Mαίρη Σπαθάρη - Οργανωσιακή Ψυχολόγος & Corporate Coach

11/02/2026

Για εσένα αγαπημένε μου που τα κάνεις όλα και αναζητάς μία στιγμή να πάρεις μια ανάσα, να νιώσεις περισσότερη σταθερότητα ή μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση για τις επιλογές και τις αποφάσεις σου...

Θέλω να θυμάσαι ότι δεν θα αλλάξει η δουλειά σου από τη μία μέρα στην άλλη, αλλά μπορείς εσύ να κάνεις μικρές αλλαγές σταδιακά, με τρόπο δομημένο κι κυρίως ασφαλή.

Μόνο τότε η δουλειά σου θα σταματήσει να σε κυνηγά κι απλά θα σ' ακολουθεί.

Αν ψάχνεις τρόπο να κάνεις αυτή την μετακίνηση, ο κύκλος ομαδικών συνεδριών "από το Τρέχω στο Ορίζω" για ελευθερους επαγγελματίες ξεκινά στις 16 Μαρτίου.

Κάνε κλικ για να διαβάσεις περισσότερα και να κλείσεις τη θέση σου.

* Η συμμετοχή γίνεται με διαδικασία επιλογής ώστε να διασφαλιστεί η ομοιομορφία της ομάδας

** Τηρείται προτεραιότητα.

Οργανωσιακή Ψυχολόγος & Corporate Coach
www.maryspathari.gr

Ένας δομημένος κύκλος 8 ομαδικών συνεδριών για freelancers που θέλουν να βάλουν όρια, να αποκτήσουν καθαρότητα και να πάρουν τον έλεγχο της επαγγελματικής τους καθημερι....

27/01/2026

Κάτω από μια πρόσφατη ανάρτησή μου, κάποια σχολίασε: "Δυστυχώς, αν ζητήσεις αύξηση, σε απολύουν."

Και αυτό που σκέφτηκα ήταν πόσο εύκολα μια προσωπική εμπειρία μπορεί να γίνει καθολικό αφήγημα. Ένα “έτσι είναι τα πράγματα για όλους”. Ένας κανόνας που στο μυαλό μας μοιάζει αδιαμφισβήτητος.

Στην ψυχολογία, αυτό το λέμε γενίκευση. Και ο εγκέφαλος έχει έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο να την ενισχύει:

Όταν ζούμε κάτι δύσκολο, ο εγκέφαλος το καταγράφει ως απειλή.
Και μετά αρχίζει να ψάχνει, να εντοπίζει και να παρατηρεί μόνο ό,τι επιβεβαιώνει αυτόν τον “κανόνα” (aka confirmation bias).

Το αποτέλεσμα;
Αγνοούμε ή υποτιμάμε οτιδήποτε τον διαψεύδει.
Και η συμπεριφορά μας αρχίζει να προσαρμόζεται στον φόβο - όχι στην πραγματικότητα.

Aς δούμε ένα παράδειγμα με το αφήγημα που στάθηκε αφορμή αυτής της ανάρτησης: "Αν ζητήσω αύξηση, θα με απολύσουν." Ας υποθέσουμε ότι ένα στέλεχος φεύγει από τον οργανισμό με αυτή την εμπειρία καταγεγραμμένη στο μυαλό του. Εμπειρία που δεν έμεινε εκεί, αλλά έγινε γενίκευση που κουβαλά στον νέο ρόλο που αναλαμβάνει σε άλλον οργανισμό.

Τι θα κάνει ο εγκέφαλος του; Θα:
• παρατηρεί μόνο που είναι αυστηροί
• αγνοεί αυτούς που είναι δίκαιοι
• ερμηνεύει ουδέτερες συμπεριφορές ως “επικίνδυνες”
• αποφεύγει συζητήσεις ανάπτυξης
• δεν ζητάει τίποτα
• και τελικά… επιβεβαιώνει τον φόβο του

Όχι επειδή ο νέος οργανισμός είναι ίδιος. Αλλά επειδή το παλιό αφήγημα έγινε φίλτρο.

Και αυτό είναι που δουλεύουμε στο hashtag : να ξεχωρίσουμε την εμπειρία από την αλήθεια. Να δούμε τι είναι φόβος, τι είναι μνήμη, τι είναι πραγματικότητα και τι είναι επιλογή.

Γιατί υπάρχουν οργανισμοί που:
• συζητούν ανοιχτά για αμοιβές
• ενθαρρύνουν το feedback
• στηρίζουν την αλήθεια
• βλέπουν την ευαλωτότητα ως δύναμη
• και ανταμείβουν τη συνέπεια, όχι την εξουθένωση

Το ζητούμενο δεν είναι να πούμε “όλα είναι καλά”.
Το ζητούμενο είναι να μην αφήνουμε μια εμπειρία να γίνει η μόνη ιστορία που πιστεύουμε.

Γιατί όταν μια ιστορία γίνει ο μοναδικός μας φακός, αρχίζουμε να λειτουργούμε μόνο μέσα από αυτήν και χωρίς να το καταλάβουμε... αναπαράγουμε ακριβώς αυτό που φοβόμαστε.

Οργανωσιακή Ψυχολόγος & Corporate Coach
www.maryspathari.gr

20/12/2025

Πριν προσθέσουμε νέους στόχους για το 2026… ας δούμε πρώτα αν έχουμε χώρο μέσα μας γι’ αυτούς.
Η #παραγωγικότητα δεν χρειάζεται να είναι #εξάντληση.

Τα σημάδια κόπωσης δεν είναι αδυναμία - είναι υπενθύμιση για παύση, ανάσα, φροντίδα.

Και ίσως ο στόχος της νέας χρονιάς να μην είναι να προσθέσουμε, αλλά να αφαιρέσουμε.

Να αφήσουμε πίσω ό,τι μας βαραίνει, για να χωρέσουμε εμείς.

Εσύ τι θα ήθελες να αφήσεις στην πόρτα πριν περάσεις στο 2026; ✨
---------------------
Κι αν νιώθεις ότι αυτό το βήμα είναι μεγάλο για σένα, έλα να το περπατήσουμε μαζί 📧 🙏

Μαίρη Σπαθάρη
Οργανωσιακή Ψυχολόγος & Corporate Coach
www.maryspathari.gr

19/12/2025

Με αφορμή τις οικογενειακές και φιλικές συγκεντρώσεις στις οποίες όλοι θα παραβρεθούμε, ας θυμηθούμε μερικές φράσεις που καλό θα ήταν να αποφύγουμε και γιατί δεν είναι οι καλύτερες επιλογές:

"Έλα μωρέ, όλοι κουράζονται." → Υποτιμά την εμπειρία του άλλου, σαν να είναι κάτι ασήμαντο.

"Γιατί δεν αλλάζεις δουλειά;" → Ακούγεται σαν εύκολη λύση, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τις δυσκολίες ή τις δεσμεύσεις του.

"Δεν είναι τόσο σοβαρό, θα περάσει." → Μειώνει το βάρος που νιώθει ο άλλος και τον κάνει να αισθάνεται ότι δεν τον παίρνουν στα σοβαρά.

"Μήπως απλά κάνεις κάτι λάθος;" → Μεταφέρει ευθύνη και ενοχή, αντί για κατανόηση.

"Δες το πιο θετικά." → Μπορεί να ακουστεί σαν πίεση να κρύψει τα πραγματικά του συναισθήματα.

Αντί για αυτά, μπορούμε να δείξουμε παρουσία και αποδοχή με απλές, ανθρώπινες φράσεις:

"Πώς είσαι αυτές τις μέρες;"
"Χαίρομαι που σε βλέπω."
"Θέλεις να βγούμε μια βόλτα να ξεσκάσεις;"
"Αν χρειαστείς κάτι, είμαι εδώ."

Το πιο σημαντικό που μπορούμε να προσφέρουμε δεν είναι συμβουλές ή έτοιμες λύσεις, αλλά η αίσθηση ότι ο άλλος δεν είναι μόνος. Ότι έχει δίπλα του κάποιον που ακούει πραγματικά, που δεν κρίνει και που τον βλέπει πέρα από την #παραγωγικότητά του.

------------------------
Οι γιορτές και οι συγκεντρώσεις δεν είναι μόνο στιγμές για φαγητό και κουβέντα -είναι ευκαιρίες να θυμηθούμε ότι η αξία μας δεν μετριέται με το πόσο παραγωγικοί είμαστε.

Είναι ευκαιρίες να δείξουμε στους ανθρώπους γύρω μας ότι τους βλέπουμε ολόκληρους: με τις δυσκολίες τους, με τις χαρές τους, με την ανάγκη τους για ξεκούραση και σύνδεση.

Το πιο ουσιαστικό δώρο που μπορούμε να προσφέρουμε αυτές τις μέρες είναι η αίσθηση ότι δεν χρειάζεται να αποδείξουμε τίποτα για να αξίζουμε αποδοχή και αγάπη. Ότι είμαστε κάτι πολύ περισσότερο από τη δουλειά μας.

Με αυτή τη σκέψη, θέλω να σας ευχηθώ όμορφα Χριστούγεννα. Χριστούγεννα που θα μας βρουν παρόντες, συνδεδεμένους κι επιτέλους αληθινά ανθρώπινους.

12/12/2025

Ο φόβος έχει πολλές μορφές. Μπορεί να είναι η φωνή που σου λέει «αν φύγεις θα χάσεις την ασφάλεια». Μπορεί να είναι η σκέψη «δεν θα βρω κάτι καλύτερο» ή «δεν είμαι αρκετά καλ@». Συχνά είναι απλώς η συνήθεια, η αίσθηση ότι «έτσι είναι τα πράγματα» και δεν χρειάζεται να ταράξεις τα νερά.

Σκέψου τον άνθρωπο που κάθε μέρα κάνει copy-paste την ίδια ρουτίνα. Ή εκείνον που έχει ιδέες αλλά τις κρατάει μέσα του. Μια γυναίκα που ξέρει ότι έχει #δεξιότητες αλλά τις αξιοποιεί μόνο στο 30%, γιατί η θέση της δεν της δίνει χώρο να τις αναδείξει. Αυτές οι ιστορίες είναι πιο συνηθισμένες απ’ όσο νομίζουμε.

Από ψυχοθεραπευτική σκοπιά, ο φόβος δεν είναι εχθρός. Είναι μηχανισμός προστασίας. Σου λέει «πρόσεχε». Όμως αν τον ακούς τυφλά, σε κρατά ακίνητ@. Το κλειδί είναι να τον δεις ως ένδειξη. Εκεί που φοβάσαι, εκεί υπάρχει κάτι που αξίζει να εξερευνήσεις. Αν φοβάσαι να αλλάξεις δουλειά, ίσως αυτό σημαίνει ότι μέσα σου ξέρεις πως μπορείς να κάνεις περισσότερα.

Η #ενδυνάμωση ξεκινά όταν συνδέεσαι με το ποιος/α είσαι πραγματικά. Όχι μόνο με τον τίτλο της θέσης σου, αλλά με τις εμπειρίες που σε έκαναν αυτό που είσαι. Θυμήσου την πρώτη φορά που διαχειρίστηκες μια δύσκολη κατάσταση, την επιμονή σου σε ένα που όλοι θεωρούσαν χαμένο, την ικανότητά σου να στηρίζεις συναδέλφους. Αυτές οι #δεξιότητες δεν χάνονται. Είναι η απόδειξη ότι έχεις ήδη τα εργαλεία για να πας παρακάτω.

Και εδώ έρχεται η αλλαγή του τρόπου σκέψης. Αντί να βλέπεις τον φόβο σαν εμπόδιο, δες τον σαν καμπανάκι. Όπως όταν το GPS σου λέει «υπάρχει κίνηση μπροστά» και εσύ ψάχνεις εναλλακτική διαδρομή. Ο φόβος είναι το GPS που σου δείχνει ότι ήρθε η ώρα να βρεις νέο δρόμο.

Φαντάσου τον εαυτό σου πέντε ή δέκα χρόνια από τώρα. Αν μείνεις στην ίδια θέση, πώς θα νιώσεις; Αν δοκιμάσεις κάτι νέο, τι ιστορία θα έχεις να πεις;

Η #αλλαγή δεν χρειάζεται να είναι άλμα στο κενό. Μπορεί να είναι μικρά βήματα που χτίζουν αυτοπεποίθηση. Ένα σεμινάριο, μια συζήτηση, ένα side project. Κάθε μικρή κίνηση είναι σαν να λες στον φόβο «σε ακούω, αλλά δεν θα με κρατήσεις πίσω».

Και τότε, μετά από χρόνια, μπορεί να κοιτάξεις πίσω και να πεις: δεν με κράτησε ο φόβος ακίνητο. Με έσπρωξε να γίνω μία καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου.

09/11/2025

Το είναι ωραίο... αλλά αν θέλεις να ξεφύγεις από τη μετριότητα, πρέπει να κάνεις το έξτρα μίλι.

Αυτό διάβασα -για ακόμη μία φορά- σε κάποια ανάρτηση στο LinkedIn και ειλικρινά θα σας πω, μούδιασα, σφίχτηκα. Τόσο ως άνθρωπος, όσο όμως και ως ψυχολόγος.

Δεν είναι περίεργο - στο δικό μου μυαλό τουλάχιστον. Τέτοιες φράσεις δεν κρύβουν απλά φιλοδοξία. Κρύβουν μία κουλτούρα που:

* Ενοχοποιεί την παύση, την ξεκούραση σε οποιαδήποτε μορφή της. Σαν να μην εχεις δικαίωμα να υπάρξεις αν δεν υπέρ-αποδίδεις ή στη χειρότερη υπέρ-προσπαθείς.

* Ορίζει αυθαίρετα τι σημαίνει "εξαιρετικό" και τι "μέτριο". Λες και υπάρχει ένα αόρατο manual που μπορεί να μας πει πότε αξίζουμε και πότε όχι.

*Συνδέει την αξία με την υπέρβαση. Οχι με την αλήθεια μας, με την παρουσία ή την ανθρώπινη εμπειρία μας.

Αν διαβάζεις αυτές τις αναρτήσεις και αισθάνεσαι "λιγότερος" δίπλα σε άλλους, θέλω να θυμάσαι ότι δεν είναι ότι δεν προσπαθείς αρκετά!

Είναι ότι δεν έχεις μάθει να αισθάνεσαι αρκετ@, παρά μόνο όταν ξεπερνάς τον εαυτό σου. Όταν για να πετύχεις χρειάζεται να πονέσεις, να ταλαιπωρηθείς λίγο. Ή πολύ.

Η αλήθεια είναι ότι το να κάνουμε, να αποδίδουμε ή να νιώθουμε "εξαιρετικά" προσφέρει πολλά:

"Ξεχωρίζω, άρα υπάρχω" - αίσθηση ταυτότητας
"Αν είμαι ο/η καλύτερ@ δεν θα με αμφισβητήσουν" - προστασία από την αμφιβολία
"Αν αποδίδω, αξίζω αγάπη, αναγνώριση, αποδοχή, θέση." - συναισθηματική ασφάλεια

Όμως έχει κι άλλη πλευρά - αυτή του ναρκωτικού:

* χρόνια εξάντλησης, που βαφτίζονται "πάθος"
* δυσκολία να νιώσεις αρκετ@, χωρίς επίδοση
* μία μόνιμη εσωτερική πίεση γιατί τίποτα, ποτέ δεν είναι πραγματικά αρκετό.
* αποξένωση από τον εαυτό σου - δεν ξέρεις πως να υπάρξεις χωρίς να αποδεικνύεις.

Κάπου εδώ, έρχεται το work life balance όχι σαν Lifestyle επιλογή, αλλά σαν υπαρξιακή πρόκληση. ΓΙατί για όσους έχουν μάθει να αξίζουν μόνο μέσα από την υπέρβαση, η ισορροπία μοιάζει με απειλή.

Όχι επειδή δεν ξέρουν ποιοι είναι χωρίς την υπέρβαση, αλλά επειδή αισθάνονται ότι κάτι τους λείπει. Ότι δεν είναι αρκετοί. Ότι η ησυχία δεν τους χωρά.
---------------------

Υ. Γ. Δεν χρειάζεσαι να "πονέσεις" για να νιώσεις ότι πέτυχες πραγματικά. Δεν χρειάζεται να πονάς για να αξίζεις.

06/11/2025

Μερικές φράσεις τις λέμε μηχανικά.
Αλλά αν τις ακούσουμε προσεκτικά… ίσως μας δείξουν κάτι για εμάς.

«Δεν με ακούνε.»
«Μου φόρτωσαν πάλι όλο το project.»
«Δεν είναι δική μου δουλειά.»

Η γλώσσα μας φανερώνει περισσότερα απ’ όσα νομίζουμε.
Πίσω από αυτές τις φράσεις κρύβονται ανάγκες, φόβοι, δυσκολία να βάλουμε όρια ή να εκφράσουμε τον εαυτό μας.

Η ευθύνη στη συνεργασία δεν σημαίνει να φταίω για όλα.

Σημαίνει να βλέπω πώς η στάση μου, η συμπεριφορά μου, οι επιλογές μου επηρεάζουν το μεταξύ μας.

Και όταν αναλαμβάνω το κομμάτι μου, κάτι αλλάζει:

🔸 Αν λέω «δεν με ακούνε», αρχίζω να εκφράζομαι με σαφήνεια και να ζητώ χώρο.
🔸 Αν λέω «αν δεν το κάνω εγώ, δεν γίνεται σωστά», αρχίζω να εμπιστεύομαι και να αφήνω χώρο στους άλλους.
🔸 Αν λέω «το κλίμα είναι τοξικό», αρχίζω να παρατηρώ πώς συμβάλλω κι εγώ στη δυναμική.
🔸 Αν λέω «δεν με εκτιμούν», αρχίζω να αναγνωρίζω την αξία μου και να τη διεκδικώ με τρόπο που εμπνέει σεβασμό.

Υ. Γ. Γράψε μου στα σχόλια φράσεις που ακούς συχνά στη δουλειά και πάμε να δούμε μαζί τι μπορεί να κρύβουν από πίσω.

Οργανωσιακή Ψυχολόγος & Corporate Coach
www.maryspathari.gr

03/11/2025

Όταν βρισκόμαστε σε μεταβατικές φάσεις, είναι φυσικό να φοβόμαστε αν θα ξαναβρούμε το «καλό» που έχουμε σήμερα.

Σήμερα, σε μια συνεδρία επαναπροσδιορισμού καριέρας, μια coachee μου αναρωτήθηκε αν θα μπορέσει να βρει ξανά το κλίμα εμπιστοσύνης και σύνδεσης που έχει με την ομάδα της — παρόλο που το εργασιακό της περιβάλλον μοιάζει με εμπόλεμη ζώνη.

Στρέψαμε τον φακό σε εκείνη. Και είδαμε πως το κλίμα αυτό δεν είναι τυχαίο. Είναι αποτέλεσμα δυνάμεων που η ίδια φέρνει: ενσυναίσθηση, εστίαση στη λύση, χιούμορ, αναγνώριση, σκοπός.

Δεν είναι απλώς αξίες που αναζητά. Είναι δυνάμεις που κουβαλά. Και αυτές οι δυνάμεις μπορούν να επηρεάσουν, να διαμορφώσουν, να δημιουργήσουν νέο πλαίσιο — όπου κι αν πάει.

Ο φόβος είναι ρεαλιστικός. Αλλά η δύναμη του εαυτού είναι υπενθύμιση πως δεν πάμε «γυμνοί» στο άγνωστο. Πάμε με εργαλεία. Με επίγνωση. Με επιρροή.

✨ Αν είσαι σε φάση αλλαγής, τι κουβαλάς μαζί σου που μπορεί να δημιουργήσει το περιβάλλον που χρειάζεσαι;

Θες να το ανακαλύψουμε μαζί; Μπορείς να μου στείλεις μήνυμα για 1:1 συνεργασία.🙏

Οργανωσιακή Ψυχολόγος & Corporate Coach
www.maryspathari.gr

30/10/2025

Το να μένουμε θετικοί δεν είναι ουδέτερο. Έχει πρόθεση - και μερικές φορές αυτή η πρόθεση είναι ν’ αποφύγουμε.

Στον χώρο εργασίας (κι όχι μόνο), η “θετική ενέργεια” συχνά προβάλλεται ως αρετή. Και πράγματι, μπορεί να προσφέρει σύνδεση, ανακούφιση, ελπίδα.

Αλλά δεν είναι πάντα φροντίδα.

Στην ψυχοθεραπευτική γλώσσα, η υπερβολική θετικότητα μπορεί να λειτουργεί ως μηχανισμός άμυνας:

1 / Αποφυγή δυσφορίας
2 / Άρνηση συναισθημάτων
3 / Αποσύνδεση από την εσωτερική εμπειρία

Συχνά, πίσω από το “πάμε παρακάτω” υπάρχει δυσκολία να σταθούμε με ό,τι είναι άβολο. Πίσω από το “μην το παίρνεις προσωπικά” υπάρχει φόβος για σύγκρουση. Πίσω από το “να βλέπουμε τη φωτεινή πλευρά” υπάρχει ανάγκη να μην νιώσουμε.

Η #ψυχολογικήασφάλεια δεν χτίζεται με θετικά quotes ή affirmations. Χτίζεται όταν υπάρχει χώρος για αλήθεια, αβεβαιότητα, ευαλωτότητα.

Όταν μπορούμε να μείνουμε με το “δεν ξέρω”, το “με δυσκολεύει”, το “μου είναι άβολο” - χωρίς να επισπεύσουμε τη λύση.

Η φροντίδα δεν είναι να κάνουμε τους άλλους να νιώσουν καλύτερα. Είναι να τους συνοδεύσουμε εκεί που αισθάνονται δύσκολα - με παρουσία, όχι με πίεση για βελτίωση.
-----------------------------

📌 Αν εργάζεσαι σε ομάδα - όποιον ρόλο κι αν έχεις- σε προσκαλώ να σκεφτείς:

* Πότε η θετικότητα (σου) είναι φροντίδα;
* Πότε γίνεται τρόπος να μην ακουστεί κάτι δύσκολο;
* Πότε χρησιμοποιείται για να αποφύγουμε την αλήθεια;

Παρακάτω θα δεις πώς αυτό συμβαίνει στην πράξη - μέσα από πραγματικά παραδείγματα από τον χώρο εργασίας - περιμένω όμως και τα δικά σου στα σχόλια!

--------------------------------
Οργανωσιακή Ψυχολόγος - Coach

Επίλεξε εδώ τα που χρειάζεσαι για τη διαχείριση του άγχους & της παραγωγικότητάς στην εργασία σου > www.maryspathari.gr/shop (link in bio)

* Ατομικές συνεδρίες
* Ομαδικές συνεδρίες
* Workshops

22/10/2025

Ζούμε στην εποχή που η καλή αφήγηση συχνά εκλαμβάνεται ως επαγγελματισμός. Ειδικά στην ψυχική υγεία, αυτό χρειάζεται προσοχή.

Όποιος μιλάει ωραία για την ψυχολογία, δεν σημαίνει ότι μπορεί να την κρατήσει με ασφάλεια. Όποιος γράφει εμπνευστικά για τη θεραπεία, δεν σημαίνει ότι έχει εκπαιδευτεί να την προσφέρει. Όποιος έχει “καλή ενέργεια” ή έχει πετύχει τους δικούς του στόχους, δεν σημαίνει ότι μπορεί να συνοδεύσει άλλους στους δικούς τους.

Η ψυχική υγεία δεν είναι περιεχόμενο. Είναι ευθύνη. Και όσοι εργαζόμαστε στο coaching, στη θεραπεία, στη συμβουλευτική, δεν έχουμε απλώς λόγο. Έχουμε ρόλο.

Και αυτός ο ρόλος απαιτεί:
✔️ Αναγνωρισμενο πτυχίο στον κλάδο
✔️ Εποπτεία
✔️ Προσωπική θεραπεία
✔️ Δεοντολογία
✔️ Αντοχή στη σιωπή
✔️ Διάκριση ανάμεσα στο “σε εμπνέω” και στο “σε συνοδεύω με ασφάλεια”

Η εποπτεία δεν είναι για όταν “κάτι πάει στραβά”. Είναι για να βλέπουμε καθαρά και να μην πληγώνουμε άθελά μας. Είναι ο χώρος των αμφιβολιών, των αντιδράσεων, των τυφλών μας γωνιών. Εκεί δεν χρειάζεται να είμαστε “σίγουροι”, αλλά αυθεντικοί.

Η προσωπική θεραπεία δεν είναι πολυτέλεια. Είναι προϋπόθεση. Δεν συνοδεύεις άλλον σε βάθος που δεν έχεις περπατήσει εσύ. Δεν κρατάς χώρο για τη δυσκολία του άλλου, αν δεν έχεις μάθει να κρατάς χώρο για τη δική σου. Δεν διακρίνεις τις άμυνες του άλλου, αν δεν έχεις αναγνωρίσει τις δικές σου.

Και στο ας είμαστε ακριβείς. Δεν είναι “ωραίες κουβέντες” και “καλή ενέργεια”. Δεν είναι κάτι που μαθαίνεται σε ένα τρίμηνο σεμινάριο, ούτε κάτι που η ζωή μας μαθαίνει. Είναι διαδικασία με στόχο, μεθοδολογία και δεοντολογία. Χρειάζεται εκπαίδευση, βάσεις στην ψυχολογία, εποπτεία και προσωπική δουλειά.

Αν αναζητάς στήριξη… Μην κοιτάς μόνο το Instagram. Ρώτησε:
📌 Έχει πτυχίο;
📌 Εποπτεύεται;
📌 Έχει κάνει δική του θεραπεία;

Η ψυχή σου αξίζει περισσότερα από ένα ωραίο post.

Οργανωσιακή Ψυχολόγος - Corporate Coach
www.maryspathari.gr

19/10/2025

Σήμερα κλείνω 5 χρόνια ως οργανωσιακή ψυχολογος κι ενώ συχνά σε τέτοιες επετείους νιώθουμε την ανάγκη να γιορτάσουμε τονίζοντας τις επιτυχίες μας, εγώ σήμερα δεν ένιωσα πως θέλω να σου πω “κοίτα τι έκανα”. Ένιωσα όμως, την ανάγκη να σου πω “κοίτα τι παρατηρώ”.

Σκέφτηκα να μοιραστώ κάτι πιο ουσιαστικό, λοιπόν: στιγμές και σκέψεις με τις οποίες ίσως μπορείς να συνδεθείς. Να δεις τον εαυτό σου. Να νιώσεις λιγότερο μόν@. Άλλωστε, αυτό δεν χρειαζόμαστε όλοι;
--------------------------

Ξέρεις, οι δυσκολίες που παρατηρώ στις συνεργασίες μου με ανθρώπους που δουλεύουμε μαζί θέματα της επαγγελματικής τους ζωής, σπάνια είναι τεχνικές. Αυτό που σχεδόν πάντα είναι, όμως, είναι ψυχολογικές. Και δεν κάνουν διακρίσεις.

Τις έχω συναντήσει σε ανθρώπους όλων των φύλων, όλων των θέσεων, όλων των επιπέδων εμπειρίας. Σε κάποιους εκφράζονται άμεσα: με συστολή, αναβλητικότητα, σιωπή, χαμένες ευκαιρίες. Σε άλλους έμμεσα: με υπερ-αυτοπεποίθηση, θυμό, απαιτητικότητα, ανάγκη για έλεγχο. Συμπεριφορές που προστατεύουν μεν, αλλά απομακρύνουν δε.

Και οι συνέπειες δεν είναι θεωρητικές. Είναι καθημερινές. Ίσως τις έχεις παρατηρήσει γύρω σου (ή μέσα σου):

* Δυσκολεύεσαι να περιγράψεις τι σε ξεχωρίζει, γιατί έχεις μάθει να μην “παίρνεις χώρο”.
* Δέχεσαι να απαντάς σε μηνύματα εκτός ωραρίου, γιατί φοβάσαι ότι θα σε θεωρήσουν “μη συνεργάσιμ@”.
* Δεν βάζεις σαφή όρια στο τι περιλαμβάνει η συνεργασία, και καταλήγεις να κάνεις “λίγο παραπάνω” - συστηματικά.
* Δυσκολεύεσαι να ζητήσεις προκαταβολή ή να επαναδιαπραγματευτείς, γιατί φοβάσαι ότι θα χάσεις τον πελάτη.
* Αναβάλλεις να στείλεις ένα email γιατί φοβάσαι ότι δεν είναι “αρκετά καλό”.
* Δεν κάνεις αίτηση για τη θέση που θέλεις γιατί "δεν έχεις τα προσόντα".

Αυτές οι δυσκολίες δεν είναι ατομικές αποτυχίες. Είναι ανθρώπινες. Και γι’ αυτό αξίζει να τις φέρουμε στο φως. Όχι με συνταγές -άλλωστε δεν υπάρχουν- αλλά με χώρο, σχέση και αλήθεια.

Πρώτα είμαστε άνθρωποι. Μετά επαγγελματίες. Όσο πιο πολύ τιμάς αυτή τη σειρά, τόσο πιο αληθινά μπορείς να σταθείς - στην εργασία, στις σχέσεις, στον εαυτό σου.

Υ.Γ. Σ’ ευχαριστώ που μου επιτρέπεις να παρατηρώ την αλήθεια σου. Σε όποια μορφή κι αν αναδύεται 🙏

13/10/2025

Αυτό το ερώτημα ήρθε ξανά σε μία συνεδρία με μία coachee που διερευνούμε την επαγγελματική αλλαγή που θέλει να κάνει.

Κάθε φορά που εμφανίζεται αυτή η ερώτηση, φέρνει μαζί της κάτι πιο βαθύ: την αμφιβολία για το αν υπάρχει χώρος για εμάς - όπως είμαστε, όπως θέλουμε να υπάρχουμε.

Όταν η απαισιοδοξία γίνεται συλλογική αφήγηση, είναι εύκολο να ξεχάσουμε ότι κάθε εμπειρία είναι μοναδική. Ότι η δική μας πορεία δεν χρειάζεται να μοιάζει με των άλλων.

Και τότε μπαίνουν οι ερωτήσεις που αξίζει να κάνουμε στον εαυτό μας:

- Τι σημαίνει για μένα επαγγελματική επιτυχία;
- Πώς ορίζω την ισορροπία;
- Ποιες σχέσεις έχω δημιουργήσει με τα συστήματα στα οποία εργάστηκα ή ποιες σχέσεις θέλω να δημιουργώ;
- Ποια θέλω να είναι η δική μου εμπειρία (όχι η εμπειρία των άλλων);

Η αλλαγή δεν ξεκινά με το να βρω το «σωστό περιβάλλον». Ξεκινά με το να ορίσω τι είναι σωστό για μένα.

💬 Αν βρίσκεσαι κι εσύ σε φάση επαγγελματικής αναζήτησης, θα ήθελα να ακούσω: τι είναι αυτό που ψάχνεις; Και τι είναι αυτό που δεν είσαι πια διατεθειμένος/η να συμβιβαστείς;

------------------
Οργανωσιακή Ψυχολόγος - Coach
www.maryspathari.gr/shop

📌 Ακολούθησέ με για περισσότερα tips σχετικά: όρια στον χώρο εργασίας, #επίτευξη στόχων, ανάπτυξη δεξιοτήτων, #εταιρικήκουλτούρα, #παραγωγικότητα και στον χώρο της εργασίας σου.

* Ατομικές συνεδρίες για εργαζόμενους
* Ατομικές & Ομαδικές συνεδρίες σε στελέχη εταιρειών
* Εταιρικά Workshops & Σεμινάρια