεραπευτική Κοινότητα ως ζωντανό σύστημα το μόνο σταθερό που έχει είναι η αλλαγή του. Φυσικά και πολλά μέλη δεν ολοκληρώνουν το πρόγραμμα. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν έχουν ήδη ωφεληθεί - με την συμμετοχή τους στη ΘΚ να έχει δράση μείωσης βλάβης. Κι αυτό δεν είναι μια εικασία, είναι και αποτέλεσμα Ελληνικής έρευνας αλλά και επισήμανση από ομάδα μελέτης της λειτουργίας των Θεραπευτικών Κοινοτήτων διεθνώς.

Φυσικά και υπάρχει ανάγκη για περισσότερους χώρους σωματικής αποτοξίνωσης, αλλά δεν επαρκεί το ιατρικό μοντέλο για να είναι αποτελεσματικοί ούτε μια συνεργασία φορέων με άνισους όρους. Ποιο φάρμακο μπορεί να υποκαταστήσει αποτελεσματικά την κοκαΐνη ή την κάνναβη; Γιατί δεν έχουν αξιοποιηθεί προτάσεις δεκαετιών που συνδυάζουν το μοντέλο της θεραπευτικής Κοινότητας με την υποκατάσταση και που προέρχονται από το ίδιο το προσωπικό διαφορετικών δομών; Γιατί έχουν επιβληθεί ατελέσφορες διαδικασίες εκτέλεσης έργων συντήρησης κτηρίων και τώρα κατηγορούνται οργανισμοί για αποθεματικά; Γίνεται, στις συνεντεύξεις που ακούγονται κατά κόρον αυτές τις μέρες, η μείωση βλάβης "σημαία" με την προσδοκία ότι θα είναι λιγότεροι οι χρήστες στους δρόμους. Φυσικά και είναι σημαντική και απαραίτητη η μείωση βλάβης και αξιέπαινη η δημιουργία ξενώνων για άστεγους χρήστες. Υποκλίνομαι στους συναδέλφους -σε όποιον δημόσιο οργανισμό- που εργάζονται στο δρόμο, σε off club, στις φυλακές. Περιμένω όμως μια άλλη πολιτική από το υπουργείο στα θέματα κοινωνικής και εργασιακής ένταξης και στα πλαίσια της απεξάρτησης και ναι! και στα πλαίσια της μείωσης βλάβης. Μια μονοσήμαντα προνοιακή πολιτική θα υποθάλψει τα προβλήματα που ήδη υπάρχουν και θα δημιουργήσει κι άλλα. Χρειαζόμαστε πολιτικές γενναίες που θα λάβουν υπόψη καλές πρακτικές στην Ευρώπη αλλά θα σχεδιαστούν και θα υλοποιηθούν αξιοποιώντας τη βάση και την γνώση που προϋπάρχει στη χώρα. Σε αυτήν την εργασία και σε καμία άλλωστε δεν χωράνε εντυπωσιασμοί, απαξίωση και πυροτεχνήματα.

Το υπουργείο μιλάει για διοικητική διάρθρωση, ενώ οι άνθρωποι που έχουν απεξαρτηθεί μιλούν για σχέσεις μεταξύ τους και με το προσωπικό, κρίσιμες προσωπικές στιγμές απόφασης που συνδέονται με απλές καθημερινές διαδικασίες του σπιτιού ή με ιδιαίτερες - όπως μια ανάβαση στον Όλυμπο ως ομάδα - μιλούν για επαναφήγηση της ζωής τους σε σταθερά πρόσωπα και επανεκπαίδευση και μεγάλωμα. Η αλλαγή χρειάζεται εύκρατο κλίμα. Και το κλίμα είναι ό,τι πιο εύθραυστο αυτήν τη στιγμή. Το υπερσύστημα υπουργείο απαξιώνει τα μικρά οικογενειακά συστήματα και με αυταρχισμό και ρόλο παντογνώστη πάει δήθεν να λύσει προβλήματα. Στην πραγματικότητα δημιουργεί προβλήματα, ιατρικοποιεί την εξάρτηση και αφήνει την απεξάρτηση βορά σε οικονομικά συμφέροντα.

Η κοινωνία χρειάζεται μικρές Κοινότητες με φιλοσοφία και αρχές. Τις χρειάζεται σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής και σε όλα τα εξελικτικά στάδια του ανθρώπου. Ξεκινώντας από τη γέννηση και φθάνοντας στο θάνατο. Χρειάζεται τις παρεμβάσεις που γίνονται σε μια θεραπευτική κοινότητα για σεβασμό, ανάληψη ευθύνης, στοχοθέτηση, πρόγραμμα, έκφραση των συναισθημάτων στον κατάλληλο χώρο και χρόνο, υποστήριξη στα πιο αδύναμα μέλη, ισότιμες διαδικασίες, εμψύχωση για άσκηση σωματική και πνευματική, ανάπτυξη δεξιοτήτων, καθαρές συμφωνίες, αυτο-φροντίδα, αναστοχασμό και επαναξιολόγηση, προσωπική και συλλογική δημιουργικότητα. Όλα τα παραπάνω δεν είναι απλές λέξεις εντυπωσιασμού. Από πίσω κρύβουν μια βαθιά και πλατιά "δεξαμενή" γνώσης και βιώματος εκατοντάδων και πολύ παραπάνω ανθρώπων.

Δεν ξέρω πώς να μεταφέρω το βίωμα με λόγια. Είμαι όμως παραπάνω από σίγουρη ότι οι ενεργοί χρήστες βγάζουν στην επιφάνεια την ψυχοπαθολογία της ίδιας της κοινωνίας και πως μέσα από τη διαδικασία της απεξάρτησης γίνονται στη συνέχεια το προζύμι που μπορεί νερό και αλεύρι να τα κάνει χορταστικό ψωμί. Για αυτούς που πεινούν για αγάπη, ζωή, αλήθεια, αξίες.

Νεκταρία Αποστολίδου

24/11/2023

Ξεκινάμε!

Η σημαντικότητα των ορίων για τα παιδιά σχολικής ηλικίας