16/11/2025
Το σπαθίφυλλο συμβολίζει την ειρήνη, την αγνότητα, την ευημερία, την ελπίδα και την αναγέννηση. Στέκει στο γραφείο μου εδώ και δεκατρία χρόνια, δώρο της αγαπημένης μου δασκάλας την ημέρα των εγκαινίων. Από τότε λειτουργεί ως μια υπενθύμιση των αξιών που με συνοδεύουν στην πορεία μου ως ψυχολόγος.
Στα χρόνια που πέρασαν, το είδα να αλλάζει όπως αλλάζουν οι άνθρωποι μέσα στον χρόνο. Άνθισε, ξεδιπλώθηκε, πήρε χρώμα, έγινε γενναιόδωρο στο φύλλωμά του. Κι εγώ, με τις λιγοστές γνώσεις που διέθετα για τη φροντίδα των φυτών, του πρόσφερα ό,τι μπορούσα: λίγο νερό κάθε Δευτέρα, αέρα και φως. Τίποτα περισσότερο. Κι όμως, του ήταν αρκετό για να μεγαλώσει δίπλα μου και να με συντροφεύει αθόρυβα στις ιστορίες ζωής που άκουγα καθημερινά.
Ώσπου, πριν από τρία χρόνια, σαν να κουράστηκε. Σταμάτησε να ανθοφορεί. Τα φύλλα του άρχισαν να ξεραίνονται, σαν ψίθυροι μιας εξάντλησης που δεν είχα προλάβει να δω. Μου είπαν να μειώσω τη ρίζα. Το έκανα με δισταγμό, με θλίψη, με φόβο μήπως πληγώσω κάτι που μου είχε σταθεί τόσα χρόνια. Κι όμως, μέσα μου υπήρχε μια μικρή ελπίδα...
Εκείνο το διάστημα, ένας μικρός θεραπευόμενος, ένα παιδί που είχε ζήσει περισσότερη λύπη απ’ όση χωρά σε ηλικίες τόσο τρυφερές, το κοίταξε και μου είπε:
«Κυρία Ιωάννα… νομίζω πως το φυτό σας ξεράθηκε.»
«Προσπαθώ να το φροντίσω», του είπα.
Με κοίταξε με εκείνο το καθαρό, παιδικό βλέμμα: «Γιατί δεν το αφήνετε;»
«Γιατί μου κάνει παρέα». Χαμογέλασα. «Άλλωστε έχει ακούσει τόσες ιστορίες», του απάντησα.
«Μα έχει ξεραθεί», επέμεινε.
«Κάτι έχει μείνει», του είπα.
Κι έτσι έμεινε το φυτό μικρό για καιρό. Προσπαθούσε να βγάλει φύλλα, μα ξεραίνονταν πριν ζήσουν. Μέχρι που, ύστερα από τρία χρόνια σιωπής, ξαναφάνηκε ένα ανθάκι. Στέκει τώρα δύο ολόκληρους μήνες σαν σημάδι ότι η ζωή έχει τον δικό της ρυθμό — αργό, υπομονετικό, πεισματάρικο.
Αναγεννήθηκε.
Και τότε αναρωτήθηκα:
Πότε ξέρουμε πως εγκαταλείπουμε μια προσπάθεια;
Ίσως όταν πάψουμε να πιστεύουμε.
Ίσως όταν χαθεί η αγνότητα της πρόθεσης.
Ίσως όταν δεν υπάρχει πια τίποτα που να μπορεί να αναγεννηθεί.
Και όσο για εκείνο το μικρό παιδί — που τώρα θα είναι πια παλικάρι — εύχομαι η ζωή να του χαρίσει όλα όσα του αξίζουν και που άνθρωποι κάποτε του τα στέρησαν. Εύχομαι το αδάμαστο, έμφυτο ταλέντο του στις τέχνες να έχει βρει τον δρόμο και τη διέξοδό του. Αγαπούσε κι εκείνος τη φύση και τη δημιουργία. Κι ίσως, κάπου μέσα του, να θυμάται ακόμη το σπαθίφυλλο που τότε νόμιζε πως είχε ξεραθεί.
Αυτό το μικρό άνθος, λοιπόν, είναι για όλους τους ανθρώπους που μου μοιράστηκαν τις ιστορίες τους.
Τσίγγανου Ιωάννα, Ψυχολόγος Msc
Χαριλάου Τρικούπη 29, Πολύγυρος
Θεσσαλονίκης 68, Νέα Μουδανιά
