Νέλλη Φλωρεντίν Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπεύτρια

17/04/2026

Η θεραπεία δεν είναι μια βίαιη μάχη απέναντι στα υποτιθέμενα ελαττώματα ή αδυναμίες μας. Είναι μια ευκαιρία να προσεγγίσουμε τον εαυτό μας με κατανόηση, αποδοχή και συμπόνια στον εαυτός μας, ώστε να διευκολύνουμε σταδιακά μικρές και μεγαλύτερες αλλαγές...

“I think I've failed therapy.”

Was what someone once said to me just this week.

And when you sit with this statement...
there’s usually so much underneath this.

Where maybe it means:
“I thought I’d be further along by now.”

Or otherwise:
“Why am I still like this?”

“Maybe I’m me. Maybe I'm just a failure.”

--

And I get it.

Because somewhere along the way,
many of us learned that healing is something we’re supposed to get “right.”

That if we try hard enough,
we should be able to stop feeling this way.

Stop reacting this way.

Stop being this way.

So when the pain comes back…
when the patterns repeat…
when we find ourselves back in familiar places—

It doesn’t feel like part of the process.

It feels like failure.

---

But here’s the truth we’re not often told:

You CAN'T fail therapy.

Because therapy isn’t about becoming a perfect version of yourself.

It’s about slowly understanding
why you are the way you are.

It’s about sitting with parts of you
that were never allowed to be seen.

It’s about learning, over and over again,
how to respond differently.

Even if it’s just 1% or even 0.01% at a time.

Healing isn’t measured by how perfectly you show up.

It’s measured in those small, quiet shifts:

Catching yourself a little earlier.

Softening instead of attacking yourself.

Staying with a feeling instead of running from it.

And yes… sometimes not changing at all—
but finally understanding why.

Even that is growth and movement me.

So when you say, “I failed therapy,”
maybe what you really mean is:

“I’m still in pain.”

“I’m still learning.”

“I haven’t given up, even though it’s hard.”

And that?

That’s not failure.

That’s what healing actually looks like.

A thousand tiny moments
of choosing something different
than what your trauma once taught you.

Just like I did.

Just like I'm still doing.

Just like to me.

Take care,
Hernping

💙

P. S. Dedicated to DK - you showed up. That's what matters.

10/04/2026

01/04/2026

Εμπνευσμένο από το βιβλίο “Η Κρυφή Ζωή της Ψυχής”
της Sabine Wery von Limont…

27/03/2026

Οι γονείς δεν χρειάζεται μόνο να βρίσκουν τρόπους να βοηθούν τα παιδιά τους να διαμορφώσουν μια υγιή εσωτερική φωνή, αλλά και να επεξεργάζονται τα δικά τους βιώματα και να κατανοούν τις δικές τους εσωτερικές φωνές. Το να συμβάλλει κανείς στην αλλαγή της επόμενης γενιάς είναι πραγματικά πολύτιμο και αξιοθαύμαστο!

“Hurry up.” “Stop crying.” “What’s wrong with you?” “You’re so dramatic.” “Don’t be so sensitive.” Sound familiar?? That’s what A LOT of us heard as kids.

And now??? WE are breaking that cycle and giving our kids a resilient inner voice. And REAL cycle-breaking is messy…

It’s catching yourself mid-reaction and choosing - even if it’s messy, even if it’s late - something different.

And it’s repairing after you snap: “Hey, I didn’t like how I spoke to you. I’m working on that.”

It’s swapping the scripts, little by little, to “You’re having a hard time. I’m here.” “That makes sense.” “You’re allowed to feel that.” “I know it’s disappointing.” “We’ll figure this out together.”

Our words shape their inner voice - and we can make it one that says, “I can handle hard things.” “Big feelings are something I can navigate.” “I trust myself.” “I can solve problems.” “I can make mistakes and still be okay.” “Love doesn’t disappear when things get hard.”

Life has ups and downs - hard moments - that’s inevitable. And because of you, they’re going to have a resilient inner voice, one that doesn’t crumble in shame when things get hard, doesn’t beat them up for making mistakes, and doesn’t explode on others when big feelings feel too hard or scary to face.

We see you, cycle breakers 🧡 Thank you for showing up, every day. You’re shaping a generation.

20/03/2026

Κανένας και καμία δεν αξίζει να παλεύει για την αποδοχή, την κατανόηση και την αγάπη αλλά χρειάζεται να αισθάνεται αρκετός/ή για αυτό που πραγματικά είναι…🫂

13/03/2026

Ένα απλό, κατανοητό και ιδιαίτερα χρήσιμο βιβλίο που εξηγεί πώς αναπτύσσεται ο παιδικός εγκέφαλος και πώς οι καθημερινές μας αντιδράσεις επηρεάζουν τη συμπεριφορά και τα συναισθήματα των παιδιών. Παράλληλα, φωτίζει τρόπους με τους οποίους οι γονείς μπορούν να κατανοήσουν βαθύτερα τις γνωστικές και κοινωνικοσυναισθηματικές ανάγκες των παιδιών τους και να ενισχύσουν τη σύνδεση και την επικοινωνία μαζί τους.

02/03/2026

Η θεραπεία ξεκινάει όταν μαθαίνουμε να συνδεόμαστε με το σώμα μας με ασφάλεια και να ανακαλύπτουμε την εσωτερική μας δύναμη και ζωτικότητα…

27/02/2026

«Τι να κάνω για να βοηθήσω τον εαυτό μου;»

Μια ερώτηση συχνή στην ψυχοθεραπεία, μια ερώτηση με την οποία οι άνθρωποι συχνά πασχίζουν…
Απαντήσεις ίσως υπάρχουν πολλές: έτοιμες λύσεις, συμβουλές και καλοπροαίρετα μηνύματα από άλλους ανθρώπους, υποσχέσεις που δίνει κάθε βιβλίο αυτοβοήθειας, φράσεις έμπνευσης σε ένα motivational quote ή σε ένα reel στο διαδίκτυο.
Κι όμως, αυτή η ερώτηση δεν αναζητά απλώς μια απάντηση. Αναζητά την απάντηση που θα κάνει νόημα για τον άνθρωπο που τη θέτει.
Μέσα στο ψυχοθεραπευτικό δωμάτιο, η ερώτηση αυτή αρχίζει να αποκτά το πραγματικό της βάθος:
Είμαι ασφαλής τώρα, μετά από όλα όσα δύσκολα έχω περάσει;
Μπορώ να βασιστώ στον εαυτό μου, αν χρειαστεί να με προστατεύσω;
Ποια χρειάζεται να είναι η πορεία μου από εδώ και πέρα;
Η ψυχοθεραπεία συνήθως δεν βιάζεται να δώσει γρήγορες απαντήσεις. Προσφέρει κάτι διαφορετικό: την ασφάλεια του χώρου και του χρόνου. Έναν τόπο όπου κάθε άνθρωπος μπορεί, σταδιακά, να ανακαλύψει ότι η απάντηση δεν βρίσκεται έξω από εκείνον αλλά μέσα του…

14/02/2026

“Love is an act of care, responsibility, respect, and knowledge. In safe love, these are not optional; they are the foundation. When both partners can fully express themselves and trust in each other’s presence, love ceases to be a source of anxiety and becomes a source of strength and growth.”
Erich Fromm, The Art of Loving
📷: Giulia J Rosa

06/02/2026

Όλοι έχουμε ανάγκη από αποδοχή, σύνδεση και αίσθηση του ανήκειν· ταυτόχρονα όμως έχουμε ζωτική ανάγκη και αναφαίρετο δικαίωμα να είμαστε ελεύθερα ο εαυτός μας…💫

I think it's an incredibly disempowering thing.

To have tried to fit in, time and time again.

Just to feel rejected just because of who we are.

It's makes us feel flawed.

It makes us feel unaccepted.

Like there's just something deeply and fundamentally wrong with us.

Because you see, I think all of us long for a sense of acceptance.

Belonging.

Whether be it friends, or even be loved.

But when that doesn't happen.

Especially time and time again.

Doesn't all evidence point to the fact that yes?

There it's me?

That I'm not good enough?

---

What really inspires me and that I think is so deeply underrated...

Is being on a journey and watching people quietly and gently find change within themselves.

And the post today is inspired by not just one, but actually several of the wonderful people and clients I've come across.

Where despite having gone through the most painful of relational rejections.

Even pure abandonment in some.

They've sat down and processed these deeply painful emotions.

And didn't give up on the possibility of what's to come.

---

You see, and again this point is such an important one.

We all long to be loved, understood and accepted don't we?

But that can never truly be done be shrinking ourselves.

All that does it puts us at the mercy of others.

Telling us "this version of us is not good enough".

At the same time, realizing that adapting and trying to fit ourselves into spaces that dont fit us.

Just makes us end up feeling lonely, isolated and still not good enough.

So we give up the act.

Understanding that it's not eveyrone will accept us.

And that doesn't mean there's anything wrong with us either.

Yet still we can choose ourselves.

To show up as ourselves.

Some people will go.

But wonderfully enough, this makes space for the right people to come.

Just give it time okay?

Know that it's a two way street too.

We can do our best to meet people's needs.

But don't forget that your needs are important too.

(because that's what it means to be truly seen, understood and accepted as you for "you")

Take care,
Hernping

P. S. Dedicated to A, JY, and to my past self too.

02/02/2026

…για έκφραση, στήριξη και ασφάλεια. Είναι εκείνη που ακούγεσαι χωρίς να χρειάζεται να εξηγείς τον εαυτό σου, που λαμβάνεις στήριξη χωρίς να εξαρτάσαι και που νιώθεις ασφάλεια χωρίς να συρρικνώνεις τον εαυτό σου…

23/01/2026

Τρυφερό και βαθιά ανθρώπινο, το Hour of the Heart του Irvin Yalom είναι ένα βιβλίο που φωτίζει τις μοναδικές στιγμές αυθεντικής συναισθηματικής σύνδεσης ανάμεσα στον θεραπευτή και τον θεραπευόμενο. Μέσα από σύντομες θεραπευτικές ιστορίες, ο Yalom διαπραγματεύεται υπαρξιακά θέματα με απλότητα και ειλικρίνεια. Ένα βιβλίο θησαυρός για κάθε θεραπευτή, αλλά και κάθε αναγνώστη που αναζητά τη βαθύτερη κατανόηση του εαυτού του και των ανθρωπίνων σχέσεων.
Ελπίζω σύντομα να μεταφραστεί και στα Ελληνικά!