22/12/2025
Βαδίζοντας στο κλείσιμο άλλης μιας ψυχοθεραπευτικής χρονιάς, θα ήθελα να μοιραστώ μια απλή αλλά βαθιά αλήθεια με την οποία έρχομαι αντιμέτωπη καθημερινά στις συνεδρίες:
"Ο μεγαλύτερος πόνος δεν είναι αυτός που μας συνέβη, αλλά αυτός που δεν μπορέσαμε να αγκαλιάσουμε"
Πολλοί άνθρωποι αναζητούν βοήθεια με την ελπίδα να «διορθώσουν» τον εαυτό τους, να διώξουν συναισθήματα, να σβήσουν πλευρές που τους φοβίζουν. Κι όμως, η θεραπευτική πορεία συχνά ξεκινά ακριβώς τη στιγμή που σταματά ο αγώνας εναντίον του εαυτού και αρχίζει η αυτοαποδοχή.
Στην ψυχοθεραπεία μαθαίνουμε να στεκόμαστε δίπλα στον εαυτό μας όπως θα στεκόμασταν δίπλα σε αγαπημένους ανθρώπους. Με υπομονή. Με περιέργεια. Με συμπόνια. Μαθαίνουμε ότι τα συναισθήματα έχουν λόγο ύπαρξης. Ότι ο πόνος συχνά δείχνει ανάγκες που έμειναν ανεκπλήρωτες, όρια που παραβιάστηκαν, αγάπη που δεν εκφράστηκε..
Αυτή τη χρονιά ας μην δεχθούμε τον πόνο μας ως αδυναμία, την ευαισθησία ως πρόβλημα, τον φόβο ως ελάττωμα.
Μόνο έτσι θα δώσουμε χώρο στη νοηματοδότηση και την ανακούφιση που έχουμε τόσο ανάγκη....
Καλά Χριστούγεννα 🧡
Μπατσίλα Γεωργία Ψυχολόγος ΑΠΘ, MSc Ψυχοθεραπεύτρια