30/01/2026
Πως το τραύμα δεν σε ορίζει, δεν σε καταπίνει, δεν σε εξαφανίζει. Πως το τραύμα μπορεί να αναδείξει...
Το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων, στις 24 Δεκεμβρίου 1999, η ζωή έθεσε την πιο σκληρή ερώτηση και δεν έδωσε καμία εξήγηση.
Η Τζένιφερ Μαρία Σάιμ ήταν οκτώ μηνών έγκυος όταν ξεκίνησε η γέννα. Αυτή και ο Κιάνου Ριβς είχαν προετοιμαστεί ήσυχα για το παιδί τους, ονειρευόμενοι ένα μέλλον γεμάτο ελπίδα και προσμονή, σαν όνειρο που δεν είχε ακόμα ξυπνήσει. Είχαν διαλέξει το όνομα: Άβα. Η Άβα όμως δεν πρόλαβε να πάρει ποτέ ανάσα. Γεννήθηκε νεκρή, με το δωμάτιο να γεμίζει από μια αβάσταχτη σιωπή, αντί για γέλια. Υπάρχουν απώλειες που έρχονται ξαφνικά, σαν να σε χτυπάει κεραυνός, και άλλες που φαίνονται απλώς ακατανόητες, σαν ο ίδιος ο κόσμος να είχε κάνει ένα λάθος. Και αυτή ήταν η δεύτερη περίπτωση: ένα μέλλον που σβήστηκε προτού προλάβει να γεννηθεί.
Ο Κιάνου και η Τζένιφερ είχαν γνωριστεί το 1998 σε μια εκδήλωση του συγκροτήματος του Κιάνου, του Dogstar. Η σχέση τους αναπτύχθηκε αθόρυβα, μακριά από τα φώτα των μέσων ενημέρωσης και τα κουτσομπολιά. Μετακόμισαν μαζί, έκαναν όνειρα για το μέλλον. Και όλα φαινόταν να προχωρούν φυσικά, με την ελπίδα του νέου ξεκινήματος. Όμως, η απώλεια της Άβας έφερε μια βαθιά ρωγμή στην αγάπη τους. Η θλίψη κινείται διαφορετικά μέσα στους ανθρώπους και απαιτεί διαφορετικά πράγματα. Λίγες εβδομάδες αργότερα, αποφάσισαν να χωρίσουν. Όχι από θυμό ή προδοσία, αλλά γιατί ο πόνος που κουβαλούσαν έγινε αβάσταχτος για να τον αντέξουν μαζί. Παρ' όλα αυτά, ο Κιάνου δεν έφυγε ποτέ από τη ζωή της Τζένιφερ. Συνέχισε να ενδιαφέρεται για εκείνη, να ανησυχεί, να παρακολουθεί τη μάχη της με την κατάθλιψη, προσπαθώντας να βρει έναν τρόπο να επιβιώσει σε έναν κόσμο που έμοιαζε πια ακατανόητος.
Και μετά ήρθε μια νέα τραγωδία. Στις 2 Απριλίου 2001, η Τζένιφερ Σάιμ σκοτώθηκε σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα στο Λος Άντζελες. Ήταν μόλις 28 ετών. Στο διάστημα μίας μόλις χρονιάς, ο Κιάνου έχασε την κόρη του και τη γυναίκα που αγαπούσε. Δεν υπήρξε δημόσια κατάρρευση, ούτε δραματικές δηλώσεις. Ο Κιάνου έθαψε την Τζένιφερ δίπλα στην Άβα και αποσύρθηκε στη σιωπή του. Δεν το έκανε από πικρία, αλλά με μια προστατευτική ανάγκη να προφυλάξει τον εαυτό του και όσα αγαπούσε. Αργότερα, θα έλεγε μια μόνο φράση που τα έλεγε όλα: «Η θλίψη αλλάζει μορφή, αλλά ποτέ δεν τελειώνει».
Αυτή η περίοδος θλίψης συνδυάστηκε με μια άλλη, εξίσου αθόρυβη και συνεχή. Η αδερφή του Κιάνου, η Κιμ, αντιμετώπιζε μια πολύχρονη μάχη με τη λευχαιμία. Τα νοσοκομεία δεν ήταν άγνωστα για εκείνον, και οι ώρες της αναμονής, του φόβου και της αγωνίας γίνονταν καθημερινότητα. Ο θάνατος είχε γίνει κάτι προσωπικό, κάτι κοντινό, όχι πλέον μια αφηρημένη έννοια. Αλλά, παρά την ένταση του πόνου, ο Κιάνου δεν έγινε σκληρός. Αντίθετα, έγινε πιο ευγενικός. Δεν επέτρεψε ποτέ η προσωπική του θλίψη να γίνει θέαμα. Δεν χρησιμοποίησε την τραγωδία του για να τραβήξει την προσοχή. Συχνά τον έβλεπαν μόνο του, καθισμένο σε ένα παγκάκι στο πάρκο με ένα σάντουιτς — μια εικόνα που αργότερα θα γινόταν γνωστή ως "Λυπημένος Κιάνου". Οι άνθρωποι το παρερμήνευσαν ως μοναξιά, αλλά για εκείνον ήταν κάτι πιο απλό: μια σιωπηλή αποδοχή της θλίψης χωρίς να προσπαθεί να τη συγκαλύψει.
Πίσω από τις κουρτίνες, ωστόσο, η γενναιοδωρία του ήταν αθόρυβη. Δωρεές σε παιδικά νοσοκομεία, σε έρευνες για τον καρκίνο, βοήθεια σε ανθρώπους που δεν γνώριζαν ποτέ το όνομά του. Όταν τον ρωτούσαν γιατί προτιμούσε να κρατά την προσφορά του ανώνυμη, η απάντησή του ήταν χαρακτηριστικά απλή: «Δεν χρειάζεται να ξέρουν οι άνθρωποι ποιος βοηθάει. Το σημαντικό είναι ότι κάποιος βοηθά».
Σήμερα, ο Κιάνου ζει μια ζωή χωρίς περιττά, με ταπεινότητα. Οδηγεί μηχανές, διαβάζει συνεχώς και κρατά τη ζωή του μικρή και συνειδητή. Η φήμη δεν του προσφέρει προστασία, και η θλίψη του δεν γίνεται δικαιολογία για τίποτα. Η καλοσύνη του δεν είναι τυχαία. Είναι αποτέλεσμα της προσωπικής του διαδικασίας. Πριν από την απώλεια, ήταν ήρεμος και επιφυλακτικός. Μετά την απώλεια, έγινε στοχοπροσηλωμένος. Δεν άφησε τη θλίψη να τον σκληρύνει, αλλά την άφησε να του δείξει την εύθραυστη φύση του κόσμου γύρω του.
Ο Κιάνου Ριβς δεν θαυμάζεται επειδή υπέφερε. Πολλοί άνθρωποι υποφέρουν από τραγωδίες. Θαυμάζεται γιατί επέλεξε να γίνει κάτι περισσότερο μετά από αυτές. Δείχνει ότι μια πληγωμένη καρδιά μπορεί να παραμείνει γενναιόδωρη και ότι η θλίψη δεν χρειάζεται να δηλητηριάσει την ενσυναίσθηση. Η ευαισθησία, όταν διαμορφώνεται μέσα από την απώλεια, μπορεί να γίνει δύναμη. Η ζωή του πήρε πολλά, χωρίς προειδοποίηση. Αλλά εκείνος διάλεξε ξανά και ξανά να επιστρέψει κάτι όμορφο στον κόσμο.
Σημείωση: Ο Κιάνου Ριβς γεννήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 1964 στη Βηρυτό του Λιβάνου με καταγωγή από την Ασία, τη Χαβάη και τη Βρετανία. Το όνομα του στη γλώσσα της Χαβάης σημαίνει: Δροσερό αεράκι που διασχίζει τα βουνά.
