Συμβουλευτική, Ψυχοθεραπεία, Τραυματοθεραπεία, Υποστήριξη Γονεϊκότητας (Σύλληψη εώς Ενηλικίωση).
Συνεδρίες Διαδικτυακά και δια ζώσης στο Ρέθυμνο
"ΧΩΡΑφΙ": Χώρος φροντίδας για το πολυτιμότερο κομμάτι γης που έχουμε, το "χωράφι" μας, που είναι ο ίδιος ο εαυτός μας, η ψυχή και το σώμα μας!
Το νέο μας σπίτι, το "ΧΩΡΑφΙ", δημιουργήθηκε για να προσφέρει σε ανθρώπους κάθε ηλικίας ποικιλία τρόπων και μεθόδων για να φροντίσουν τον Εαυτό τους και να ζήσουν με μεγαλύτερη Αυθεντικότητα, Αρμονία και Απόλαυση.
Ο απεξαρτημένος, όταν απεξαρτηθεί, γίνεται μαχητής.
Διεκδικεί τα δικαιώματα του και πρώτα από όλα το δικαίωμα του να αγωνίζεται.
Δε θέλουν αγωνιστές της ζωής.
Όπως αναφέρεται και στο νομοσχέδιο, θέλουν "λειτουργικούς χρήστες"
Ανθρώπους που παραμένουν μονίμως απασχολημένοι με το αντικείμενο της εξάρτησης (ουσίες, τζόγος, ίντερνετ, το όποιο αντικείμενο της εξάρτησης) και όχι ισότιμους πολίτες που αγωνίζονται μέσα σε αυτή την κοινωνία και διεκδικούν τα δικαιώματά τους.
29/03/2026
Υπάρχουνε λύπες που κανείς δεν τις ξέρει.
Υπάρχουνε βάθη που δεν τ’ ανιχνεύει ο ήλιος.
Όρη σιωπής περιβάλλουν τα χείλη.
Και σιωπούν όλοι οι μάρτυρες.
Τα μάτια δε λένε.
Δεν υπάρχουνε σκάλες τόσο μεγάλες να κατέβει κανείς ως εκεί που ταράζεται του ανθρώπου ο πυρήνας.
Αν μιλούσε η σιωπή,
αν φυσούσε, αν ξέσπαγε – θα ξερίζωναν όλα
τα δέντρα του κόσμου.
~Χορικό, Νικηφόρος Βρεττάκος
25/03/2026
Παρακάτω, ένα υπέροχο κείμενο από τον αγαπημένο μου Αντώνης Ανδρουλιδάκης!
"ΓΙΑ Ο,ΤΙ ΔΕΝ ΑΝΤΕΞΕ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ
Υπάρχει μια μορφή πένθους που σπάνια αναγνωρίζεται, γιατί δεν διαθέτει το υλικό της μνήμης για να νομιμοποιηθεί. Δεν αφορά ό,τι έζησε κανείς και χάθηκε, αλλά ό,τι άγγιξε το κατώφλι της ύπαρξης και δεν πέρασε ποτέ μέσα.
Είναι το πένθος του μη γεννημένου έρωτα.
Ο έρωτας που δεν ήρθε, αλλά δεν είναι ανύπαρκτος. Είναι υπαρκτός ως δυνατότητα. Όπως σημειώνει και ο Byung-Chul Han, ο έρωτας ζει από την απόσταση και την έλλειψη - εκεί όπου το "άλλο" δεν κατέχεται, αλλά παραμένει ανοιχτό ως δυνατότητα. Εγγράφεται στη συνείδηση όχι ως εμπειρία, αλλά ως ίχνος.
Ένα βλέμμα που διήρκεσε λίγο περισσότερο απ’ όσο «έπρεπε», μια λέξη που δεν ειπώθηκε, μια κίνηση που ανεστάλη την τελευταία στιγμή.
Πρόκειται για μια σχεδόν-εμπειρία, μια εν δυνάμει συνάντηση που δεν ολοκληρώθηκε, αλλά άφησε πίσω της ψυχικό αποτύπωμα.
Αυτός ο έρωτας δεν προσφέρει αναμνήσεις, αλλά δημιουργεί φαντάσματα. Και το πένθος που τον συνοδεύει είναι ιδιόμορφο γιατί δεν θρηνεί γεγονότα, αλλά εκδοχές. Δεν αφορά στιγμές που χάθηκαν, αλλά εαυτούς που δεν πρόλαβαν να υπάρξουν. Το υποκείμενο δεν πενθεί τον άλλον ως πρόσωπο, αλλά τον εαυτό του μέσα σε μια σχέση που δεν πραγματώθηκε - τη ζωή που δεν άνοιξε, τον χρόνο που δεν εκτυλίχθηκε, τον κόσμο που έμεινε σε αναστολή.
Γι’ αυτό το πένθος είναι πιο σιωπηλό. Δεν έχει εικόνες να στηριχθεί, ούτε αφηγήσεις να αναπαράγει. Τρέφεται από υποθέσεις. Από το επαναλαμβανόμενο «κι αν…», που δεν οδηγεί σε συμπέρασμα, αλλά σε μια διαρκή εκκρεμότητα.
Κι όμως, δεν πρόκειται για ψευδαίσθηση. Η ψυχική οικονομία δεν διακρίνει αυστηρά ανάμεσα στο βιωμένο και στο δυνητικό. Ό,τι επενδύθηκε ως δυνατότητα, μπορεί να χαθεί ως απώλεια. Η καρδιά δεν πενθεί μόνο ό,τι υπήρξε, πενθεί και ό,τι δεν άντεξε να υπάρξει.
Σε αυτό ακριβώς το σημείο αναδύεται μια απρόσμενη τρυφερότητα. Η ικανότητα να θλίβεσαι για κάτι που δεν έζησες υποδηλώνει ότι κάποτε βρέθηκες σε θέση διαθεσιμότητας - ότι ήσουν, έστω και στιγμιαία, ανοιχτός στη συνάντηση. Και μ' αυτή την έννοια το πένθος του μη γεννημένου έρωτα δεν είναι μόνο απώλεια, είναι και ένδειξη ζωής.
Διότι, τελικά, το γεγονός ότι μπορείς να πενθείς το ανεκπλήρωτο σημαίνει ότι η επιθυμία δεν έχει σιγήσει. Και αυτό, όσο επώδυνο κι αν είναι, αποτελεί ίσως τη βαθύτερη απόδειξη ότι η καρδιά παραμένει ενεργή - ικανή να στραφεί ξανά προς το ενδεχόμενο του έρωτα.
Ίσως, όμως, το πένθος του μη γεννημένου έρωτα να μην αφορά μόνο έναν άλλον που δεν συναντήθηκε ποτέ, αλλά μια ολόκληρη εκδοχή της ζωής που έμεινε αβίωτη.
Γιατί κάθε έρωτας που δεν γεννήθηκε συμπαρασύρει μαζί του και έναν κόσμο που δεν άνοιξε. Επιλογές που δεν έγιναν, χρόνους που δεν ξεδιπλώθηκαν, εαυτούς που δεν απέκτησαν μορφή.
Και έτσι, μέσα στη σιωπή αυτού του πένθους, δεν θρηνούμε μόνο μια απουσία σχέσης.
Θρηνούμε μάλλον και τη σκιά μιας ζωής που θα μπορούσε να ήταν δική μας και δεν υπήρξε ποτέ."
❣️Και μια υπενθύμιση!❣️
Το πένθος συνδέεται όχι μόνο με την απώλεια και αυτό που χάθηκε,
αλλά και με το ότι το πένθος είναι ένδειξη και ικανότητα ότι ζεις, βιώνεις, νιώθεις, προχωράς.
24/02/2026
Η ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΤΡΑΥΜΑΤΟΣ:
ΜΙΑ ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ BESSEL VAN DER KOLK
"Το τραύμα είναι τόσο πανταχού παρόν που αν νομίζεις ότι δεν το έχεις δει ποτέ, απλά δεν έχεις κοιτάξει. Συναντάμε ανθρώπους που είναι έτοιμοι για καυγά. Συναντάμε ανθρώπους που "κλείνουν". Συναντάμε ανθρώπους που είναι πολύ δύσκολοι.
Ξέρετε, είναι σπάνια μια οικογένεια που δεν έχει τοξικοεξαρτημένο, αλκοολικό, διαταραγμένο άτομο. Ξέρετε, ένα πράγμα μου αρέσει να λέω όταν δίνω μια διάλεξη, και μερικές φορές ένας ή δύο άνθρωποι σηκώνουν τα χέρια τους. Λέω, "Μπορώ να έρθω στην οικογένειά σας για την Ημέρα των Ευχαριστιών; Γιατί δεν έχω πάει ποτέ σε μια κανονική οικογένεια."
Το όνομά μου είναι Bessel van der Kolk. Είμαι ψυχίατρος, νευροεπιστήμονας. Σπουδάζω το τραύμα εδώ και περίπου 50 χρόνια. Έχω θεραπεύσει μια ολόκληρη ποικιλία διαφορετικών τραυματισμένων πληθυσμών, έχω δει τραύματα σε πολλές διαφορετικές χώρες σε όλο τον κόσμο και είμαι ο συγγραφέας του βιβλίου "The Body Keeps the Score".
Είναι σημαντικό για τους ανθρώπους να συνειδητοποιήσουν ότι δεν γνωρίζει κάθε επαγγελματίας ψυχικής υγείας για τι μιλάμε εδώ. Το βασικό σύστημα ψυχιατρικής, ψυχολογίας είναι ότι κάτι δεν πάει καλά με σένα και πρέπει να σε φτιάξω. Αυτή είναι μια πολύ διαφορετική στάση από την αντιμετώπιση του τραύματος.
Εκείνη την εποχή που άρχισα να εργάζομαι για πρώτη φορά για την VA, μια ομάδα από εμάς αρχίσαμε να ορίζουμε τι είναι το τραύμα και αρχίσαμε να ορίζουμε τι συμβαίνει στους ανθρώπους.
Το 1978 ήταν η χρονιά και ο πόλεμος του Βιετνάμ είχε τελειώσει περίπου έξι ή επτά χρόνια. Την πρώτη κιόλας μέρα που συνάντησα βετεράνους του Βιετνάμ, ήμουν απλά έκπληκτος. Αναφέρονταν συνέχεια στους νεκρούς συντρόφους τους. Οι καρδιές τους έμοιαζαν να είναι με τους ανθρώπους που δεν ήταν πια τριγύρω. Δυσκολεύονταν να αγαπήσουν τις γυναίκες και τις φίλες τους. Δυσκολεύονταν να εμπλακούν με οποιονδήποτε τρόπο ουσιαστικά στο παρόν. Αυτοί ήταν τύποι της ηλικίας μου, που ήταν έξυπνοι και ικανοί, αλλά σαφώς ήταν απλώς μια σκιά του πρώην εαυτού τους. Και αυτό που ήταν επίσης πραγματικά εντυπωσιακό είναι ότι ήταν κάπως παθητικοί τον περισσότερο χρόνο, και μετά αν οι άνθρωποι τους έλεγαν κάτι που ήταν απογοητευτικό, πήγαιναν από το 0 στο 10 και ανατινάχτηκαν και έγιναν εξαιρετικά θυμωμένοι. Φαινόταν ότι τους συνέβη κάτι που τους δυσκόλεψε πολύ να διαμορφώσουν τις αντιδράσεις τους στο περιβάλλον.
Οι συνάδελφοί μου και εγώ αρχίσαμε να σκεφτόμαστε πώς διαφέρει αυτό από το οποίο υποφέρουν αυτοί οι τύποι από αυτό που υποφέρουν άλλοι άνθρωποι που είναι σε εγχειρίδια ψυχιατρικής; Έτσι ξέθαψα ένα βιβλίο που γράφτηκε το 1941 από τον Abram Kardiner, ο οποίος δούλευε με στρατιώτες του Α' Παγκόσμιου Πολέμου. Έγραψε, «Αυτοί οι τύποι πάσχουν από φυσιονεύρωση: Τα σώματά τους συνεχίζουν να βιώνουν ξανά αυτήν την τρομερή, τρομακτική κατάσταση και αυτό το γεγονός επανέρχεται συνεχώς όσον αφορά τις εικόνες, τις συμπεριφορές και τις σωματικές αισθήσεις». Έτσι, αυτό έγινε ο πυρήνας του ορισμού μας για το PTSD. Γράφουμε, "Αυτοί οι άνθρωποι έχουν εκτεθεί σε ένα εξαιρετικό γεγονός που είναι έξω από την κανονική ανθρώπινη εμπειρία."
Και εκ των υστέρων, αυτό μας δείχνει πόσο ανίδεοι και στενόμυαλοι ήμασταν, γιατί αποδείχθηκε ότι αυτή δεν είναι καθόλου ασυνήθιστη εμπειρία. Το τραύμα είναι στην πραγματικότητα, σε αντίθεση με αυτό που πιστεύαμε αρχικά, εξαιρετικά συνηθισμένο.
Μία στις πέντε (1/5) γυναίκες στην Αμερική έχει ιστορικό σεξουαλικής παρενόχλησης. Ακόμη και πολλοί άνδρες έχουν ιστορικό σεξουαλικής παρενόχλησης. Ένα στα τέσσερα παιδιά (1/4) ξυλοκοπείται πολύ σκληρά από τους γονείς του. Ένα στα οκτώ παιδιά (1/8) βλέπει σωματικές διαμάχες μεταξύ των γονιών του. Οι άνθρωποι συνήθως σκέφτονται τον στρατό όταν μιλούν για τραύμα, αλλά όταν αρχίσαμε να δουλεύουμε με παιδιά της πόλης, το μέγεθος του τραύματος που βίωσαν αυτά τα παιδιά ήταν απλώς ανείπωτο.
Η φύση του τραύματος είναι ότι μια εμπειρία εισέρχεται στα αυτιά σας, στο δέρμα σας, στα μάτια σας και κατεβαίνει σε ένα πολύ πρωτόγονο μέρος του εγκεφάλου σας που ερμηνεύει αυτόματα τι συμβαίνει. Είναι αυτό επικίνδυνο ή είναι ασφαλές;
Ένα γεγονός γίνεται τραυματικό όταν δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα για να αποτρέψετε το αναπόφευκτο και το σώμα σας αρχίζει αυτόματα να πηγαίνει σε κατάσταση μάχης, φυγής ή κατάρρευσης. Η παρατεταμένη επίδραση του τραύματος είναι ότι συνεχίζετε να αντιδράτε σε ήπιους στρεσογόνους παράγοντες σαν να κινδυνεύει η ζωή σας και έτσι έχετε την τάση να γίνετε υπεραντιδραστικοί.
Κάποιος μπορεί να σας εκνευρίσει στο σούπερ μάρκετ, μπορεί να αναπτύξετε οργή για το δρόμο. Μπορεί να δυσκολευτείτε να αντέξετε την κακή συμπεριφορά του συζύγου σας ή των παιδιών σας. Και οι περισσότεροι άνθρωποι στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουν καθόλου ότι οι αντιδράσεις που έχουν αυτή τη στιγμή έχουν τις ρίζες τους σε εμπειρίες που είχαν πριν. Αυτό το ίδιο το γεγονός έχει τελειώσει, αλλά συνεχίζεις να αντιδράς στα πράγματα σαν να κινδυνεύεις.
Επομένως, η μεγάλη πρόκληση της θεραπείας του τραύματος είναι πώς βοηθάμε τους ανθρώπους να ζουν σε σώματα που αισθάνονται θεμελιωδώς ασφαλή; Η παράδοση στην ψυχική υγεία είναι να απορρίπτουμε την πραγματικότητα της ζωής των ανθρώπων. Για παράδειγμα, μόλις τα τελευταία χρόνια οι άνθρωποι αρχίζουν να μιλούν για τον αντίκτυπο της φτώχειας ή τον ρατσισμό ή τον αντίκτυπο της ανεργίας, και οι άνθρωποι κατά κάποιο τρόπο χαρακτηρίζουν τους ανθρώπους: "Α, κάτι δεν πάει καλά με εσάς, άσε με να σε φτιάξω». Αλλά αν πάτε σε έναν γιατρό ή έναν επαγγελματία ψυχικής υγείας που δεν το καταλαβαίνει αυτό, θα προσπαθήσει να σας διορθώσει με φάρμακα ή γνωστική συμπεριφορική θεραπεία Μην κάνετε πια αυτά τα τρελά πράγματα - συνήθως δεν λειτουργεί πολύ καλά.
Αυτό που ήταν πολύ ξεκάθαρο είναι ότι το να είσαι σε μια σχέση όπου οι άνθρωποι μπορούν να σε ακούσουν, όπου μπορείς να μιλήσεις για το πόσο άσχημα νιώθεις, όπου μπορείς να μιλήσεις για τις ενοχές σου και όπου μπορείς να αρχίσεις να ανοίγεσαι σε συγκεκριμένα πράγματα που σου συνέβησαν, ήταν πραγματικά πολύ χρήσιμο γιατί πρέπει πραγματικά να αναπτύξετε μια βαθιά αίσθηση του, "Αυτό συνέβη σε μένα. Αυτό είναι που αντιμετωπίζω και πρέπει να φροντίσω τις πληγές που κουβαλάω μέσα μου."
Αυτό το ζήτημα της αυτοσυμπόνιας και το να γνωρίζεις πραγματικά ότι οι αντιδράσεις σου είναι κατανοητές και έχουν τις ρίζες τους στο ότι κολλάς στο παρελθόν, είναι ένα τρομερά σημαντικό μέρος της έναρξης της ανάρρωσης από το τραύμα.
Οι περισσότεροι από εμάς είμαστε επιζώντες από το ένα ή το άλλο πράγμα, μερικοί πολύ χειρότεροι από άλλους, και έτσι αν οι άνθρωποι λένε "Ποια θα θέλατε να ήταν η κληρονομιά σας;" Θα έλεγα, «Θέλω η κοινωνία μας να μάθει για το τραύμα και να κάνει πραγματικά όλα τα απαραίτητα ώστε οι άνθρωποι που μεγαλώνουν κάτω από ακραίες αντίξοες συνθήκες να αναπτύξουν έναν εγκέφαλο και ένα μυαλό που μπορεί να τους βοηθήσει να γίνουν ολοκληρωμένοι μέλη της κοινωνίας». Αυτό είναι το μεγάλο μας θέμα - και αυτή είναι η μεγάλη πρόκληση που έχουμε.
(πρόχειρη μετάφραση: Α. Ανδρουλιδάκης)
22/02/2026
Η Ζωή δεν είναι μόνο γκρι.
Ούτε μόνο βροχή.
Ούτε μόνο κρύο.
Ούτε μόνο "ροζ".
Η Ζωή έχει τα πάντα, και τα πάντα είναι ενδυνάμει πιθανά για όλους μας.
Το να επιτρέπουμε να έχουμε πρόσβαση κι επαφή μόνο με μια πλευρά της Ζωής, όχι μόνο είναι αδύνατο αλλά και τρόπος να εξασφαλίσουμε ότι δε θα γευτούμε γνήσια καμία από τις 2 πλευρές.
Και ναι, Ζώντας, μπορεί να τραυματιστούμε.
Είναι όμως αυτός λόγος για να μη Ζήσουμε?
Όταν μαθαίνουμε τον εαυτό μας να αναγνωρίζει και να χωρά τί βιώνουμε ως αίσθηση στο σώμα, με ασφάλεια και κράτημα,
ανοίγεται νέος χώρος και αποκτούμε μεγαλύτερη πρόσβαση στα πολυδιάστατα στοιχεία της εμπειρίας,
η εμπειρία γίνεται πιο πλήρης,
και τότε νέα, πιο δημιουργικά και λειτουργικά νοήματα και συναισθήματα, νέες νευρωνικές συνδέσεις στον εγκέφαλο μπορούν να δημιουργηθούν,
με συνέπεια να διευρύνεται η ανθεκτικότητα του αυτόνομου νευρικού συστήματος αλλά και η ικανότητα αυτορύθμισης.
Με απλά λόγια, όταν θεραπεύουμε τα τραύματα μας,
αυξάνει η ικανότητα να βιώνουμε με μεγαλύτερη πληρότητα τον εαυτό μας, τις σχέσεις μας, τη ζωή,
αντί να είμαστε μονίμως σε κατάσταση άμυνας και επιβίωσης.
Αν θέλεις να ξεκινήσεις μια τέτοια διαδικασία μέσα σε κλίμα ασφάλειας και σεβασμού στο δικό σου μοναδικό ρυθμό, το Somatic Experiencing κι εγώ, σε καλωσορίζουμε!
08/02/2026
Αγαπώ τα δάκρυα σου όσο αγαπώ και το χαμόγελο σου.
Τα καλωσορίζω όταν έρχονται.
Συνήθως έχουν κάνει μεγάλο αγώνα για να μπορέσουν να εμφανιστούν, να υπάρξουν και να μιλήσουν.
Πολλές φορές ντρέπεσαι για αυτά.
Είναι δύσκολο να συνυπάρξεις μαζί τους, μετά από τόσα χρόνια που σου έμαθαν να τα υποτιμάς, να τα απαξιώνεις, να τα κατακρίνεις και τέλος να τα θάβεις.
Κι όμως τα δάκρυα αυτά είναι σημάδι πως είσαι ζωντανός.
Το σώμα σου τα χρειάζεται, όσο χρειάζεται και το γέλιο.
Το να νιώθεις και λύπη, είναι φυσιολογικό κομμάτι της ανθρώπινης εμπειρίας.
Ξερω, μετα από τόσα χρόνια εμπειρίας στο πάγωμα, στο θάψιμο τους, δεν είναι εύκολο, δε μπορεί να τα επιτρέψεις γρήγορα.
Και καλά κάνεις.
Το σώμα σου γνωρίζει.
Το πότε, το πού, με ποιόν.
Εκεί που θα έχει αρκετή ασφάλεια, εμπιστοσύνη, ζεστασιά, νοιάξιμο.
Σιγά σιγά.
Τόσο όσο.
Είναι εντάξει.
05/02/2026
Η αγάπη δεν είναι ανταμοιβή.
Η αγάπη είναι καύσιμο.
Κι ακριβώς επειδή είναι καύσιμο απαραίτητο για να ζήσουμε με νόημα και εξέλιξη,
είναι ακόμα πιο επειγόντως αναγκαίο όταν ο άνθρωπος που αγαπάμε βιώνει δύσκολη συναισθηματική κατάσταση (θυμός, θλίψη, φόβο κλπ).
Και Αγάπη σημαίνει ακούω και αποδέχομαι το συναίσθημα σου.
Χωρίς να θέλω να σε αλλάξω.
Ας θυμηθούμε.
Τότε το χρειάζεται περισσότερο.
01/01/2026
Καλημέρα, πρώτη μέρα του Νέου Κύκλου!
Το νου μας, στο παιδί (μέσα κι έξω μας), στην τρυφερότητα, στην ανάληψη της προσωπικής μας ευθύνης.
Καλημέρα!
31/12/2025
🍀Αγάπησε τη Ζωή,
στην Μυστική της, Πρώτη Αξία.🌠
Ο νέος κύκλος Χρόνου,
ας μας φέρει Επίγνωση και Χώρο να συνδεόμαστε στην Αλήθεια και στην Τρυφερότητα.
15/12/2025
Μέρες που έρχονται, ας θυμηθούμε...
Όταν κάποιος αντιμετωπίζει ένα τραύμα ή μια σημαντική απώλεια, χρειάζεται αναγνώριση, ενσυναίσθηση και αποδοχή.
Χωρίς «αλλά», «όμως» και τα λοιπά.
Ναι, το εδώ και τώρα του είναι όπως ακριβώς το αισθάνεται: χάλια, σκατένιο και οδυνηρό.
Αυτό που έχει χαθεί, πολλές φορές, ΔΕ μπορεί να επανακτηθεί. Ποτέ.
Και μέσα σε αυτό το τόσο κεντρικό και πυρηνικό γεγονός, δεν υπάρχουν ηλιαχτίδες, ροζ συννεφάκια και πεταλουδίτσες.
Είναι σκοτάδι.
Η αναγνώριση που χρειαζόμαστε σε τέτοιες στιγμές, είναι το παν.
Η αναγνώριση αυτή είναι σεβασμός, για όλες τις απώλειες που δεν είναι ανθρωπίνως δυνατό να αντιμετωπιστούν με mantras θετικότητας, ελέους και ευγνωμωσύνης.
Ο άνθρωπος που βιώνει μια τέτοια εμπειρία, δε χρειάζεται από σένα λύσεις και σπρωξίματα ώστε να τον απομακρύνεις από την εμπειρία του.
Δε χρειάζεται να τον «πάρεις» από το πένθος του, να τον κάνεις να φύγει μακρυά του, υποβάλλοντας τον στις ερμηνείες σου, κοελίστικες, θρησκευτικές ή ό,τι άλλο.
Για την ακρίβεια, τον βλάπτεις, αν τον βοηθήσεις να το κουκουλώσει.
Ο άνθρωπος χρειάζεται κάποιον που μπορεί και αντέχει να δει, να αναγνωρίσει, να μείνει, και να κάνει παρέα στον πόνο του.
Χρειάζεται κάποιον να του κρατήσει το χέρι την ώρα που αντιμετωπίζει τη φρίκη και την άβυσσο μιας μαύρης τρύπας, εκεί που κάποτε ήταν η ζωή του.
Μερικά πράγματα δε μπορούν να φτιαχτούν.
Μπορούν μόνο να χωρέσουν και να κρατηθούν.
Με σεβασμό, απαλότητα και ζεστασιά.
Με αγάπη
Ελισσάβετ 💞
28/11/2025
Η ποσότητα κοντινής, παρηγορητικής και ανακουφιστικής επαφής μεταξύ βρεφών και βασικών φροντιστών μπορεί να επηρεάσει τα παιδιά σε μοριακό επίπεδο! Αντίκτυπος που ανιχνεύεται ακόμα και 4 χρόνια μετά σύμφωνα με έρευνα του πανεπιστημίου και του Ερευνητικού Ινστιτούτου του νοσοκομείου παίδων της British Columbia!
Κρατήστε τα στην αγκαλιά σας ασφαλή, αγγίξτε τα με σεβασμό, ενσυναίσθηση και αποδοχή, και η θρέψη που θα τους χαρίσετε θα έχει αντίκτυπο για μια ζωή σε ψυχικό & κυτταρικό επίπεδο!
Να ‘μαι λοιπόν σήμερα, εδώ στα 48 χρόνια ζωής σε αυτό τον πλανήτη, σύμφωνα με την κοινά συμφωνημένη σύμβαση μέτρησης του χρόνου.
Και ο αριθμός με κοιτάει σήμερα όλη μέρα στην εσωτερική μου οθόνη.
Σα να θέλει να μου καθρεφτίσοει μια πολύχρονη πορεία,
μια πορεία που έχει περισσέψει ο πόνος, το τραύμα και η απώλεια,
μα και που ταυτόχρονα όλα αυτά τα δύσκολα, με ώθησαν να αναζητήσω να βρω ή να με βρουν παράλληλα, βροχές δώρων και ευλογιών.
Κανείς δεν ξέρει και δεν μπορεί να ελέγξει απόλυτα τί επιφυλάσσει το μέλλον, αλλά πιστεύω βαθιά ότι
όσο δουλεύουμε με τον εαυτό μας,
όσο πλησιάζουμε τον αυθεντικότητα μας (αυτόν τον εαυτό που γνωρίζει πώς να συνδέεται και να φροντίζει με ισορροπία και ισοτιμία το “μαζί” και το “εγώ”),
όσο ξεμαθαίνουμε τους παλιούς τραυματικούς τρόπους, μαθαίνοντας την αγάπη και την επανασύνδεση ξανά από την αρχή σε ένα υγιές μαζί (ακόμα και αν στη διαδικασία αυτή ανοίγουν και ματώνουν οι πληγές μας για να καθαρίσουν),
όσο προσπαθούμε να μάθουμε ποιοί αληθινά είμαστε, τί έχουμε ανάγκη και πώς να φροντίσουμε επιτέλους αυτό τον παντέρμο, πληγωμένο παιδάκι που όλοι έχουμε υπάρξει και που συνεχίζει να ζει και να βασιλεύει μέσα μας ό,τι ηλικία και αν έχουμε, και που δεν παύει ποτέ να ουρλιάζει για την παρουσία και την αυτοφροντίδα μας,
και τέλος, όσο ανοιγόμαστε στην αποδοχή της υπομονής, των ρυθμών και του χρόνου που χρειαζόμαστε για να μάθουμε τους νέους και ίσως και άγνωστους αυτούς τρόπους να σχετιστούμε εκ νέου με τον εαυτό μας,
η ελπίδα για μια ζωή με νόημα και δημιουργία ενός καλύτερου αύριου συνεχίζει να υπάρχει.
Από το πρωί λαμβάνω και στέλνω πίσω με όλους τους δυνατούς τρόπους ευχές, γεμίζει η καρδιά μου ζεστασιά και γλύκα, νοιάξιμο και αγάπη, και αυτό είναι πάντα ενας πολύτιμος θησαυρός.
Ευχαριστώ ειλικρινά και από καρδιάς. 🙏🏻 💞
Η ευχή που στέλνω πίσω σε όλους σας...
είναι στη φωτογραφία!
Αναζητήστε, βρείτε, αναγνωρίστε και εμπιστευτείτε την τάση πραγμάτωσης που εμποτίζει τον οργανισμό μας και που όλους μας οδηγεί στο να γινόμαστε κάθε στιγμή, όλο και περισσότερο, το μαγικό, αυθεντικό, υπέροχο, δημιουργικό και ανθεκτικό ον που καθένας μας είναι❣️😉🤗
Be the first to know and let us send you an email when Ελισσάβετ Κουτουξίδου M.Sc. • Σύμβουλευτική • Ψυχοθεραπεία posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.
Contact The Practice
Send a message to Ελισσάβετ Κουτουξίδου M.Sc. • Σύμβουλευτική • Ψυχοθεραπεία:
"ΧΩΡΑφΙ": Χώρος Φροντίδας για το πολυτιμότερο "χωράφι" μας, που είναι ο ίδιος ο εαυτός, η ψυχή και το σώμα μας!
Το νέο μας σπίτι, το "ΧΩΡΑφΙ", δημιουργήθηκε για να προσφέρει σε ανθρώπους κάθε ηλικίας ποικιλία τρόπων και μεθόδων, ώστε να φροντίσει το "ΧΩΡΑφΙ" του και να ζήσει τη ζωή του με μεγαλύτερη Αυθεντικότητα, Αρμονία και Απόλαυση.
ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ!
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ: Η Ελισσάβετ Κουτουξίδου εργάζεται ως Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας από το 2010. Έχει μεταπτυχιακό Δίπλωμα σπουδών και Master of Science στην Προσωποκεντρική Συμβουλευτική από το βρετανικό πανεπιστήμιο του Strathclyde. Παράλληλα εκπαιδεύτηκε και πιστοποιήθηκε από την Gordon Hellas ως εκπαιδεύτρια της μεθόδου Αποτελεσματικού Γονέα, όπου και από τότε συντονίζει εργαστήρια Αποτελεσματικού Γονέα ή παρέχει ατομικά σε γονείς Υποστήριξη και Συμβουλευτική Γονέων. Ως Σύμβουλος Γονέων εκπαιδεύτηκε, υποστηρίζει και καλλιεργεί τις αρχές του Attachment & Positive Parenting, καθώς και των προσεγγίσεων γονεϊκότητας που στηρίζονται στα αποτελέσματα των σύγχρονων ερευνών στη νευροβιολογία. Η εκπαίδευση της συνεχίστηκε στη Συγκινησιακά Εστιασμένη Θεραπεία Ζεύγους (Emotionally Focused Couples Therapy) της Sue Johnson. Λίγο αργότερα ξεκίνησε την εκπαίδευση της στο Θεραπευτικό Παιχνίδι για παιδιά από 4 εώς 12 ετών. Ακολούθησαν εκπαιδεύσεις που αφορούν στην Προγεννητική Ψυχολογία και σε Προγράμματα Προγεννητικής Προετοιμασίας και Προαγωγής Υγείας του Αγέννητου Παιδιού από τον εκπαιδευτικό οργανισμό Cosmoanelixis.
Στη συνέχεια εκπαιδεύτηκε ως Βοηθός Μητρότητας από τον Σύλλογο Βοηθών Μητρότητας Ελλάδος, με σκοπό να υποστηρίξει τις γυναίκες, τις οικογένειες και τα ζευγάρια που επιθυμούν να συλλάβουν, από την περίοδο πριν τη Σύλληψη και κατά τη διάρκεια της Εγκυμοσύνης, του Τοκετού, του Θηλασμού και της Λοχείας. Παράλληλα εκπαιδεύτηκε στη μέθοδο του Birth Story. Ως πιστοποιημένη εκπαιδεύτρια γονέων στο Βρεφικό Μασάζ από το International Association of Infant Massage, υποστηρίζει και βοηθά τους νέους γονείς να καλλιεργήσουν ασφαλή συναισθηματικό δεσμό και να δημιουργήσουν απολαυστικό χρόνο και χαλάρωση με το βρέφος τους μέσω του αγγίγματος σεβασμού και αγάπης και των τεχνικών μασάζ. Η πιο πρόσφατη εκπαίδευση της αφορά στη Θεραπεία Τραύματος και Μετατραυματικών Διαταραχών με τη διεθνούς κύρους μέθοδο του Dr. Peter Levine, το Somatic Experiencing.
Παράλληλα τα τελευταία 15 χρόνια εκπαιδεύτηκε σε διάφορα εναλλακτικά-συμπληρωματικά συστήματα σωματικών και ψυχοσωματικών μεθόδων όπως: στη νεο-Κρανιοϊερή Εξισορρόπηση, στη Ροϊκότητα (Advanced), στα Ανθοϊάματα του Dr. Bach, στη διαδικασία Εστίασης Focusing, στο Mindfulness, στο Bowtech και σε διάφορες ενεργειακές τεχνικές. Παρακολουθεί αδιάλλειπτα σεμινάρια και συνέδρια που αφορούν σε ποικίλες μεθόδους Ψυχοθεραπείας και Αυτογνωσίας, στην Ολιστική Θεώρηση του Ανθρώπου και στη Διατροφή. Το 2017 συνίδρυσε την Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία "ΧΩΡΑφΙ - Κέντρο Προαγωγής Ψυχικής Υγείας & Παραστατικών Τεχνών" στο Ρέθυμνο, όπου και ανάλογα με τις μοναδικές ανάγκες, εμπειρίες, θέματα και αιτήματα κάθε ανθρώπου, συνδημιουργεί μαζί του το εξατομικευμένο, μοναδικό και κατάλληλο γι' αυτόν, θεραπευτικό μονοπάτι.
ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ: Ο Βαγγέλης Λιοδάκης παρακολούθησε τα μαθήματα του Θεατρικού Εργαστηρίου «Κύτταρο». Στη συνέχεια, τελείωσε με υποτροφία την Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης «Ωδείο Αθηνών». Έχει επίσης παρακολουθήσει σεμινάριο του Ryszard Cieslak της σχολής Grotowski, για το σωματικό θέατρο. Έχει πάρει μέρος σε πάνω από 50 θεατρικές παραστάσεις σε έργα κλασικού ρεπερτορίου, αρχαίας τραγωδίας και κωμωδίας, σύγχρονου ελληνικού και ξένου ρεπερτορίου, παιδικού θεάτρου, σε παραστάσεις θεάτρου δρόμου στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, σε μουσικές παραστάσεις και performances με καταξιωμένους σκηνοθέτες. Έχει συνεργαστεί με τα ΔΗΠΕΘΕ: Ρούμελης, Ρόδου, Πάτρας, Καβάλας, Ιωαννίνων, Κρήτης, Βορείου Αιγαίου, με το Δημοτικό Θέατρο Ρεθύμνου και με πλήθος θεατρικών ομάδων, σε δύο εκ των οποίων υπήρξε συνιδρυτής. Επίσης έχει πάρει μέρος σε παραστάσεις θεάτρου για το ραδιόφωνο και σε θεατρικά αναλόγια. Έχει πρωταγωνιστήσει σε βραβευμένες ελληνικές ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους, σε τηλεταινίες, τηλεοπτικές σειρές και διαφημίσεις σε τηλεόραση και ραδιόφωνο. Συντονίζει θεατρικές ομάδες, διδάσκει σεμινάρια υποκριτικής, και κάνει μαθήματα θεατρικής αγωγής και παιχνιδιού σε παιδιά και εφήβους. Έχει υπάρξει συνιδρυτής σε 3 Αστικές Μη Κερδοσκοπικές Εταιρείες: «Εταιρία Τέχνης Θ΄ όπως θέατρο» (2002) «Φιλική Εταιρεία Τάσσει δ΄έρωτα» (2005) «ΧΩΡΑφΙ ΑμΚΕ-Κέντρο Προαγωγής Ψυχικής Υγείας & Παραστατικών Τεχνών» (2017)
