Τζούλια Λαγιώτη MSc Ψυχολόγος Συστημική Ψυχοθεραπεύτρια, Εγνατία 53Β, Thessaloníki (2026)

31/12/2025

Καλή, καλύτερη, χρονιά 🧲

ΓΙΟΡΤΕΣ ΕΙΝΑΙ, ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ!

Οι γιορτές μπορεί να είναι ιδιαίτερα δύσκολες όταν το μυαλό μας δεν είναι καλά. Η πίεση του να είναι κανείς χαρούμενος αυτή την περίοδο μπορεί να είναι μια ακόμα πηγή πόνου.

Η ψυχική υγεία είναι ένα θαύμα που είναι πιθανό να μην το προσέξουμε μέχρι τη στιγμή που θα μας «ξεγλιστρήσει», οπότε και μπορεί να αναρωτηθούμε πώς καταφέρναμε ποτέ να κάνουμε κάτι τόσο περίπλοκο και όμορφο όσο το να να τακτοποιήσουμε τις σκέψεις μας με λογική και ηρεμία.
Στην καρδιά της ψυχικής κατάρρευσης βρίσκεται η απώλεια ελέγχου των καλύτερων σκέψεων και συναισθημάτων μας, το άρρωστο μυαλό δεν μπορεί να εφαρμόσει ένα φίλτρο στις πληροφορίες που φτάνουν στην επίγνωσή μας.
Δεν μπορεί πλέον να ταξινομήσει ή να ιεραρχήσει το περιεχόμενό του και από αυτό προκύπτει ένας αριθμός επώδυνων σεναρίων και ιδεών.
Έρχονται συνεχώς ιδέες που δεν εξυπηρετούν κανένα σκοπό, ακούγονται λόγια στο μυαλό μας όχι και τόσο ευγενικά, ανησυχητικά σενάρια μας πιέζουν χωρίς καμία σχέση με την πιθανότητα εμφάνισής τους στην πραγματικότητα. Ο φόβος κυριαρχεί.

Ταυτόχρονα, οι τύψεις μάς στερούν κάθε δυνατότητα να συμφιλιωθούμε με το ποιοι είμαστε. Κάθε κακό πράγμα που έχουμε πει ή κάνει ποτέ υποσκάπτει την αυτοεκτίμησή μας.
Δεν μπορούμε να δώσουμε στο κάθε τι το μέγεθος που του αναλογεί, δεν μπορούμε να αξιολογήσουμε τις ανησυχίες μας και να εστιάσουμε σε αυτές που πραγματικά αξίζει να ασχοληθούμε.
Δεν μπορούμε να μετριάσουμε τη θλίψη μας. Δεν μπορούμε πιθανόν να ξεπεράσουμε την ιδέα ότι δεν αγαπηθήκαμε όπως θα έπρεπε, ότι έχουμε κάνει χάος ολόκληρη την επαγγελματική μας ζωή, ότι έχουμε απογοητεύσει όποιον μας είχε ποτέ εμπιστευτεί.

Κάθε τμήμα του μυαλού ανατινάζεται από τις πιο παράξενες και ακραίες σκέψεις, οι οποίες εισβάλλουν αφιλτράριστες στη συνείδησή μας.

Στις χειρότερες περιπτώσεις θα χάσουμε τη δύναμη να διακρίνουμε την πραγματικότητα από τον εσωτερικό μας κόσμο. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι υπάρχει έξω από εμάς και τι μέσα μας. Πού τελειώνουμε εμείς και πού αρχίζουν οι άλλοι.

Ωστόσο, το να μην είμαστε καλά ψυχολογικά δεν φαίνεται απ' έξω τόσο δραματικά όσο νομίζουμε. Οι άλλοι μπορεί να μην παρατηρούν για καιρό ότι δυσκολευόμαστε, αν εμείς δε βρούμε το σθένος να το κάνουμε γνωστό.
Ένα από τα οφέλη των περισσότερων σωματικών ασθενειών, είναι ότι είναι άμεσα παρατηρήσιμες και, δεδομένου ότι είμαστε σε υψηλό επίπεδο σεβασμού και καλοσύνης για τους γύρω μας, ξέρουμε πώς να βάζουμε ένα μαξιλάρι κάτω από ένα σπασμένο χέρι ή να ανοίγουμε αμέσως την πόρτα σε κάποιον με πατερίτσες. Αλλά είναι πιο δύσκολο να διατηρήσουμε αυτή τη στάση φροντίδας για ένα ψυχικά άρρωστο άτομο, ιδιαίτερα όταν αυτό το άτομο είμαστε εμείς.

Μπορεί να μην έχουμε σωματικές ουλές αλλά θα πρέπει να κάνουμε στον εαυτό μας τη χάρη να αποδεχτούμε, με βάση τα συμπτώματά μας, ότι είμαστε άρρωστοι, όπως αυτοί που νοσηλεύονται σε μονάδες εντατικής θεραπείας.
Πρέπει να είμαστε «εγωιστές»σχετικά με την ψυχική μας κατάσταση και «αδίστακτοι» στην απομάκρυνσή μας από καταστάσεις που την υπονομεύουν.

Να πηγαίνουμε συχνά για ύπνο, να τρώμε ελαφρά, να φροντίζουμε το σώμα μας, να πηγαίνουμε για λίγο περπάτημα, να έχουμε κάτι ευχάριστο να μας αποσπά την προσοχή, να έχουμε ανθρώπους να μπορούν να μας ακούσουν να λέμε τα ίδια και τα ίδια για όσες φορές χρειαστεί και πάνω απ' όλα να είμαστε καλοί με τον εαυτό μας λόγω του χάους που βρισκόμαστε. Πρέπει να μάθουμε από τη σωματική αποκατάσταση πόσο καιρό πιθανότατα θα χρειαστεί για να νιώσουμε ξανά καλά. Ένα σπασμένο πόδι μπορεί να χρειαστεί έξι μήνες. Ένα «σπασμένο» μυαλό μπορεί να χρειαστεί πολύ περισσότερο χρόνο, δεν πρέπει να μας εκπλήσσει αυτό. Το μυαλό είναι ένα πολύ πιο περίπλοκο όργανο από οποιονδήποτε μυ ή οστό και επομένως ανάλογη είναι και η περίοδος ανάρρωσής του.
Σε αντίθεση επίσης με τους τραυματισμούς η πρόοδος δεν είναι πάντα γραμμική, θα υπάρξουν πολλές μέρες που θα πάμε λίγο ή και πολύ πίσω σε καταστάσεις που ελπίζαμε ότι είχαμε αφήσει πίσω μας για πάντα. Δεν πρέπει όμως να αποθαρρυνόμαστε. Αυτό που έχει σημασία είναι η συνολική τάση όπως μετριέται σε μήνες και όχι μια κακή μέρα πότε πότε. Θα υπάρξουν γκρίζες περίοδοι ακριβώς εκεί που αρχίζαμε να ελπίζουμε ξανά και δεν θα πρέπει να τις αντιμετωπίζουμε με πανικό.

Μπορεί να μην είμαστε στο νοσοκομείο αλλά θα πρέπει να μας αντιμετωπίζουμε με τόση προσοχή και φροντίδα σαν να ήμασταν.
Μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα «νοσοκομείο» για το μυαλό μας μέσα στο σπίτι μας και να εκπαιδεύσουμε τους κοντινούς μας ανθρώπους για τις ανάγκες μας. Σταδιακά θα ξαναγίνουμε καλά καθώς θα μαθαίνουμε να ξαναζούμε τις ειρηνικές, καλοσυνάτες και οργανωμένες ζωές που το μυαλό μας τόσο καιρό ποθούσε.

Το κύριο συστατικό από το οποίο εξαρτάται οποιαδήποτε ανάρρωση από σοβαρή ή λιγότερο σοβαρή ψυχική ασθένεια είναι ένα συστατικό που παραδόξως δεν εμφανίζεται ποτέ σε κανένα ψυχιατρικό εγχειρίδιο ή ψυχιατρική διαγνωστική, η ΑΓΑΠΗ.
Αυτή η λέξη συνδέεται τόσο πιστά με τον ρομαντισμό και τον συναισθηματισμό που συχνά παραβλέπουμε ότι μας βοηθά να διατηρούμε την πίστη στη ζωή σε στιγμές συντριπτικής ψυχολογικής σύγχυσης και θλίψης.

Η ΑΓΑΠΗ από έναν φίλο, έναν/μια σύντροφο, το παιδί μας ή έναν γονιό έχει μια αδάμαστη δύναμη να μας σώσει από την ψυχική ασθένεια.
Θα μπορούσαμε να φτάσουμε στο σημείο να πούμε ότι όποιος έχει υποφέρει ποτέ από ψυχική ασθένεια και αναρρώνει, θα το κάνει είτε το συνειδητοποιεί είτε όχι λόγω μιας εμπειρίας ΑΓΑΠΗΣ.

Να είστε ευγενικοί με τον εαυτό σας κι αυτοί που πραγματικά σας ΑΓΑΠΟΥΝ θα καταλάβουν περισσότερο από όσο νομίζετε.

Γιορτές είναι, θα περάσουν ❤️‍🩹

24/12/2025

Καλά Χριστούγεννα🎄με ένα δωράκι🎁

Η ΑΠΛΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ

Οι σχέσεις δεν χρειάζεται να είναι τόσο περίπλοκες και φιλόδοξες, αν κατανοήσουμε στο τέλος τι τις κάνει πραγματικά ικανοποιητικές. Αν συνοψίσουμε τα πράγματα μπορεί να υπάρχουν, όπως είδαμε, μόνο πέντε βασικοί πυλώνες που θέλουμε ο ένας από τον άλλον (έλλειψη αμυντικής στάσης, ευαλωτότητα, τρυφερότητα, «θεραπευτική» στάση, ενθουσιασμό) κι αυτά ακουμπούν τις πυρηνικές συναισθηματικές μας ανάγκες, οι οποίες και οδηγούν στις πέντε θεμελιώδεις απαιτήσεις μας από τους συντρόφους μας που θα μπορούσαν να ειπωθούν με απλά λόγια ως εξής:

❤️ Χρειάζομαι να αποδέχεσαι συχνά και πρόθυμα την πιθανότητα ότι μπορεί να φταις εσύ, χωρίς να σου φαίνεται σαν να ήρθε το τέλος του κόσμου. Πρέπει να μου επιτρέπεις να κάνω μια ειλικρινή κριτική και παράλληλα να Σ' αγαπώ. Χρειάζομαι να μην είσαι αμυντικός/ή.

❤️ Χρειάζομαι να παραδεχτείς για το τι ντρέπεσαι ή για το τι νιώθεις αμήχανα μέσα σου. Χρειάζομαι να ξέρεις πώς να έχεις πρόσβαση στα παιδικά σου τραύματα χωρίς τρόμο. Χρειάζομαι να μπορείς να είσαι ευάλωτος/η δίπλα μου.

❤️ Χρειάζομαι να αντιδράς θερμά, με τρυφερότητα και συμπόνια στα εύθραυστα σημεία του εαυτού μου, να ακούσεις και να καταλάβεις τις λύπες μου. Χρειαζόμαστε μια ένωση αμοιβαίας τρυφερότητας.

❤️ Χρειάζομαι να καταλάβεις κι εσύ τα συναισθηματικά βάρη που κουβαλάω κι εγώ από το παρελθόν, παρόλο που εύχομαι να μην τα είχα. Πρέπει να με δεις με κάτι σαν τη γενναιοδωρία που συνοδεύει έναν θεραπευτή.

❤️ Χρειάζομαι να μου εκφράζεις τακτικά τις απογοητεύσεις και τους εκνευρισμούς σου και να κάνω το ίδιο και εγώ μαζί σου, ώστε η ατμόσφαιρα στοργής μεταξύ μας να παραμείνει ζεστή και η ικανότητά μας για αλληλοθαυμασμό εφικτή.

Αν αυτές οι πέντε κρίσιμες απαιτήσεις έχουν ικανοποιηθεί, θα νιώθουμε αγαπημένοι και ουσιαστικά ικανοποιημένοι, όποιες διαφορές κι αν προκύψουν σε 100 άλλους τομείς. Θα βρισκόμαστε στη ζωή κάποιου που ξέρει πώς να είναι καλός, ευάλωτος και να κατανοεί. Ο δεσμός μεταξύ δύο ανθρώπων μπορεί να είναι βαθύς και σημαντικός, ακριβώς επειδή δεν εκτυλίσσεται σε όλες τις πρακτικές λεπτομέρειες της ζωής. Απλοποιώντας και διευκρινίζοντας σε τι χρησιμεύει η σχέση, απελευθερώνουμε τον εαυτό μας από υπερβολικά περίπλοκες συγκρούσεις και μπορούμε να επικεντρωθούμε στο να διασφαλίσουμε ότι οι πυρηνικές υποκείμενες συναισθηματικές μας ανάγκες γίνονται ορατές και καλύπτονται.
Αυτή άλλωστε είναι η ΑΓΑΠΗ.

21/12/2025

Καλημέρα από Εγνατία 53Β

13/12/2025

Οι 5 «άγκυρες» των επιτυχημένων σχέσεων ζευγαριών

Άγκυρα Νο 5️⃣

ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟΣ

Όταν ξεκινά μια σχέση, ο ενθουσιασμός για τον/ην σύντροφό μας είναι στο πικ. Τους σκεφτόμαστε συνεχώς, θέλουμε μόνο να περνάμε περισσότερο χρόνο μαζί τους, θαυμάζουμε τις πολλές δεξιότητες και τα επιτεύγματά τους.

Αλλά αυτή η πρώιμη φάση έντονου θαυμασμού και λαχτάρας σπάνια διαρκεί για πολύ. Μετά από μερικά χρόνια ο/η σύντροφός μας μπορεί να διατηρεί τα ταλέντα του αλλά τώρα δυσκολευόμαστε να νιώσουμε ή να εκφράσουμε υπερβολικό θαυμασμό. Μια θλίψη μας έχει κυριεύσει κι αυτό δεν αλλάζει.

Η διάβρωση του ρομαντικού ενθουσιασμού είναι μια από τις μεγάλες, διαπροσωπικές, τραγικές ιστορίες της ΑΓΑΠΗΣ. Φαίνεται να συμβαίνει σχεδόν χωρίς να το καταλαβαίνουμε, και με την πάροδο του χρόνου, σταδιακά, φτάνουμε σε μια κατάσταση που δεν μπορούμε πλέον να θαυμάσουμε και πολύ τον άλλον. Μπορεί να νιώθουμε πιστοί στον δεσμό που χτίσαμε, μπορεί να έχουμε μια βαθιά φιλία με τον/ην σύντροφό μας και να θέλουμε να του προσφέρουμε τα πάντα αλλά δεν μπορούμε να εκθειάσουμε τις αρετές του/ης όπως κάναμε κάποτε.
Ο κόσμος συχνά εξηγεί αυτό το «ξενέρωμα» ως αναπόφευκτο αποτέλεσμα της συνεχούς επαφής. Είναι, λένε, συνηθισμένο να παραμελείς αυτό που υπάρχει πάντα τριγύρω σου.
Αλλά οι αληθινοί λόγοι φαίνεται να είναι πιο περίπλοκοι ψυχολογικά από τη μια και πολύ πιο αισιόδοξοι από την άλλη.
Ότι σταματάμε να θαυμάζουμε δεν είναι επειδή βαριόμαστε ή επειδή είναι φυσιολογικό να θεωρούμε κάποιον δεδομένο. Είναι μόνο επειδή είμαστε σε κάποιο επίπεδο έξαλλοι. Ο θυμός εισχωρεί μέσα στον έρωτα και καταστρέφει τον θαυμασμό. Παύουμε να χαιρόμαστε επειδή ασυνείδητα μπλεκόμαστε σε διάφορες μορφές ανεπεξέργαστης ενόχλησης. Δεν μπορούμε να τις δούμε καθαρά, γιατί κάπου βαθιά μέσα μας μπλοκάρουμε από ίχνη αναμνήσεων ορισμένων απλών απογοητεύσεων, μεγάλων ή μικρών, για τις οποίες οι σύντροφοί μας είναι ένοχοι χωρίς να το γνωρίζουν.
Κανένα ίσως από αυτά τα «αμαρτήματα» δεν ήταν από μόνο του απαραίτητα ιδιαίτερα σοβαρό αλλά μπορούν αθροιστικά να μετριάσουν και τελικά να καταστρέψουν τον ενθουσιασμό. Ωστόσο, δεν είναι το απλό γεγονός της απογοήτευσης που μετράει τόσο πολύ. Το πραγματικό πρόβλημα δημιουργείται όταν δεν έχει υπάρξει η ευκαιρία να επεξεργαστούμε την απογοήτευσή μας. Ο εκνευρισμός μας από την απογοήτευση είναι τοξικός μόνο όταν δεν έχει εκδηλωθεί εκτενώς και προσεκτικά. Ίσως προσπαθήσαμε να εξηγήσουμε τι έφταιγε, αλλά καταλήξαμε στο πουθενά, ο/η σύντροφός μας έχασε την ψυχραιμία του/ης και τα παρατήσαμε. Μπορεί να νιώθαμε ότι δεν είχαμε το δικαίωμα να κάνουμε φασαρία για μικρά πράγματα και γι' αυτό μείναμε σιωπηλοί, παρόλο που ξέραμε ότι αυτά τα Μικρα Πράγματα είχαν Τεράστια Σημασία για εμάς. Αυτό που προκύπτει από αυτόν τον θαμμένο θυμό είναι κάτι που μπορεί λανθασμένα να εκληφθεί ως έλλειψη ενδιαφέροντος αλλά στην ουσία είναι πολύ διαφορετικό. Δεν θέλουμε πλέον να γιορτάσουμε τα γενέθλιά τους, αποφεύγουμε τη σεξουαλική επαφή μαζί τους, δε σηκώνουμε το βλέμμα μας όταν μπαίνουν στο δωμάτιο. Αυτό μπορεί να φαίνεται σαν η φυσιολογική επίδραση του χρόνου και της παρατεταμένης εγγύτητας αλλά δεν είναι κάτι τέτοιο. Είναι απόδειξη οργής.

Θα αρχίσουμε να αποδομούμε τις δηλητηριώδεις επιδράσεις του θυμού μας, αν αναγνωρίσουμε τον πλήρη αντίκτυπο μιας ανέκφραστης απογοήτευσης στα συναισθήματά μας. Ποτέ δεν χάνουμε απλώς το ενδιαφέρον για τους ανθρώπους μας, μόνο θυμώνουμε πολύ μαζί τους και μετά ξεχνάμε ότι ουσιαστικά είμαστε θυμωμένοι.
Για να ξαναβρούμε τον αυθεντικό ενθουσιασμό μας για τον/ην σύντροφό μας, πρέπει ουσιαστικά να εντοπίσουμε με ακρίβεια την καταπιεσμένη μας δυσανασχέτηση μαζί του/ης. Πρέπει να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να είμαστε πραγματικά αναστατωμένοι για ορισμένα πράγματα που μας ενόχλησαν και να τα εκφράζουμε για όσο χρειάζεται, με τρόπο που να μας κάνει να νιώθουμε ότι μας «βλέπουν» και επικυρώνουν την αξία μας.
Καθώς η πρόκληση θυμού αυξάνεται συνεχώς συν τω χρόνω, ένα καλό ζευγάρι θα πρέπει να επιτρέπει τακτικά στιγμές που ο καθένας μπορεί να ζητήσει από τον άλλον να ακούσει αγόγγυστα μικρά ή μεγάλα περιστατικά για τα οποία τον/ην απογοήτευσε.
Ο σκοπός της άσκησης δεν είναι να ακούσουμε παράπονα που μας φαίνονται απολύτως κατανοητά αλλά να δείξουμε στον/ην σύντροφό μας ότι κατανοούμε πόσο τον/ην ενοχλούν. Αυτό είναι ένα είδος εξυγιαντικής τελετουργίας που θα μπορούσε να τοποθετηθεί στο επίκεντρο κάθε σχέσης. Αν το ζευγάρι αγνοεί για πολύ καιρό αυτή την ανάγκη είναι επειδή χειραγωγεί ο ένας τον άλλον να λειτουργεί ως «γενναίος» ή υποθέτουν ότι δεν μπορεί κάποιος να αναστατώνεσαι τόσο συχνά ή να πληγώνεται τόσο εύκολα. Μπορεί να μείνουν για τόσο πολύ καιρό σιωπηλοί, ώστε να είναι πλέον αδύνατο να νιώθουν.
Τα πιο ευφυή ζευγάρια γνωρίζουν ότι τίποτα δεν πρέπει ποτέ να είναι πολύ μικρό για να συζητηθεί, γιατί αυτό που τελικά διακυβεύεται σε μια μαραθώνια συζήτηση για μια μεμονωμένη λέξη ή ένα μικροσκοπικό γεγονός είναι η μοίρα ολόκληρης της σχέσης.
Το να παραπονιέσαι στην ΑΓΑΠΗ είναι μια ευγενής και αξιοπρεπής δεξιότητα και απέχει πάρα πολύ από την γκρίνια με την οποία συχνά συγχέεται. Η ειρωνεία των καλά στοχευμένων και εγκαίρως ειπωμένων παραπόνων είναι ότι η λειτουργία τους είναι απολύτως θετική. Η ειλικρίνεια είναι ένας μηχανισμός διατήρησης της ΑΓΑΠΗΣ και διατηρεί ζωντανά στα μάτια μας όλα όσα είναι εντυπωσιακά και ευχάριστα στον/ην σύντροφό μας.
Εκφράζοντας τακτικά τις μικρές λύπες και απογοητεύσεις μας εξασφαλίζουμε ότι συνεχίζουμε με χαρά και θαυμασμό σε ένα αυθεντικό και αμετανόητο κοινό Μέλλον.

07/12/2025

Οι 5 «άγκυρες» των επιτυχημένων σχέσεων ζευγαριών

Άγκυρα Νο 4️⃣

ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ

Όλοι οι καλοί σύντροφοι είναι κατά κάποιο τρόπο καλοί ψυχοθεραπευτές. Δηλαδή, η επιτυχία των σύγχρονων ρομαντικών σχέσεων εξαρτάται καίρια από τον βαθμό στον οποίο και οι δύο σύντροφοι μπορούν σε κρίσιμες στιγμές να υιοθετήσουν μια «θεραπευτική στάση» απέναντι στα σκοτάδια, τις εκρήξεις και τις παραξενιές του άλλου.
Αυτό ακούγεται παράξενο, επειδή συνήθως βλέπουμε τη θεραπεία ως κάτι που μόνο ένας επαγγελματίας θα μπορούσε να κάνει σε ένα γραφείο μετά από χρόνια εκπαίδευσης και όχι ως κάτι που θα μπορούσε να κάνει ο ένας στον άλλον ως σύντροφος στην κουζίνα, στην κρεβατοκάμαρα ή σε ένα μπαράκι.

Ωστόσο, αν εμβαθύνουμε στην αληθινή φύση της ψυχοθεραπείας, η οπτική μας γωνία αλλάζει. Στη βάση της, η ομοιότητα βασίζεται στη θεωρία σχετικά με το πώς λειτουργεί η συναισθηματική ζωή. Η θεραπεία λέει ότι τα έντονα συναισθήματα πυροδοτούνται στο παρόν από τραύματα και δυσκολίες που ξεκίνησαν σε ένα μακρινό και συνήθως σε μεγάλο βαθμό ξεχασμένο παρελθόν.

Η ουσία της ψυχοθεραπείας έγκειται στην προθυμία να ενδιαφερόμαστε συστηματικά για το γιατί αντιδρούμε συνεχώς με τους παράξενους και ακατανόητους τρόπους που εκδηλώνουμε. Το ερώτημα είναι εξαιτίας ποιας ακολουθίας διαμορφωτικών εμπειριών, ένα κατά τα άλλα απολύτως αξιοπρεπές και ευφυές άτομο μπορεί να οδηγηθεί σε φοβερές εξάρσεις θυμού ή θρήνου ή παγώνει και αποσύρεται συναισθηματικά, από πού μπορεί να προέρχονται τέτοιες υπερβολικές αντιδράσεις;

Στη θεραπεία υπάρχει πάντα μια καλή και συχνά συγκινητική ιστορία για το γιατί κάποιος καταλήγει να πληγώνει με τη συμπεριφορά του το άτομο που αγαπάει περισσότερο ή γίνεται εύκολα κάποιος που το απορρίπτει. Ίσως δεκαετίες παλιότερα στο πατρικό του/ης να υπήρχαν συμπεριφορές που προκαλούσαν φόβο και αντιμετωπίζονταν αντίστοιχα με θυμό ή απόσυρση. Και ενώ το σώμα έχει μεγαλώσει, τα βαθιά μοτίβα του μυαλού έχουν παραμείνει τα ίδια, έτσι ώστε κάποιος/α στο εδώ και τώρα να αντιδρά όχι σε αυτό που συμβαίνει τώρα, αλλά σε μια παλιά συναισθηματική κρίση που με ανεξήγητο τρόπο επανεμφανίστηκε. Αυτός που ταράζεται και πάει πίσω δεν είναι ο ενήλικος σύντροφος σήμερα αλλά το παιδί τότε και οι λέξεις και οι συμπεριφορές που χρησιμοποιεί δεν απευθύνονται στον/ην σύντροφο αλλά στον γονέα/αντίπαλο σε μια παλιά ομιχλώδη ιστορία.
Αν ως σύντροφοι κατανοήσουμε αυτή την παλιά ιστορία που κρύβεται πίσω από τη μερικές φορές απαίσια συναισθηματική συμπεριφορά για την οποία είμαστε ικανοί εμείς και οι σύντροφοί μας δεν θα χρειάζεται πια να αναρωτιόμαστε το γιατί. Συνειδητοποιούμε ότι ήρθαμε κάπως αργά στην ιστορία μιας άλλης ψυχής. Έχουν πάρει αμυντικές θέσεις ή έχουν διατηρήσει τις επιθετικές τους τακτικές, στις οποίες είμαστε τώρα εμείς εκτεθειμένοι. Δεν είναι δικό τους λάθος. Δεν ζήτησαν να έχουν αυτή την παιδική ηλικία. Τα κατάφεραν όσο καλύτερα μπορούσαν και τώρα απλώς είμαστε εμείς που «ξύνουμε» και ενεργοποιούμε τις ασυνείδητες στρατηγικές άμυνάς τους.

Στην πορεία, αυτό που συμβαίνει στην ψυχοθεραπεία είναι ότι η άμεση τοποθέτηση σπάνια είναι καλή ιδέα. Ένας θεραπευτής μπορεί να γνωρίζει σχεδόν τα πάντα από την πρώτη κιόλας συνάντηση, από τι υποφέρει ένας πελάτης, μπορεί να έχει μια ξεκάθαρη θέση ότι ο πελάτης είναι ψυχικά αναστατωμένος επειδή η μητέρα του τον αγνοούσε συναισθηματικά ή ο πατέρας του τον απέρριπτε και του φερόταν με σκληρότητα. Αυτό που είναι σημαντικό όμως δεν είναι ότι ο θεραπευτής έχει διαμορφώσει μια ακριβή διάγνωση αλλά ότι ο πελάτης έχει τη δυνατότητα να την αναγνωρίσει ο ίδιος στον εαυτό του μέσω μιας διαδικασίας προσεκτικά σχεδιασμένων προτροπών ή ερωτήσεων με τρόπο που να μπορεί να τη συνειδητοποιήσει χωρίς φόβο στον δικό του χρόνο.
Στις σχέσεις επίσης η θεραπευτική στάση καλοσύνης θα έπρεπε να σημαίνει την αποφυγή άμεσων δηλώσεων αναφορικά με τα θέματα που συναισθανόμαστε στους συντρόφους μας. Αντ’ αυτού προσπαθούμε σε μια καλή μέρα να μην πούμε ότι σε έχω «διαβάσει», ξέρω τι συμβαίνει με εσένα και γιατί τρέχεις μακριά μου αλλά προσπαθούμε να συνδέσουμε τον άλλον με μια μεγαλύτερη αυτογνωσία.
Στις σχέσεις που λειτουργούν καλά το βάρος της ερμηνείας οποιασδήποτε δύσκολης συμπεριφοράς δεν πέφτει ποτέ μόνο σε ένα άτομο. Είμαστε και οι δύο έτοιμοι να δούμε ο ένας τον άλλον μέσα από γιατί όχι ένα «θεραπευτικό» πρίσμα. Συνήθως μπορούμε να υποσχεθούμε ότι θα φοβάμαι λιγότερο ό,τι είναι «διαταραγμένο» αλλά κρυμμένο μέσα σου, αν αρχίσεις να φαντάζεσαι ότι κάνεις κι εσύ το ίδιο για τις δικές μου αδυναμίες. Τόσο πολύ θέλουμε και έχουμε ανάγκη να είμαστε με κάποιον/α που κατανοεί την πολυπλοκότητα των πρώιμων συναισθηματικών μας ζωών και άρα την ουσιαστική «κανονικότητα» των παραξενιών μας.
«Θα σου πω πόσο τρελός/ή είμαι και από πού ξεκίνησαν όλα, αν μου πεις κι εσύ πόσο τρελός/ή είσαι και πώς η οικογένειά σου σε σημάδεψε».

30/11/2025

Οι 5 «άγκυρες» των επιτυχημένων σχέσεων ζευγαριών

Άγκυρα Νο 3️⃣

ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑ

Η ΑΓΑΠΗ έχει ένα τρίτο πολύ σημαντικό αλλά όχι πάντα εύκολα αναγνωρίσιμο συστατικό: την τρυφερότητα.

Η τρυφερότητα συχνά παραβλέπεται, επειδή αυτό που πραγματικά περιλαμβάνει είναι η συμπόνια ακριβώς τη στιγμή που η συμπόνια δεν αξίζει με προφανή τρόπο. Οι σχέσεις πετυχαίνουν όταν ακριβώς οι ενοχλητικές και ανάξιες συμπεριφορά ενός συντρόφου παραμένουν ικανές να προκαλέσουν μια γερή δόση «μη κερδισμένης» λυτρωτικής ενσυναίσθησης και συμπόνιας.
Στη θεωρία όλοι έχουμε άφθονο χρόνο για συμπόνια αλλά με κάποιες συγκεκριμένες προϋποθέσεις για το πού και πότε αυτή η δεξιότητα πρέπει πραγματικά να αναπτυχθεί. Συνήθως την κρατάμε για αυτούς που με προφανή τρόπο την αξίζουν: εκείνους που είναι λυπημένοι αλλά απολύτως καλοί, εκείνους που έχουν χάσει τα προς το ζην χωρίς δικό τους λάθος, εκείνους που γεννήθηκαν σε ατυχείς συνθήκες.
Αυτό που δυσκολευόμαστε πολύ περισσότερο να κάνουμε είναι να συμπονέσουμε κάποιον που φαίνεται να μην κάνει το καλύτερο δυνατό επίτηδες, κάποιον που φαίνεται να έχει κάνει μια συνειδητή επιλογή να τα χαλάσει όλα, κάποιον που φαίνεται να έχει ακολουθήσει μια αρνητική πορεία από πείσμα, ηλιθιότητα ή κακία, κάποιον που αν και είχε επιλογές να είναι επιτυχημένος ή αξιοπρεπής και ήρεμος ενήλικας, ωστόσο για λόγους που δεν έχουμε την ενέργεια να διερευνήσουμε, αποφάσισε να είναι κακός, αχάριστος ή να επιδείξει ανωριμότητα.

Ξέρουμε ότι είμαστε καλοί άνθρωποι, αλλά σίγουρα δεν μπορούμε να περιμένουμε να αγαπάμε εκεί που η ΑΓΑΠΗ δεν αξίζει.
Κι όμως, εκεί ακριβώς και πρέπει να αναπτύσσεται η ΑΓΑΠΗ αν οι σχέσεις είναι να επιβιώσουν.
Η αληθινή ΑΓΑΠΗ δεν μπορεί να κατευθύνεται μόνο προς εκείνους που είναι αξιοθαύμαστοι ή έχουν αρετές. Χρειάζεται να αμβλύνει την κριτική μας σε σχέση με ανθρώπους που σε κάποια σημεία είναι αναμφισβήτητα εξοργιστικοί και προφανώς λανθασμένοι, τους/ις συντρόφους μας.

Ένας τρόπος για να κατανοήσουμε την ΑΓΑΠΗ είναι η διάθεσή μας να κοιτάξουμε πέρα από τα προφανή κυρίαρχα αίτια για μια κακή συμπεριφορά, σε πιο βαθιά και άξια συγχώρεσης αίτια, για τα οποία κάποιος τα κάνει θάλασσα.
Αυτό το βλέπουμε πιο καθαρά στον τρόπο που ένας αρκετά καλός γονιός αγαπά το παιδί του. Όταν ένα 3χρονο παιδί θυμώνει και πετάει το πιάτο του στο πάτωμα για παράδειγμα, ο γονιός θα σκεφτεί τους λόγους για τους οποίους πιθανόν ενήργησε έτσι, όπως ίσως να «βγάζει δόντια» ή νυστάζει. Ο γονιός ψάχνει για κάτι άλλο από την «απόλυτη» κακία.
Λίγη από αυτή την περιέργεια και την ενσυναίσθηση, σε συνδυασμό με κάποιες επιφυλάξεις και όρια βέβαια, καλό είναι να υπάρχουν και στις σχέσεις μας, όπου θα υπάρχουν πολλές περιπτώσεις που δεν μπορούμε εύκολα να φανταστούμε γιατί ο/η σύντροφός μας συμπεριφέρθηκε έτσι. Η κατήφεια τους φαίνεται να μην έχει καμία λογική, δεν μπορεί να υπάρξει καμία εξήγηση για τον τρόπο που μας μίλησαν, τίποτα δεν φαίνεται ικανό να δικαιολογήσει την οργή τους.
Αλλά παρόλο που η οργή μπορεί να φαίνεται απελευθερωτική, δεν πάει μαζί με την ΑΓΑΠΗ. Για να έχει μια σχέση κάποια πιθανότητα να λειτουργήσει, πρέπει να περιλαμβάνει και από τις δύο πλευρές μια συνεχή προσπάθεια να εμβαθύνουμε σε δύσκολα λόγια και πράξεις, αναζητώντας την πιο περίπλοκη και ενίοτε συγκινητική τους προέλευση. Ίσως ο/η σύντροφός μας να νιώθει ανασφάλεια, ίσως ζήλια, ίσως δεν του επιτράπηκε ποτέ να πιστέψει ότι θα μπορούσε να έχει σημασία από μόνος του. Κάποιος μπορεί συχνά να είναι ενοχλητικός/ή και παρόλα αυτά να αξίζει πολλή σκέψη και καλοσύνη.

Η οπτική γωνία ενός ατόμου που ακούγεται απλή αλλά στηρίζει την ΑΓΑΠΗ αντιμετωπίζει τον άλλον ως εξίσου εύθραυστο, ρευστό και ευαίσθητο με τον ίδιο αλλά πιθανότατα για διαφορετικά πράγματα.
Η τρυφερότητα συνδέεται σεμνά και διορατικά με την αυτογνωσία.
Όταν η ΑΓΑΠΗ είναι τρυφερή τότε υπάρχουν δύο σύντροφοι που έρχονται κοντά και αναπτύσσουν εξίσου μια ώθηση για αλλαγή. Τα πιο εύκολα τραυματισμένα μέρη του εαυτού τους μπορούν να βγουν στο φως, επειδή γνωρίζουν ότι η αντιμετώπιση του άλλου “against all odds”θα είναι τρυφερή.
Τα πράγματα που απευχόμασταν να καταλάβει κάποιος για εμάς γίνονται επιτέλους δυνατό να τα παραδεχτούμε.
Οι ακραίες, γλυκές πτυχές των δυσκολεμένων μυαλών μας ανοίγουν, για να γίνουν αποδεκτές σε όλη τους την παραξενιά και την ντροπή!

29/11/2025

Σας ενημερώνω ότι η έδρα του γραφείου μου από 15/12 μεταφέρεται σε νέα διεύθυνση:
Εγνατία 53Β, 54631, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και δίπλα στο μετρό «Βενιζέλου».
Πάμε κέντρο λοιπόν!

21/11/2025

Οι 5 «άγκυρες» των επιτυχημένων σχέσεων ζευγαριών

Άγκυρα Νο 2️⃣

ΕΥΑΛΩΤΟΤΗΤΑ

Υπάρχει ένα δεύτερο κρίσιμο κριτήριο για την επιτυχία μιας σχέσης. Το άτομο που είναι καλό στην ΑΓΑΠΗ είναι καλό στο να είναι ευάλωτο. Κάνουμε τον εαυτό μας ψυχολογικά ευάλωτο κάθε φορά που αφήνουμε τον/ην σύντροφό μας να ξέρει κάποιους από τους τρόπους με τους οποίους είμαστε αδύναμοι, φοβισμένοι, ανώριμοι, ανίκανοι ή απλώς ιδιαίτεροι, γιατί απλώς αυτοί είναι μερικοί από τους τρόπους με τους οποίους είμαστε άνθρωποι! Είμαστε ευάλωτοι όταν τολμάμε να βγάλουμε τον συνηθισμένο μανδύα της κανονικότητας και της λογικής με την οποία κινούμαστε στον κόσμο και έστω για μια φορά να δείξουμε σε κάποιον/α ποιοι πραγματικά είμαστε με όλη την ευαισθησία και τη μη «κανονικότητα» που αυτό υπονοεί.

Ως ευάλωτοι άνθρωποι, θα μπορούσαμε να παραδεχτούμε ότι έχουμε ένα ασταθές μυαλό, ότι είμαστε επιρρεπείς στον φόβο, την απόγνωση, ίσως την παράνοια καθώς και το μίσος για τον εαυτό μας.
Συνήθως είναι περίπλοκο βήμα να ομολογήσουμε, ειδικά μπροστά σε κάποιον που θέλουμε ουσιαστικά να εντυπωσιάσουμε και να εξασφαλίσουμε την ΑΓΑΠΗ του/ης, ότι κάποιες φορές δεν καταφέρνουμε να είμαστε όσο ενήλικες δείχνουμε ή θα έπρεπε να είμαστε.

Ως αποτέλεσμα συχνά προσποιούμαστε όχι για κάποιο όφελος ή απάτη αλλά για να διατηρήσουμε μια ΑΓΑΠΗ στην οποία θέλουμε απεγνωσμένα να βασιστούμε. Προσποιούμαστε ότι είμαστε δυνατοί και άφοβοι ικανοποιώντας τις ανάγκες και τα συναισθήματά μας. Δίνουμε μια παράσταση για να δείξουμε ότι είμαστε κάποιοι άλλοι. Μια τέτοια συμπεριφορά λειτουργεί καλά σε άλλα πλαίσια. Μια ακαταπόνητη, άνετη ικανότητα και ακλόνητη λογική πιθανώς είναι πλεονεκτήματα για έναν ιδανικό υπάλληλο, ένα στέλεχος επιχειρήσεων και έναν αξιοθαύμαστο πολίτη του σύγχρονου κόσμου. Αλλά σε μια ερωτική σχέση ένα τέτοιο «οδόφραγμα» είναι μοιραίο. Οι φόβοι και οι ανεπάρκειές μας δεν εξαφανίζονται επειδή τις έχουμε κρύψει. Δεν γινόμαστε λιγότερο παιδαριώδεις ή παράλογοι επειδή έχουμε μάθει να φαινόμαστε λογικοί. Απλώς καταλήγουμε να κάνουμε αδύνατο για τον/ην σύντροφό μας να μας μάθει και επειδή είναι πιθανό να πάρει παράδειγμα από μας, δεν θα μπορέσει να μας φανερωθεί ούτε εκείνος/η. Κλείνουμε τους εαυτούς μας στα ψηλά τείχη που δημιουργούν οι αυταπάτες μας.

Για να τολμήσουμε να είμαστε ευάλωτοι συνεπάγεται ότι πιστεύουμε ότι ό,τι κι αν φοβόμαστε στον κόσμο, αυτό που μας τρομάζει περισσότερο υπάρχει σίγουρα και στους άλλους ανθρώπους. Δεν μπορεί να είμαστε μόνοι στις παραξενιές και στα λάθη μας. Οι μόνοι άνθρωποι που υποθέτουμε ότι είναι «νορμάλ» είναι αυτοί που δε γνωρίζουμε ακόμα καλά.

Αν προσπεράσουμε το άψογο εξωτερικό περίβλημά μας, θα δούμε ότι κάθε άτομο που συναντάμε, και ιδιαίτερα αυτό που μας ενδιαφέρει ερωτικά, έχει τις «τρέλες» και τα ευαίσθητα σημεία του. Δεν μπορούν να διαχειριστούν τον πανικό τους, φοβούνται την ντροπή και δεν μπορούν συχνά να καταπραΰνουν τον εαυτό τους. Δεν είμαστε οι μόνοι που έχουν φόβους και ανάγκες. Και επιπλέον, μόνο στη βάση της αμοιβαίας αποκάλυψης της ευαισθησίας μας μπορεί να χτιστεί ένας αληθινός δεσμός, μια αληθινή σχέση. Μπορεί να θαυμάσουμε τα πρότυπα δύναμης και στωικότητας αλλά δεν θα μπορέσουμε ποτέ να τα αγαπήσουμε.

Το να είμαστε ευάλωτοι σημαίνει στην ουσία να αφήσουμε τον/ην σύντροφό μας να δει μια πλευρά μας που ανάγεται στην παιδική μας ηλικία, την απόσταση που νιώθαμε με τη μαμά μας ή το πάγωμα όταν μας απέρριπτε ο μπαμπάς μας ή την απόγνωση όταν κλαίγαμε και δε μας παρηγορούσε κανείς. Το να είμαστε πλήρως ευάλωτοι σημαίνει να παίρνουμε τον/ην σύντροφό μας και να τον/ην πηγαίνουμε στα τρομαγμένα μέρη του παρελθόντος μας και να τον/ην αφήνουμε να δει πόσο συντετριμμένοι ή ντροπιασμένοι ήμασταν κάποτε. Η ειλικρινής, αληθινή ΑΓΑΠΗ είναι μια συνάντηση μεταξύ δύο ευάλωτων παιδιών που κατά τ´άλλα τα καταφέρνουν να παριστάνουν τους ενήλικες.

Τι κάνει όμως τους ανθρώπους να απορρίπτουν την ευαλωτότητα;
Η δύναμη που επιμένουν να επιδεικνύουν στον κόσμο είναι ένας δείκτης του πόσο τιμωρητικοί έχουν αναγκαστεί να είναι απέναντι στα εύθραυστα εσωτερικά τους παιδιά. Είναι ένα μέτρο του πόσο γρήγορα χρειάστηκε να μεγαλώσουν. Επικεντρώθηκαν στο να διατηρούν το δωμάτιό τους τακτοποιημένο, να περνούν τις εξετάσεις και να μαθαίνουν πώς να διαπρέπουν στη δουλειά. Έτσι, έμαθαν να φοβούνται αυτό ακριβώς που ξέρουν ότι χρειάζονται περισσότερο, μια αναζωογονητική και βαθιά κατανοητική τρυφερότητα προς τον τραυματισμένο εαυτό τους. Παραδόξως το να έχουν κάποιον/α να τους ψιθυρίζει με ΑΓΑΠΗ λόγια ενσυναίσθησης μόνο ενισχύει τους βαθύτερους φόβους τους, σπάει το προστατευτικό κέλυφος που από χρόνια έχουν επιδέξια «φορέσει» και στην άφιξη μιας συμπονετικής ΑΓΑΠΗΣ ανταποκρίνονται στις δικές τους ανάγκες με πανικό και αυτομομφή.

Μαθαίνουμε να είμαστε ευάλωτοι κατανοώντας ότι όσοι μας επέβαλαν την υιοθέτηση ενός σκληρού, άψογου εαυτού που δεν κλαίει, δεν είναι αδύναμος, δε σπάει, ήταν βαθιά λανθασμένοι και με τον δικό τους τρόπο μας τραυμάτισαν βαθιά.
Χρειάζεται να γυρίσουμε πίσω και να πείσουμε τους εαυτούς μας ότι οι τότε υπεύθυνοι για το μεγάλωμά μας έσφαλαν ανεπανόρθωτα.
Το να βρούμε έναν/μια σύντροφο με τον/ην οποίο/α μπορούμε να είμαστε ευάλωτοι αποτελεί ευλογία και μια ύψιστη πράξη ανάκαμψης. Μετά από μια ολόκληρη ζωή άρνησης και προσποιητής δύναμης, θα βρούμε σε κάποιον άλλο τη συμπάθεια που σίγουρα χρειαζόμασταν αλλά δεν ήταν διαθέσιμη στο παρελθόν. Τα παλιά τραύματα μπορούν να φροντιστούν απαλά κι εμείς γινόμαστε πραγματικά δυνατοί μαθαίνοντας να μιλάμε τη γλώσσα της αδυναμίας.

Αφήνοντας τον πληγωμένο, ψυχικά εύθραυστο εαυτό μας να μπει στη σχέση, ανοίγουμε τον δρόμο για έναν πιο φρέσκο, γόνιμο, δημιουργικό και ακριβή τρόπο να είμαστε ενήλικες.

14/11/2025

Οι 5 «άγκυρες» των επιτυχημένων σχέσεων ζευγαριών

Ένα παράδοξο υπάρχει στην καρδιά των μοντέρνων σχέσεων: ξέρουμε ότι για να ευδοκιμήσουν συναισθηματικά, πρέπει να εμπεριέχουν την ΑΓΑΠΗ αλλά στην πραγματικότητα τα ικανοποιημένα ζευγάρια είναι αποθαρρυντικά λίγα.
Ωστόσο, το γεγονός ότι κάποιοι άνθρωποι τα καταφέρνουν στην ΑΓΑΠΗ και κάποιοι όχι δεν είναι ούτε ένα μυστήριο ούτε κάτι τυχαίο. Υπάρχουν αδιαμφισβήτητες εξηγήσεις για το γιατί κάποιες σχέσεις πηγαίνουν καλά, ενώ κάποιες άλλες παρά τις ισχυρές αρχικές ελπίδες και τις συγκινητικά ιδεαλιστικές προθέσεις όχι.

Στην πραγματικότητα υπάρχει ένας πολύ μικρός αριθμός θεμελιωδών παραγόντων που παίζουν καθοριστικό ρόλο στην ευημερία κάθε «αγαπητικού» ζευγαριού. Παρόλο που οι σχέσεις μπορεί να φαίνονται άπειρα ποικίλες, ωστόσο το αν θα πετύχουν ή όχι στηρίζεται στην ουσία σε 5️⃣ «άγκυρες».

Άγκυρα Νο 1️⃣

ΜΗ ΑΜΥΝΤΙΚΟΤΗΤΑ

Η αμυντική μας στάση είναι μια βαθιά κατανοητή τάση. Βρίσκεται επίσης πίσω από ένα κυρίαρχο μερίδιο της αποτυχίας όλων των σχέσεων. Eπιδιώκουμε να καταπολεμήσουμε τον ψυχικό μας πόνο και να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας έναντι των συμπεριφορών που εμείς αντιλαμβανόμαστε ως επιθέσεις.
Το πρόβλημα ξεκινά όταν εμείς ως σύντροφοι τολμούμε να φανερώσουμε ό,τι έχουμε παρατηρήσει. Μπορεί να αρχίσουμε να αναφέρουμε ευγενικά και διστακτικά κάποια παραπονάκια αλλά η ενσυνείδητη δεκτικότητα από την άλλη πλευρά μπορεί να είναι δύσκολο να επιτευχθεί. Ο/η σύντροφός μας κινδυνεύει να αντιμετωπίσει τα σχόλιά μας σαν να ήταν άμεση επίθεση, από κάτι από το οποίο κανένας ενήλικας δεν θα μπορούσε ποτέ να ενοχληθεί πραγματικά. Μπορεί να σιωπήσουν παράξενα ή να μας κατηγορήσουν αμέσως ότι είμαστε εξαιρετικά αγενείς ή κακόβουλα επικριτικοί. Ή μπορεί σιγά σιγά να αλλάξουν τους ρόλους και να αρχίσουν να απαριθμούν με όλο και λιγότερο καλή διάθεση ορισμένα πράγματα που βρίσκουν απαίσια σε εμάς και τα οποία κρατούν κρυφά για πολύ καιρό. Όποια στρατηγική κι αν υιοθετήσουν, η υποκείμενη έννοια τείνει να είναι η ίδια: ότι το να θεωρείται κανείς κατά κάποιο τρόπο ατελής είναι εντελώς απαράδεκτο και βαθιά αντίθετο με το πνεύμα της αληθινής ΑΓΑΠΗΣ.

"ΑΓΑΠΗΣΕ με για αυτό που είμαι" είναι η μοιραία κραυγή όλων των αγαπημένων που οδεύουν προς την καταστροφή. Στην πραγματικότητα, είναι τερατωδώς άδικη, αν και απολύτως κατανοητή, η απαίτηση να αγαπηθούμε ακριβώς όπως είμαστε, με την πανοπλία των λαθών μας ή τους καταναγκασμούς, τις νευρώσεις και τις ανωριμότητές μας. Αλλά με λίγη αυτογνωσία και ειλικρίνεια, θα πρέπει να περιμένουμε να μας αγαπούν μόνο για αυτό που ελπίζουμε να είμαστε, για αυτό που είμαστε στις καλύτερες στιγμές μας, για το καλό που κρύβεται μέσα μας σε μια λανθάνουσα και όχι ακόμη συνειδητοποιημένη κατάσταση.

Το πνεύμα της αληθινής ΑΓΑΠΗΣ θα πρέπει να απαιτεί, κάθε φορά που υπάρχει ανατροφοδότηση από τον/ην σύντροφό μας να είμαστε ευγνώμονες για αυτό και να ζητάμε περισσότερα από αυτά που μας κάνουν συνεχώς να πλησιάζουμε σε μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας. Να βλέπουμε την ΑΓΑΠΗ ως μια "τάξη" στην οποία ο/η αγαπημένος/η μας μπορεί να μας διδάξει ένα δυο πράγματα, με τα οποία θα μπορούσαμε να εξελιχθούμε και όχι ως μια μάχη στην οποία τα υπάρχοντα λάθη μας απλώς επικυρώνονται συναισθηματικά.

Για να ξεπεράσουμε την αμυντικότητα, πρέπει να κατανοήσουμε τις πηγές της.
Η αμυντική στάση σχεδόν πάντα βασίζεται σε μια προσωπική ιστορία που κανένα αμυντικό άτομο δεν επέλεξε συνειδητά και που όταν τη σκεφτούμε με συμπόνια, μπορεί να μας κάνει να δακρύσουμε.
Η αμυντική συμπεριφορά είναι μια κληρονομιά από πρώιμο πόνο στην παιδική/εφηβική ηλικία. Μπορεί να ήταν ένα παιδί με έναν δυνατό και γεμάτο αυτοπεποίθηση γονέα που ντρεπόταν για το ευαίσθητο παιδί του και ταυτόχρονα επαινούσε με ευνοϊκές κριτικές και υπονοούμενα έναν άλλο αδελφό/ή.
Η ΑΓΑΠΗ για αυτό το παιδί ήταν σπάνιο αγαθό που χάνεται εύκολα, για να τους επισημανθεί οτιδήποτε αποκλείει κάθε τι υποστηρικτικό και καλό. Ή μπορεί να υπήρχε ένας γονιός που κατά διαστήματα θαύμαζε και μετά θύμωνε προκαλώντας τρόμο στο παιδί αν για παράδειγμα υπήρχε η παραμικρή πτώση στην επίδοση στο σχολείο.

Οι αμυντικοί άνθρωποι δεν απέκτησαν μαγικά την αγριάδα τους σε σχέση με τα σχόλιά μας, αλλά μάλλον υπέφεραν από κάποια μορφή πρώιμης συναισθηματικής παραμέλησης ή από την αστάθεια της ζεστασιάς με την οποία κάθε παιδί πρέπει να μεγαλώνει.
Δεν είναι περίεργο που ένα τέτοιο άτομο μπορεί να αντιδράσει με ανησυχία ακόμη και με κακία στην παραμικρή αρνητική σκέψη γι' αυτό από έναν/μια σύντροφο που ένιωθε έτοιμος να εμπιστευτεί με όλο του το είναι.
Στο μυαλό του μάλλον δεν υπάρχει η στοργική κριτική, ούτε τα χρήσιμα σχόλια, ούτε η πιθανότητα να τον/ην αγαπά βαθιά κάποιος/α και ταυτόχρονα να τον/ην επιπλήττει.
Η ΑΓΑΠΗ μέσα του/ης δεν μπορεί να συνυπάρχει με περιστασιακές στιγμές αξιολόγησης. Στη βάση τέτοιων αμήχανων, συναισθηματικά σημαδεμένων εσωτερικών συσχετισμών χτίζεται η αμυντική στάση.

Μια λιγότερο αμυντική στάση δεν είναι ένα τυχαίο δώρο. Είναι κάτι που μπορούμε να επιδιώξουμε με τον ίδιο τρόπο που μπορούμε να επιδιώξουμε ένα πιο γυμνασμένο σώμα ή ένα πιο τακτοποιημένο σπίτι.

Ακόμα κι αν δεν είχαμε μια ιδανική εισαγωγή στη ζωή, μπορούμε να ασκηθούμε σε ιδέες που εξισώνουν την αξία της ΑΓΑΠΗΣ και της άθικτης τελειότητας. Μπορούμε να αρχίσουμε να γινόμαστε λιγότερο αμυντικοί, αν λάβουμε υπόψη μας μερικά από τα παρακάτω:

> Η πρώιμη εμπειρία μας δεν είναι ο οδηγός για το παρόν.

Οι άμυνές μας τότε ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσαμε να κάνουμε μπροστά στη σκληρότητα. Αντιμετωπίσαμε προβλήματα και απαιτήσεις πολύ πέρα από τις δυνάμεις μας. Αλλά σήμερα ένας/μία καλός/ή σύντροφος, αν τους ενημερώσουμε ότι τα προβλήματα του παρελθόντος μας θα ξεπεραστούν από την τρυφερότητά τους, θα μας βοηθήσει να δούμε ότι αυτό που πρέπει να φοβόμαστε τώρα δεν είναι η κριτική αλλά η αδυναμία να δεχτούμε τις σποραδικές καλοπροαίρετες εμφανίσεις της.

> Σύμφωνα με το υπόβαθρο του αμυντικού ατόμου κανείς δεν θα μπορούσε ποτέ να αγαπηθεί.

Αν η ΑΓΑΠΗ απαιτούσε πραγματικά την απουσία ακόμη και των πιο μικρών ελαττωμάτων, κανείς δεν θα μπορούσε να είναι κατάλληλος για μια σχέση. Στην πραγματικότητα, είμαστε άξιοι ΑΓΑΠΗΣ όχι επειδή είμαστε τέλειοι, αλλά επειδή κανείς μας δεν μπορεί ποτέ να είναι!

> Ο εκνευρισμός δεν είναι αντικειμενικός.

Δεν χρειάζεται να νιώθουμε ότι μας στοχοποιεί η κριτική. Κάθε σύντροφος έχει τις δικές του ιδιαίτερες εμμονές και ανησυχίες που τον κάνουν να εστιάζει σε συγκεκριμένα στοιχεία του χαρακτήρα ενός άλλου. Το ότι είναι ενοχλημένος/η με εμάς για κάτι, δε δείχνει απαραίτητα ότι κάνουμε κάτι απαίσιο αλλά απλώς τυχαίνει να ενοχλεί κάποιον που αγαπάμε.

> Η ΑΓΑΠΗ δεν είναι εύθραυστη.

Στο μυαλό ενός αμυντικού ατόμου ακόμα και το παραμικρό σχόλιο είναι σαν την πτώση ενός μικρού βράχου που προαναγγέλλει μια χιονοστιβάδα. Δε φαίνεται να υπάρχει τρόπος να εμπιστευτεί ότι στην πραγματικότητα πρόκειται μόνο για το π.χ. "πόση ώρα πρέπει να βράσουν τα μακαρόνια" και όχι ότι υπάρχει πρόθεση από τον/ην σύντροφο να τον/ην πληγώσει τόσο ώστε να συνιστά το τέλος ολόκληρης της σχέσης.
Το αμυντικό άτομο δεν είχε την ευκαιρία να βιώσει την ένταση της ΑΓΑΠΗΣ, πώς είναι δυνατόν να αποκαλείς κάποιον με τα χειρότερα λόγια και στη συνέχεια, 10 λεπτά αργότερα, να θέλεις να χωθείς στην αγκαλιά του, η τρυφερότητα να έχει ανανεωθεί και αναζωογονηθεί.
H αληθινή ΑΓΑΠΗ είναι ανθεκτική. Δεν καταστρέφεται από μια λεπτομέρεια αλλά μόνο από το πώς ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί και να επεξεργαστεί αυτή τη λεπτομέρεια.

Η αμυντικότητα μπορεί να ξεπεραστεί.
Μπορούμε να μάθουμε να μετράμε στην καρδιά μας τη διαφορά μεταξύ ενός παραπόνου και μιας υπαρξιακής απόρριψης. Μπορούμε να ακούσουμε μια κριτική χωρίς να τη συνδέσουμε με την κόλαση. Το ότι η ΑΓΑΠΗ κάποτε ήταν εύθραυστη δε σημαίνει ότι πρέπει να είναι το ίδιο και σήμερα.
Μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι μπορεί κατά καιρούς να ενοχλήσουμε τον/ην σύντροφό μας χωρίς να συμπεράνουμε ότι για αυτό θα μας μισήσει ως την αιωνιότητα.

Όταν επιλέγουμε σύντροφο, πρέπει να αναζητήσουμε κάποιον/α που μπορεί να μας συνοδεύσει στην αληθινή προσπάθειά μας να αναγνωρίσουμε και να ξεπεράσουμε την αμυντική μας στάση.

Τελικά, με πολλή προσπάθεια, ελπίζουμε να φτάσουμε στο σημείο όπου μετά από κάποιο καλοπροαίρετο σχόλιο από τον/ην σύντροφο θα μπορούσαμε απλώς να γυρίσουμε προς το μέρος τους με ένα χαμογελαστό πρόσωπο και να τους πούμε αυτό με το οποίο οι "ελαττωματικοί" άνθρωποι θα έπρεπε πάντα να απαντούν, όταν ένα μέλος του ίδιου είδους προσπαθεί να τους βοηθήσει να εξελιχθούν σε μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού τους, το "ευχαριστώ".

Τζούλια Λαγιώτη MSc Ψυχολόγος Συστημική Ψυχοθεραπεύτρια

31/12/2025

24/12/2025

21/12/2025

13/12/2025

07/12/2025

30/11/2025

29/11/2025

21/11/2025

14/11/2025

Address

Website

Alerts

Contact The Practice

Shortcuts

Share

Category