22/01/2026
Από πολύ νωρίς στη ζωή μαθαίνουμε ότι για να μπορούμε να υπάρχουμε χρειάζεται να αφουγκραζόμαστε τι θέλει ο άλλος από εμάς. Έτσι, αρχίζουμε να ορίζουμε τον εαυτό μας μέσα από την επιθυμία του: ποιοι είμαστε, τι αξίζουμε ...
Όμως εδώ υπάρχει ένας κίνδυνος. Όσο περισσότερο καθοριζόμαστε από αυτό που υποθέτουμε ότι ο άλλος επιθυμεί για εμάς, τόσο περισσότερο απομακρυνόμαστε από τη δική μας επιθυμία.
Και όταν ο άλλος με λόγια ή με σιωπές δηλώνει ανικανοποίητος, συχνά μπαίνουμε σε έναν άνισο αγώνα προσπάθειας να τον ικανοποιήσουμε, ελπίζοντας ότι έτσι θα διασφαλίσουμε και τη δική μας ύπαρξη.
Στην πορεία, όμως, η επαφή με τον εαυτό μας εξασθενεί.
Η επιθυμία μας γίνεται θολή, δευτερεύουσα, σχεδόν επικίνδυνη. Και κάπου εκεί αρχίζουμε να χανόμαστε...
Πολλά συμπτώματα ψυχικής δυσφορίας γεννιούνται ακριβώς σε αυτό το σημείο: στη σύγκρουση ανάμεσα στη δική μας επιθυμία και σε εκείνη του άλλου. Όχι ως αποτυχία, αλλά ως μια προσπάθεια του ψυχισμού να μιλήσει, όταν η επιθυμία δεν έχει πια χώρο να ακουστεί.
ΥΓ : Δεν είναι εγωισμός να αναρωτηθώ τι θέλω.
Είναι πράξη ύπαρξης.