Η ζωή έχει πάντα τον τρόπο της να μας προκαλεί και να μας δοκιμάζει. Όχι γιατί υπάρχει κάποιος τιμωρός εκεί έξω που θέλει να μας κάνει κακό. Αλλά γιατί η ζωή είναι απρόβλεπτη. Πάντα ήταν και πάντα θα είναι.
Γεγονότα μοιραία, αλλαγές, απώλειες και ανατροπές είναι μέρος της ανθρώπινης εμπειρίας. Μέσα σε όλα αυτά, η μόνη πραγματική σταθερά που έχει ο καθένας μας είναι ο εαυτός του.
Οι αξίες μας. Οι πεποιθήσεις μας. Το σύστημα ηθικής που κουβαλάμε μέσα μας.
Κάποια από αυτά τα πήραμε προίκα από τους γονείς μας όπως και εκείνοι από τους δικούς τους. Από μια αλυσίδα γενεών που μέσα μας φέρουμε το αποτύπωμα τους.
Εδώ ξεκινά η δική μας ευθύνη.
Στη ζωή καλούμαστε να δουλέψουμε με τον εαυτό μας. Να καλλιεργήσουμε κριτική σκέψη και διάκριση σε σεβασμό προς τον άλλο και τον εαυτό μας.
Να αναρωτηθούμε: Τι από αυτό το κληροδότημα, μας βοηθάει και τι μπλοκάρει την ζωή μας.
Χρειάζεται να θρηνήσουμε συνειδητά όσα θα έπρεπε να ήταν αλλιώς, για να προχωρήσουμε πιο πέρα από εκεί που κατάφεραν να φτάσουν οι προηγούμενες γενιές.
Άλλες εποχές. Άλλες συνθήκες. Άλλες δυναμικές.
Αυτός να είναι ένας βαθύτερος λόγος που βρισκόμαστε εδώ: να θεραπεύσουμε ό,τι έμεινε ανοιχτό από το παρελθόν και να δημιουργήσουμε κάτι πιο συνειδητό, πιο ελεύθερο, πιο αληθινό για εμάς και για τα παιδιά μας.
Να δημιουργήσουμε κάτι καλύτερο με τη ζωή μας μέσα από τις επιλογές μας.
Trauma Bonding (Δεσμός Τραύματος).
Ο όρος χρησιμοποιήθηκε από τον ψυχολόγο Patrick Carnes και περιγράφει έναν ισχυρό συναισθηματικό δεσμό που δημιουργείται μέσα από έναν κύκλο:
πόνος → ανακούφιση → πόνος → ανακούφιση.
Δεν πρόκειται απλώς για ψυχολογία, είναι νευροβιολογία.
Όταν μια σχέση περνά από ένταση σε τρυφερότητα, ο εγκέφαλος ενεργοποιεί:
• Κορτιζόλη – στρες και άγχος
• Ντοπαμίνη – ανταμοιβή και ελπίδα
• Οξυτοκίνη – δεσμός και σύνδεση
Αυτός ο κύκλος δημιουργεί έναν νευροχημικό εθισμό, όπου ο εγκέφαλος αρχίζει να συνδέει την ανακούφιση με το ίδιο άτομο που δημιούργησε τον πόνο.
Και έτσι δημιουργείται κάτι πολύ ισχυρό: εξάρτηση.
Αυτές οι σχέσεις ακολουθούν έναν επαναλαμβανόμενο κύκλο:
Ιδανικοποίηση – έντονη έλξη, θαυμασμός, “είσαι ο κόσμος μου”
Υποτίμηση – κριτική, ψυχρότητα, απόσταση
Σύγχυση – προσπαθείς περισσότερο για να επαναφέρεις την αγάπη
Επανένωση – τρυφερότητα, συγγνώμη, ελπίδα
Και τότε ο κύκλος ξεκινά ξανά.
Η αλήθεια είναι ότι το νευρικό σύστημα έχει μάθει να λειτουργεί μέσα στην αστάθεια.
Και τότε η ηρεμία μιας υγιούς σχέσης μπορεί να μοιάζει…
περίεργη/βαρετή.
Αυτό που λείπει εδώ δεν είναι η αγάπη. Είναι το δράμα.
Όταν αρχίσεις να το κατανοείς, αυτό τον μηχανισμό μπορείς να ξεχωρίζεις τη διαφορά ανάμεσα σε αγάπη και εθισμό.
Η πραγματική αγάπη δεν σε κάνει να φοβάσαι.
Δεν σε μπερδεύει.
Δεν σε διαλύει για να σε ξαναχτίσει.
Η πραγματική αγάπη σε κάνει να νιώθεις ασφάλεια.
💬 Αν αυτό το post σου έδωσε μια νέα οπτική, μοιράσου το.
Ίσως κάποιος χρειάζεται να το διαβάσει σήμερα.
emotional
04/03/2026
«Όχι, δεν είναι όλα καθρέφτης σου.»
Ένα από τα πιο παραπλανητικά new age αφηγήματα λέει ότι ό,τι σε ενοχλεί στους άλλους είναι δική σου αντανάκλαση.
Στην πράξη αυτό σημαίνει:
ότι εσύ φέρεις την ευθύνη για κάθε τοξική ή κακοποιητική συμπεριφορά που συναντάς.
Και αυτό δεν είναι ούτε θεραπευτικό ούτε αληθινό. Είναι βαθιά διαστρεβλωτικό.
Η νευροβιολογία μας δείχνει ότι:
Ο εγκέφαλος δεν «καθρεφτίζει» μηχανικά τα πάντα.
Φιλτράρει το περιβάλλον και σκανάρει διαρκώς για ασφάλεια ή απειλή (polyvagal theory).
Όταν έρχεσαι αντιμέτωπη/ος με επιθετικότητα ή ασέβεια, δεν σημαίνει ότι «κάτι μέσα σου το προκάλεσε».
Σημαίνει ότι το νευρικό σου σύστημα αντιδρά σε ένα εξωτερικό ερέθισμα.
Το σώμα σου δεν σου λέει ότι φταις.
Προσπαθεί να σε προστατεύσει.
Τι μπορείς να κάνεις στην πράξη;
• Μάθε να διαχωρίζεις: ποια δική σου παλιά πληγή ενεργοποιήθηκε και ποια είναι η δυσλειτουργία του άλλου.
• Θέσε όρια. Δεν είναι όλα μαθήματα αυτογνωσίας. Μάθε να λες όχι χωρίς να το διαπραγματεύεσαι όπου χρειάζεται.
• Άκου το σώμα σου: όταν το στομάχι σφίγγεται, συχνά είναι ένδειξη απειλής, σου δείχνει ότι κάτι σε αυτό που συμβαίνει δεν έχει ισορροπία.
• Αντικατάστησε την αυτοκατηγορία με περιέργεια: «τι από αυτό μου ανήκει και τι όχι;»
Γιατί είναι επικίνδυνο το new age αφήγημα;
Γιατί μπερδεύει τα όρια.
Γιατί γεννά ενοχή αντί για επίγνωση.
Γιατί σου αφαιρεί το δικαίωμα να αναγνωρίζεις την πραγματικότητα.
Μερικές φορές οι άλλοι απλώς φέρονται άσχημα. Τελεία.
• Αν όλα είναι καθρέφτης μου, πού υπάρχει χώρος για αληθινή σχέση;
• Πώς χτίζεται συλλογικότητα, αν τα πάντα τα επιστρέφουμε στο «εγώ»;
Αυτό είναι που συχνά αγνοείται:
η θεραπεία δεν είναι να βλέπουμε τον κόσμο σαν προέκταση του εαυτού μας, αλλά να μαθαίνουμε να συνυπάρχουμε ξεχωρίζοντας τι είναι δικό μας και τι όχι.
#νευροβιολογία
αλήθειαόχιενοχή healthyboundaries
14/02/2026
Αυτό που κρύβεται πίσω από το έρωτα ….
Ανάγκη να μην μείνω μόνος/η.
Ανάγκη να με δουν.
Ανάγκη να επιβεβαιώθω μέσα από κάποιον άλλο.
Ανάγκη για εκτόνωση.
Ανάγκη να νιώσω σημαντικός, ασφαλής, απαραίτητος.
Οι περισσότερες σχέσεις δεν ξεκινούν από αγάπη αλλά από ανάγκη. Η ανάγκη αποκαλείται έρωτας, σύνδεση ενώ από κάτω υπάρχει φόβος να μείνω με τον εαυτό μου.
Στη αρχή όταν είμαστε ερωτευμένοι όλο αυτό μοιάζει όμορφο, έντονο, υπάρχει χημεία, λαχτάρα και η ψευδαίσθηση ότι κάτι λείπει λιγότερο. Αυτό όμως που λείπει απλά κουκουλώνεται.
Με το πέρασμα του χρόνου η ανάγκη ζητά παρουσία, χρόνο, διαβεβαιώσεις. Και εδώ αρχίζει το θέατρο με εμάς να υποδυόμαστε τον/την δυνατό/ή, λογικό/ή, υποστηρικτικό/ή, διαθέσιμο/ή που δεν έχουμε ανάγκη για τίποτα.
Κάπου εκεί παύει να γίνεται χώρος συνάντησης και γίνεται μια σκηνή θεάτρου για να μην μείνουμε μόνοι.
Οχι από κακία αλλά από πανικό. Η σχέση χωρίς ρόλους είναι γυμνή και εδώ υπάρχει η ευκαιρία αν δουλέψουμε και δεν φύγουμε για μια νέα αρχή.
Η αγάπη χωρίς ανάγκη δεν υπόσχεται ασφάλεια, προσφέρει ελευθερία και καθαρότητα. Μόνο όποιος αντέχει να σταθεί μόνος μπορεί να σταθεί δίπλα στον άλλο χωρίς να τον χρησιμοποιεί.
Μόνο όταν επιλέγουμε ο ένας τον άλλο από πληρότητα και όχι από φόβο και από το φουσκωμένο πορτοφόλι ή τα εσώρουχα η σχέση γράφει μέσα όμορφα !!
Αυτή η αγάπη επιτρέπει την προσωπική ανάπτυξη, την ατομικότητα και την ελευθερία, χωρίς να χάνεται η εγγύτητα. Δεν έχει την αδρεναλίνη της αρχικής φάσης, αλλά έχει τη δύναμη της συνέπειας.
Αυτή είναι η πιο βαθιά μορφή πάθους.
31/01/2026
Τα προβλήματα στη ζωή δεν έρχονται για να τα λύσουμε ούτε για να μας τιμωρήσουν.
Έρχονται για να μας λύσουν, να μας αφυπνίσουν.
Πολλές από τις δυσκολίες μας δεν ξεκίνησαν από εμάς. Κουβαλάμε μνήμες, δεσμούς και όρκους που δεν ειπώθηκαν ποτέ με λόγια. Ιστορίες που γράφτηκαν σε άλλους χρόνους,
σε άλλες γενιές.
Από δεσμούς που δημιουργήθηκαν ασυνείδητα στην παιδική ηλικία.
Από τρόπους επιβίωσης που κάποτε μας έσωσαν, αλλά σήμερα μας κρατούν κολλημένους.
Από ιστορίες προγόνων που δεν ειπώθηκαν ποτέ, αλλά συνεχίζουν να ζουν μέσα μας.
Ό,τι δεν έχει αναγνωριστεί, επαναλαμβάνεται.
Ό,τι μένει αόρατο, κυβερνά τη ζωή μας από το παρασκήνιο.
Όταν το αόρατο γίνει ορατό,
όταν τιμήσουμε εκείνους που προηγήθηκαν χωρίς να συνεχίσουμε να ζούμε τη μοίρα τους, τότε η ενέργεια απελευθερώνεται.
Δεν αλλάζουμε τη ζωή μας πολεμώντας το παρελθόν.
Αλλάζει όταν άνθρωπος τιμά τη θέση του, σέβεται τον εαυτό του και τους άλλους, και αναλαμβάνει την ευθύνη με καθαρή καρδιά.
#αφύπνιση
17/01/2026
Ζούμε σε μια εποχή ακροτήτων.
Καταρρέουν όλα όσα χτίστηκαν σε σαθρά θεμέλια.
Έτσι πρέπει να γίνει. Ο φοίνικας γεννιέται από τις στάχτες του.
Μέσα σε αυτό το χάος, και την αποδόμηση που βιώνουμε δεν έχουμε τον έλεγχο στα περισσότερα.
Κολλημένοι στις οθόνες, σε επαναλαμβανόμενες θεωρητικές κουβέντες μιζέριας και καταστροφολογίας ή σε αποσύνδεση με επιφανειακές ενασχολήσεις καταναλωτισμού δεν πάμε πουθενά διαφορετικά από εδώ που είμαστε.
Αυτό που μπορούμε όμως να κάνουμε, είναι να στραφούμε στον μικρόκοσμό μας.
Να αναρωτηθούμε:
Πώς στεκόμαστε εμείς στη ζωή μας;
Ζούμε με επίγνωση ή στον αυτόματο;
Οι προθέσεις μας είναι καθαρές;
Οι πράξεις μας πηγάζουν από αγάπη ή από φόβο;
Όταν λειτουργούμε από το κέντρο του φόβου ή παρορμητικά από ανώριμες πτυχές του εαυτού μας τα σκοτάδια παίρνουν τα ηνία.
Η ζωή σήμερα δεν μας χρειάζεται τέλειους. Μας χρειάζεται υπεύθυνους και συνειδητούς.
Αν θέλουμε να κάνουμε κάτι καλύτερο σε αυτό τον κόσμο,
για εμάς και για τα παιδιά μας,
ας επικεντρωθούμε στο να γίνουμε εμείς καλύτεροι.
Και ας αφήσουμε τους άλλους και την κριτική στην άκρη.
Η αλλαγή δεν φωνάζει δεν γίνεται με post. Ξεκινά σιωπηλά, από μέσα μας παίρνοντας την ευθύνη του εαυτού και των πράξεων μας.
#επίγνωση #αφύπνιση #ψυχολογία #συνειδητήευθύνη #αγάπηήφόβος innerpower collectivehealing truth
13/01/2026
Μερικές φορές δεν χρειάζονται πολλές συνεδρίες.
Χρειάζεται να φανεί αυτό που μέχρι τώρα έμενε κρυφό.
Σε μια συστημική αναπαράσταση, το οικογενειακό σύστημα αποκαλύπτει τις δυναμικές του.
Και όταν κάτι μπει στη σωστή του θέση, το σώμα και η ψυχή το νιώθουν.
Η αλλαγή μπορεί να έρθει ως:
ανακούφιση,
κατανόηση,
εσωτερική τάξη,
συναισθηματικό ξεμπλοκάρισμα.
Όχι γιατί «λύθηκαν όλα».
Αλλά γιατί αποκαταστάθηκε κάτι βαθύτερο.
Η συστημική αναπαράσταση του Hellinger δεν δουλεύει με το μυαλό.
Δουλεύει με αυτό που ήδη γνωρίζει η ψυχή.
Μέσα από το πεδίο του οικογενειακού συστήματος, αποκαλύπτονται ασυνείδητα μοτίβα, δεσμεύσεις και δυναμικές που επηρεάζουν τη ζωή μας σήμερα — συχνά χωρίς να το γνωρίζουμε.
Δεν χρειάζεται να ξέρεις τι ψάχνεις.
Το σύστημα δείχνει αυτό που είναι έτοιμο να φανεί.
Όταν κάτι μπαίνει στη θέση του, η ανακούφιση έρχεται φυσικά.
Μέσα από την μέθοδο της Συστημικής Αναπαράστασης του Hellinger γνωρίζουμε κάτι βαθιά ανακουφιστικό: πολλά από όσα μας βαραίνουν δεν είναι «δικά μας».
Είναι ιστορίες, πόνοι και σιωπές που γεννήθηκαν στο οικογενειακό σύστημα και συνεχίζουν να κινούνται μέσα μας, ζητώντας να γίνουν ορατά.
Η Συστημική Αναπαράσταση σε βιωματικό πεδίο αποκαλύπτει:
– ασυνείδητα μοτίβα που επαναλαμβάνονται
– μπλοκαρίσματα που κρατούν τη ζωή σε αναμονή
– δεσμεύσεις αγάπης που έγιναν από ανάγκη, φόβο ή πίστη.
Ο στόχος δεν είναι να κατηγορήσουμε αλλά να αναγνωρίσουμε.
Όταν κοιτάμε με σεβασμό αυτό που ήταν, όταν τοποθετούμε τον καθένα στη σωστή του θέση, όταν επιστρέφουμε ό,τι δεν μας ανήκει,
τότε κάτι βαθύ αλλάζει.
Όταν η αγάπη μπαίνει στη σωστή της θέση, το σύστημα αναπνέει, επανέρχεται τάξη στη ζωή και ροή, το σώμα χαλαρώνει, η ψυχή ησυχάζει, η ζωή μπορεί επιτέλους να προχωρήσει.
Η ειλικρίνεια δεν είναι αγένεια.
Είναι πράξη φροντίδας.
Αγένεια είναι να μιλάς χωρίς επίγνωση.
Να κρύβεσαι πίσω από ασάφεια,
να λες μισές αλήθειες,
να αφήνεις τον άλλον να νιώθει σύγχυση αντί για ασφάλεια.
Η καθαρή επικοινωνία ξεκινά από μέσα.
Από το να γνωρίζω: από πού έρχομαι, ποιες πεποιθήσεις με καθοδηγούν, ποια μοτίβα ενεργοποιούνται όταν φοβάμαι
— αποφυγή, επίθεση, άμυνα, σιωπή.
Όσο περισσότερο δουλεύω με τον εαυτό μου, τόσο λιγότερο χρειάζεται να προστατευτώ με τρόπους που πληγώνουν.
Και τότε μπορώ να σχετίζομαι αλλιώς.
Με ειλικρίνεια που δεν τραυματίζει.
Με αλήθεια που δεν επιτίθεται.
Με παρουσία που δεν κρύβεται.
Η επίγνωση φέρνει ελευθερία.
Και η ελευθερία γεννά σχέσεις με ουσία.
Η ζωή δεν αλλάζει ανάμεσα στα φωτάκια, τα δώρα και τα φαγοπότια..
Κάθε τέτοια εποχή ακούμε για απολογισμούς, στόχους και μεγάλες αποφάσεις.
«Αυτή θα είναι η χρονιά μου».
Κι όμως… έναν χρόνο μετά, πολλοί βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο, με τις ίδιες σκέψεις, τα ίδια διλήμματα, τα ίδια “θα”.
Όμως η ζωή δεν αλλάζει επειδή το αποφασίσαμε.
Αλλάζει όταν αλλάζει η σχέση μας με τον εαυτό μας. Όταν λειτουργούμε με σεβασμό προς τον εαυτό, τους άλλους και την ζωή.
Η αλλαγή δεν έρχεται από την πρόθεση, έρχεται από την επίγνωση.
Η πραγματική μετακίνηση δεν είναι ενθουσιασμός. Είναι η ικανότητα να σταθούμε με ειλικρίνεια απέναντι στα μοτίβα μας. Να αναγνωρίσουμε τι επαναλαμβάνουμε. Τι αποφεύγουμε. Τι συνεχίζουμε να επιλέγουμε, ακόμη κι όταν μας πονά.
Η αλλαγή απαιτεί δέσμευση στη διαδικασία, όχι στο αποτέλεσμα.
Απαιτεί να επιτρέψουμε στις εμπειρίες μας να γίνουν κατανόηση
και όχι απλώς αναμνήσεις.
Όταν οι αποφάσεις γεννιούνται από τη συνάντηση νου και καρδιάς,
όταν χωράμε μέσα τους όσα ζήσαμε και όσα αντέχουμε, τότε ο χρόνος δεν επαναλαμβάνεται ωριμάζει.
Η νέα χρονιά δεν μας αλλάζει.
Η παρουσία μας στον εαυτό μας το κάνει.
Ερώτηση για εσωτερική παρατήρηση:
Τι χρειάζεται να δω, και όχι απλώς να αποφασίσω, για να αλλάξει κάτι ουσιαστικά στη ζωή μου;
Με χαρά ανακοινώνουμε το 1ο Εργαστήριο Συστημικής Αναπαράστασης το οποίο θα πραγματοποιηθεί στις 17 Ιανουαρίου, στο χώρο μας στη Θεσσαλονίκη ✨
Λίγα λόγια για τη συστηματική αναπαράσταση:
Η συστημική αναπαράσταση (ή οικογενειακή/συστημική διάταξη) αποτελεί μία βιωματική μέθοδο στη συστημική ψυχοθεραπεία που διερευνά πώς οι άνθρωποι επηρεάζονται από τα οικογενειακά και κοινωνικά τους συστήματα. Με τη βοήθεια συμβολικών “αναπαραστάσεων” (άτομα ή αντικείμενα που παίρνουν ρόλους), αποκαλύπτονται ασυνείδητα μοτίβα σχέσεων, εντάσεις ή συναισθηματικοί δεσμοί. Στόχος είναι η καλύτερη κατανόηση των δυναμικών και η ενίσχυση της ψυχικής ισορροπίας.
Για όσους ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν, μπορούν να συμπληρώσουν τη φόρμα, μέσω του συνδέσμου στο profile (link in Bio)
💌Για οποιαδήποτε άλλη πληροφορίες, μπορείτε να στείλετε μήνυμα inbox!
Be the first to know and let us send you an email when Threads of Life posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη. Από πολύ μικρή ηλικία είχα πολλά ερωτήματα που δεν είχαν εύκολες απαντήσεις. Υπαρξιακές αναζητήσεις όπως από που ερχόμαστε σαν ψυχές, που πηγαίνουμε όταν πεθάνουμε, γιατί υπάρχουν τόσο μεγάλες διαφορές στις ζωές των ανθρώπων.
Μεγάλωσα σε μια οικογένεια όπου οι παππούδες ήρθαν πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία ως παιδιά και οι προπαππούδες, όσοι επέζησαν, έπρεπε να παλέψουν, ξεκινώντας από το τίποτα να χτίσουν τη ζωή τους από την αρχή. Ακολούθησε εμφύλιος, όπου βρήκε φυλακή τον ένα παππού και εξορία τον άλλο. Δύσκολα χρόνια, κάπου μέσα μου μάλλον ηχούν ακόμα τα συναισθήματα θυμού, θλίψης, προδοσίας. Όλα όσα στοίχειωσαν εκείνες τις γενιές που έζησαν κάτω από αυτές τις συνθήκες. Αυτό το κομμάτι της κληρονομιάς μου πυροδότησε μια ανάγκη να ερευνήσω και να μάθω όσο περισσότερα μπορούσα για την ανθρώπινη ψυχή.
Οι γονείς από μικροαστικές οικογένειες και οι δύο, παιδιά που γεννήθηκαν στην κατοχή με μνήμες ανέχειας και στέρησης, αποφάσισαν να κυνηγήσουν το μεγάλο όνειρο. Ακολούθησαν αρκετά χρόνια μεγάλου αγώνα, πολλές ώρες απουσίας από το σπίτι αφήνοντας εμένα και τις δυο αδελφές μου να μας μεγαλώσει η γιαγιά, μητέρα της μητέρας μου, με πολλή αγάπη οφείλω να ομολογήσω. Πολυήμερες απουσίες των γονιών από το σπίτι, που έκαναν τους ρόλους ασαφείς προς τα παιδιά. Μια γιαγιά που είχε τον ρόλο της μαμάς και του μπαμπά ταυτοχρόνως. Ο αγώνας ανταμείφθηκε, μια μεγάλη περιουσία δημιουργήθηκε από δύο ανθρώπους ωστόσο πολύ διαφορετικούς με μεγάλες συγκρούσεις. Ακολούθησε ένα εκρηκτικό διαζύγιο που άφησε στάχτες και πληγές σε όλους μας.
Κάπου κοντά στα 30 ένας ανεμοστρόβιλος από έντονα συναισθήματα με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι μέσα μου υπήρχε ένα κουβάρι που έπρεπε να ξετυλίξω, για να νοηματοδοτήσω όλο αυτό που έμοιαζε να είχε σκάσει από το πουθενά και φάνταζε να με κρατάει αιχμάλωτη σε ένα αρκετά σκοτεινό δωμάτιο.
Τότε ξεκίνησα να παρακολουθώ κάποιες ομάδες στο κέντρο Αντλεριανής ψυχολογίας, έχοντας αποκτήσει τρία παιδιά, στη προσπάθειά μου να μάθω πως θα μπορούσα να γίνω πιο αποτελεσματική στον ρόλο μου ως μητέρα. Κατά την περίοδο αυτή μού προτάθηκε να εκπαιδευτώ στο συντονισμό ομάδων του κέντρου, κάτι που δέχτηκα με μεγάλη χαρά. Για έξι συνεχόμενα χρόνια συντόνιζα ομάδες στο κέντρο εθελοντικά και διετέλεσα αντιπρόεδρος και πρόεδρος του ΔΣ. Στη συνέχεια ακολούθησε μια μεγάλη πορεία εκπαίδευσης και κατάρτισης στον χώρο της θεραπείας.
Ολοκλήρωσα ένα τριετές πρόγραμμα εκπαίδευσης Shiatsu παίρνοντας την πιστοποίηση της θεραπεύτριας Shiatsu. Ακολούθησε εκπαίδευση στο Reiki την οποία ολοκλήρωσα κατέχοντας τον τίτλο Master Usui Reiki. Εκπαιδεύτηκα στη θεραπευτική τεχνική του Body Mirror System of Healing του Martin Brofman. Η ανάγκη μου για μια πιο ολοκληρωμένη και σφαιρική γνώση στον χώρο της θεραπείας με οδήγησε σε ένα διετές πρόγραμμα εκπαίδευσης στη συμβουλευτική ψυχολογία αποκτώντας το High National Diploma in Counseling and Psychology. Έχω παρακολουθήσει πολυάριθμα σεμινάρια σε διάφορες ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις, όπως την Gestalt, τη Συστημική θεραπεία, την Sand Play Therapy, με σκοπό την συνεχή επιμόρφωση και ενημέρωση στο αντικείμενο. Μέσα στα χρόνια ανέπτυξα μεγάλο ενδιαφέρον στη θεραπεία του ψυχικού τραύματος και αυτό με οδήγησε στην εκπαίδευση της τραυματοθεραπείας EMDR στο Ινστιτούτο Τραυματοθεραπείας EMDR Hellas. Ακολούθησε η εκπαίδευση στην τραυματοθεραπεία CRM (Basic, Advanced) της Lisa Schwartz και η εκπαίδευση στο θεραπευτικό σύστημα με ήχους στην Peter Hess Academy Greece στην οποία γίνεται επεξεργασία του ψυχικού τραύματος με τις Θιβετιανές Ηχογαβάθες.
Σκοπός μου είναι να βοηθήσω τον κάθε άνθρωπο να αποκτήσει πλήρη γνώση για τη φύση και τα αίτια των προβλημάτων που αντιμετωπίζει και να εκπαιδευτεί στην διαχείρισή τους. Έτσι, μέσα από τη διαδικασία να μπορέσει να είναι ανεξάρτητος/η και δυνητικά θεραπευτής του εαυτού.
Θα χαρώ πολύ να σας γνωρίσω από κοντά σε κάποιες από τις δραστηριότητες του Threads of Life: https://threadsoflife.gr/
