30/09/2025
Αύριο Τετάρτη 1 Οκτώβρη το Παιδιατρικό Ιατρείο Άνω Πόλης δε θα λειτουργήσει λόγω συμμετοχής μας στην ΑΠΕΡΓΙΑ! Γιατί το 13ωρες δουλειάς δεν έρχεται για να είναι επιλογή...αλλά άμεσος ή έμμεσος εξαναγκασμός... και γιατί θέλουμε να μπορούμε να πηγαίνουμε στη δουλειά μας με χαμόγελο και να δουλεύουμε με καθαρό μυαλό, υπευθυνότητα και αξιοπρέπεια..
13 ώρες δουλειά την ημέρα σημαίνει ότι για τα παιδιά σου θα είσαι ένας ξένος, δε θα ξέρεις ποια είναι, τι ανάγκες έχουν, τι τα προβληματίζει, δε θα είσαι εκεί στη διαμόρφωση του χαρακτήρα τους, δε θα μπορείς να τους σταθείς σε μια δύσκολη στιγμή, θα είσαι αμέτοχος στις χαρές και στις επιτυχίες τους. Αλλά το πιο πιθανό είναι να μην έχεις καν τις συνθήκες να στήσεις οικογένεια ακόμα κι αν το θες πολύ.
13 ώρες δουλειά την ημέρα σημαίνει ότι δεν έχεις προσωπικό κι ελεύθερο χρόνο, δεν υπάρχει τρόπος να αυτοπραγματωθείς, να εξελιχτείς, να συναντήσεις φίλους σου, να βγεις ραντεβού, να ταξιδέψεις, να κάνεις έρωτα, να δώσεις ποιότητα στην ημέρα σου, στη διατροφή σου, στις καθημερινές σου επιλογές, να κάνεις πράγματα που θα σε σηκώσουν λίγο ψηλότερα, να διαβάσεις, να πας θέατρο, να δεις ταινίες. Μετά από 13 ώρες δουλειά και πριν το επόμενο πρωινό ξύπνημα όλα γυρίζουν μπροστά σου αδιάφορα κι εσύ τα κοιτάς πίσω από το τζάμι. Όλα γίνονται fast food, γεμίζεις το στομάχι σου, το κρεβάτι σου, το νεροχύτη σου, τον υπολογιστή σου, την ατζέντα σου, τις οθόνες σου με σκουπίδια. Όλα μέσα σου κι έξω σου αντικαθιστώνται από σκουπίδια με μια βαριά λάβα εξάντλησης να περνά ανάμεσά τους και να καίει τα σωθικά σου.
13 ώρες δουλειά την ημέρα σημαίνει μεγάλο ρίσκο για την ψυχική υγεία, σημαίνει άγχος, κατάθλιψη, ψυχοσωματικές βλάβες, φοβίες, ανασφάλειες, ιδεοψυχαναγκασμούς, υψηλή ευαλωτότητα σε τοξικές σχέσεις και καταστάσεις, σε εθισμούς, είναι ένα ιδανικό πλαίσιο να αναπτυχθούν αυτοκαταστροφικές και ετεροκαταστροφικές συμπεριφορές, να εμφανιστούν διάφορες μορφές βίας εξαιτίας της πίεσης και της ματαίωσης, ως αποτέλεσμα της αποξένωσης και της διαρκούς έντασης. Είναι μια πυρηνική βόμβα, καθώς οι εργαζόμενοι μετατρέπονται σιγά σιγά σε καμικάζι για τους ανθρώπους τους.
13 ώρες δουλειά την ημέρα σημαίνει μεγάλο ρίσκο και για την σωματική υγεία. Σε μια εποχή που οι εργοδοτικές δολοφονίες σπάνε κάθε ρεκόρ, φτάσαμε σε έναν θάνατο στη δουλειά κάθε 2 ημέρες, η περαιτέρω και πιο νομιμοποιημένη εντατικοποίηση της εργασίας θα οδηγήσει σε περισσότερες αβλεψίες, περισσότερα λάθη από την κούραση, περισσότερη έκθεση σε δύσκολες κι επικίνδυνες συνθήκες εργασίας, πιο αποδυναμωμένα αντανακλαστικά, κακή λήψη αποφάσεων, καθυστερήσεις, χειρότερο συντονισμό, χειρότερη φυσική κατάσταση, λιγότερο ύπνο, λιγότερη συμμόρφωση με τους κανόνες ασφάλειας. Περισσότερους θανάτους, περισσότερους τραυματισμούς.
13 ώρες δουλειά την ημέρα σημαίνει ενίσχυση της εξουσίας του εργοδότη απέναντι στον εργαζόμενο, μια ακόμα νίκη, μια ακόμα μαχαιριά. Είναι απονομιμοποίηση των πιο βασικών κατακτήσεων στην ιστορία του εργατικού κινήματος. Όταν πια το 8ωρο γίνεται πολυτέλεια κι όχι νόμος, τι μένει; Τι συνέπειες θα έχει αυτό στους μισθούς, στα επιδόματα, στην ασφάλεια, στις άδειες, στη συνταξιοδότηση, στο σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της αξιοπρέπειας των εργαζόμενων.
Λένε ότι θα είναι επιλογή των εργαζόμενων, θα παίρνουν περισσότερα. Πόσο εύσχημος τρόπος να μιλήσεις για την εξαθλίωση των μισθών και των ζωών μας, πόσος χυδαίος τρόπος να δικαιολογήσεις ότι εκατοντάδες χιλιάδες –αν όχι εκατομμύρια- συμπολίτες μας βάζουν σε ρίσκο τη σωματική και ψυχική τους υγεία, την ίδια τους την ζωή, για να επιβιώσουν και να πληρώσουν τις βασικές τους ανάγκες. Το 65% των εργαζόμενων δηλώνει ότι βρίσκεται σε μόνιμη εργασιακή πίεση, το 30% βρίσκεται ήδη σε burnout. Τι σοφιστεία να δικαιολογήσεις τους εκβιασμούς των αφεντικών, όταν σε πολλούς κλάδους το 40% δουλεύει υπερωρίες χωρίς να τις πληρώνεται, όταν το 40%-50% των νέων εργαζόμενων δουλεύει σε ευέλικτες μορφές εργασίας, όταν ακόμα και σήμερα υπάρχει καταγγελία σωματικής κακοποίησης εργαζόμενου από το αφεντικό του στην Αχαΐα επειδή άκουσον άκουσον τόλμησε να ζητήσει άδεια.
Σε έναν κόσμο που όσοι δεν έχουν δουλέψει 13 ώρες στη ζωή τους νομοθετούν την πλήρη σκλαβοποίηση του λαού, δεν υπάρχουν συνθήκες για διαπραγμάτευση και συμβιβασμούς, υπάρχει μόνο ο δρόμος της αντίστασης, της αντεπίθεσης και της ανατροπής. Μόνο με ισχυρά συνδικάτα αυτό αλλάζει, κανείς δε σώθηκε μόνος του.
Οι μέρες είναι ιστορικές, ιστορικές πρέπει να είναι κι οι απεργίες μας.
