05/03/2026
Ζούμε σε μια κοινωνία που πάντα έσπρωχνε τη γυναίκα να γίνει πιο αδύνατη. Πιο “skinny”. Άλλωστε ακόμα θεωρείται κοπλιμέντο η έκφραση "αδυνάτισες".
😶🌫️Δίαιτες. Κρέας–σαλάτα. Υποθερμιδικές. Νηστείες-εξπρές. Φακελάκια που υπόσχονταν θαύματα και ακόμα κυκλοφορούν σαν να μην πέρασε μια μέρα. Και δεν μιλάω για περιπτώσεις σοβαρής παχυσαρκίας όπου η παρέμβαση είναι ιατρικά και διατροφικα αναγκαία.
👇Τα γυμναστηρια ήταν γεμάτα αερόβια και τα περιοδικα “κάψε το λίπος”, “λιώσε θερμίδες”. Και τώρα, οι ίδιες γυναίκες, μετά τα 40, αφού έχουν περάσει δεκαετίες ελέγχου και στέρησης, καλούνται ξαφνικά να μην πάθουν οστεοπενία, να μη μπουν “αδύναμες” στην εμμηνόπαυση και να σηκώνουν "100" κιλά σε μία επανάληψη γιατί αυτό δείχνουν οι μελέτες.
Ναι, οι μελέτες δείχνουν ότι η μυϊκή ενδυνάμωση μέσω αντιστάσεων είναι κρίσιμη. Ναι, τα δεδομένα – έστω και με περιορισμένη ακόμα συμμετοχή γυναικών – κινούνται προς τα εκεί. Αλλά κανείς δεν ρωτάει: σε τι κατάσταση είναι ήδη το μυϊκό σύστημα; Υπάρχει ακράτεια; Υπάρχουν μυοσκελετικά θέματα που δεν φαίνονται; Υπάρχει πόνος που έχει κανονικοποιηθεί;
Και έτσι η γυναίκα μπαίνει πάλι σε στρες. Ό,τι κάνει δεν είναι αρκετό. Κάνει pilates; Δεν φτάνει. Περπατάει; Δεν μετράει. Πρέπει να σηκώσει βάρη. Και συμφωνώ ότι όταν το σώμα έχει προσαρμοστεί, χρειάζεται νέο ερέθισμα για να εξελιχθεί. Η ενδυνάμωση είναι σημαντική. Αλλά δεν είναι όλα για όλες. Και δεν είναι όλα για τώρα.
Αυτό που συζητάμε συχνά και μεταξύ επαγγελματιών είναι ότι η έρευνα μάς δίνει κατεύθυνση, όχι συνταγή. Κι εγώ διαβάζω μελέτες και πολλές φορές βλέπω κάτι να “δουλεύει” στα χαρτιά, αλλά να μην κάθεται καλά στο δικό μου σώμα. Και είναι εύκολο να το αγνοήσεις, να πιεστείς, να συνεχίσεις επειδή “έτσι πρέπει”.
Αν θέλεις να το κάνεις έτσι, είναι επιλογή σου. Αλλά αν έχεις δίπλα σου personal trainer ή φυσιοθεραπευτή/τρια που σε γνωρίζει πραγματικά, μίλα. Πες τι νιώθεις. Τι πονάει. Τι δεν πάει καλά. Οι επαγγελματίες δεν είναι μέσα στο σώμα σου, χρειάζονται την πληροφορία σου.
Για μένα, το βασικό δεν είναι να σηκώσω "100" κιλά. Είναι να φτάσω όποια ηλικία φτάσω και να μπορώ να κινούμαι. Να ανεβαίνω σκάλες χωρίς να λαχανιάζω, να σηκώνομαι από καρέκλα χωρίς να σπρώχνω με τα χέρια, να πιάνω ένα ποτήρι από ψηλό ράφι, να περπατάω χωρίς να σκέφτομαι το γόνατό μου. Να σηκώνω με ευκολία τους γιους μας☺️.
Αυτό για εμενα είναι δύναμη.
Βρες τι είναι σημαντικό για σένα. Κατάκτησέ το. Και εξέλιξέ το. Θέλεις να σηκώσεις βαριά; Σήκωσε. Θέλεις να περπατάς και να κάνεις ήπια ενδυνάμωση; Κάν’ το. Κάνε κάτι. Γιατί από το τίποτα, το κάτι είναι πάντα καλύτερο.
Και αν κάποια στιγμή αυτό το κάτι δεν σου ταιριάζει πια, άλλαξέ το. Όχι για να χωρέσεις σε ένα trend, ούτε για να αποδείξεις κάτι. Για την υγεία σου.
Υ.Γ❣️ Καταλαβαίνω απόλυτα ότι για πολλούς ανθρώπους το «αδυνάτισες» είναι το αποτέλεσμα μιας συνειδητής προσπάθειας και όταν κάποιος σ'το λέει, μπορεί να το νιώσεις σαν αναγνώριση. Ωστοσο πολύ συχνά το «αδυνάτισες» ειναι σαν να συνδέεται η αξία με το νούμερο. Και αναρωτιέμαι: αν δεν αδυνάτιζες; Αν έμενες ίδια; Αν έπαιρνες κιλά; Θα ήσουν λιγότερο αποδεκτή; Λιγότερο ικανή;
Για χρόνια – και ειδικά όταν πρωτοήρθα από την Αγγλία – δούλευα πολύ πιο αυστηρά, πιο μετρήσιμα. Το βάρος ήταν βασικός δείκτης. Και ναι, έτσι εκπαιδεύτηκα. Και εννοείται ότι χρησιμοποίησα εκφράσεις ή και δίαιτες για "αποτοξίνωση" "για να κάψεις λίπος".
Με τον καιρό όμως, και μέσα από τη δουλειά με πραγματικούς ανθρώπους, είδα κάτι άλλο. Είδα πόσο έντονα συνδέεται το νούμερο με την αυτοαξία. Πόσο εύκολα ο ρόλος της ζυγαριάς, από εργαλείο παρακολούθησης για λόγους υγείας, περνάει σε ρόλο κριτή. Και τότε χάνει τη θέση του. Όχι επιστημονικά — συναισθηματικά.
Σήμερα η ζυγαριά υπάρχει, όταν χρειάζεται. Όταν υπάρχει ιατρικός λόγος, όταν εξυπηρετεί έναν στόχο υγείας, όταν το άτομο μπορεί να τη δει ως πληροφορία και όχι ως ετυμηγορία. Και πάντα με συναίνεση: Θέλεις να δεις το βάρος σου;
Γιατί για μένα η δουλειά δεν είναι να κυνηγάμε νούμερα. Είναι να χτίζουμε σώματα που λειτουργούν και ανθρώπους που αντέχουν να ζουν μέσα σε αυτά. Με περισσότερη κατανόηση. Με λιγότερη τιμωρία.