13/02/2026
Δεν σου λείπει εκείνος/εκείνη.
Σου λείπει η εκδοχή του εαυτού σου που υπήρχε μαζί του/της.
Κάποιες φορές αυτό που πενθούμε δεν είναι το πρόσωπο.
Είναι αυτό που ήμασταν όταν νιώθαμε επιλεγμένοι: ασφαλείς. ορατοί
Και όταν αυτό τελειώνει, δεν πονά απλώς· αποσταθεροποιεί την ταυτότητα.
Έτσι κυνηγάμε το πρόσωπο, νομίζοντας πως κυνηγάμε την αγάπη, αλλά συχνά…κυνηγάμε τον εαυτό μας.
Γι’ αυτό το να αφήνεις μοιάζει σαν να χάνεις κάτι περισσότερο από μια σχέση.
Μοιάζει σαν να χάνεις ένα κομμάτι από αυτό που πίστευες πως είσαι.
Και εκεί ξεκινά η πραγματική δουλειά.
You don’t miss them.
You miss the version of you that existed with them.
Sometimes what we grieve isn’t the person.
It’s who we were when we felt chosen: safe. seen.
And when that ends, it doesn’t just hurt; it destabilizes identity. So we chase the person, thinking we’re chasing love, but often…
we’re chasing ourselves.
That’s why letting go feels like losing more than a relationship.
It feels like losing a part of who you thought you were.
And that’s where the real work begins.