Κατερίνα Κοντογιαννάτου-PsychologeiNet

07/01/2026

Πρώτα από όλα και πριν από κάθε άλλη μας ιδιότητα είμαστε άνθρωποι και μετά θεραπευτές.

Κι ως άνθρωποι είμαστε ΕΥΑΛΩΤΟΙ. Φοβόμαστε, αμφιβάλλουμε, πονάμε, δεν ξέρουμε τι να κάνουμε.

Δε στεκόμαστε απέναντι στους θεραπευομενους μας, ούτε απέξω. Στεκόμαστε δίπλα τους. Ακούμε όχι μόνο όσα μας λένε,αλλά και όσα δυσκολεύονται να μας πουν.

Μαζί μπορούμε να αντέχουμε τον πόνο, το φόβο, τη σύγχυση, χωρίς να προσπαθούμε να τα ξεφορτωθούμε ή να τα διώξουμε βιαστικά.

Εδώ δε χρειάζεται να είσαι δυνατός, ούτε να έχεις όλες τις απαντήσεις. Δε χρειάζεται να ξέρεις τι να πεις. Αρκεί να είσαι εσύ, να έρθεις όπως είσαι.

Κι αυτή η συνάντηση αυθεντικότητας επιτρέπει να ξεδιπλωθεί ο χώρος για ασφάλεια, κατανόηση και αλλαγή. Κάπως έτσι αρχίζει να ξεπροβάλλει το φως εκεί που τώρα μοιάζει δύσκολο.

Η θεραπεία δεν είναι μαγική δύναμη.
Η θεραπεία είναι σχέση.
Και η σχέση ξεκινά από την ανθρώπινη συνάντηση.

06/01/2026

Έχουμε πάντα δύο επιλογές, το φόβο και την αλλαγή.

Ακόμα κι όταν την θέλουμε, ο φόβος μπορεί να είναι εκεί, να σιγοντάρει, να παραμονεύει.

Και αυτό είναι φυσιολογικό.

Η αλλαγή δεν απαιτεί να είμαστε έτοιμοι, απαιτεί όμως να είμαστε πρόθυμοι να κάνουμε ένα βήμα τη φορά.

Και αυτό θέλει θάρρος.

03/01/2026

Η καινούρια χρονιά δε χρειάζεται να ξεκινά με μεγάλες αποφάσεις ή υποσχέσεις.

Μπορεί να ξεκινήσει απλώς με επίγνωση.

Με το να αναγνωρίσουμε όσα αντέξαμε,
όσα μάθαμε και
όσα ακόμα κουβαλάμε.

Με σεβασμό στο δικό μας ρυθμό.

Καλή χρονιά!!!
Με επιείκεια! ♥️

02/01/2026

"Βρείτε ένα θεραπευτή που να σας ακούει με τα σπλάχνα του."
Μ. Γιωσαφάτ

31/12/2025

Σήμερα δεν χρειάζεται να κάνουμε απολογισμό.
Δεν χρειάζεται να μετρήσουμε ούτε επιτυχίες, ούτε στόχους.
Αν απλώς άντεξαμε, είναι αρκετό.
Αν πέσαμε και σηκωθήκαμε, ακόμη κι αργά, είναι αρκετό.
Αν συνεχίζουμε, με τον τρόπο που μπορούμε, είναι αρκετό.
Η τελευταία μέρα του χρόνου δεν είναι για να κρίνουμε τον εαυτό μας, αλλά για να του πούμε:
«Σε βλέπω. Σε ακούω. Έκανες ό,τι μπορούσες».
Κλείνουμε τη χρονιά με επιείκεια.
Όχι γιατί όλα πήγαν καλά, αλλά γιατί αξίζουμε καλοσύνη.

29/12/2025

Δεν είμαστε υπεύθυνοι για όλα όσα μας συμβαίνουν.
Είμαστε όμως υπεύθυνοι για το πώς τα διαχειριζόμαστε.
Η ευθύνη για την αλλαγή ανήκει σε εμάς.
Η ανάληψη ευθύνης δεν σημαίνει ότι "Φταίω για όλα" η ότι "Έπρεπε να τα καταφέρω καλύτερα".
Σημαίνει ότι αναγνωρίζω τον ρόλο μου, βλέπω τι μπορώ να αλλάξω και σταματώ να δίνω όλη τη δύναμη στους άλλους.
Όταν αναλαμβάνουμε την ευθύνη, είναι ακριβώς εκείνο το σημείο που παίρνουμε πίσω τον έλεγχο της ζωής μας.

28/12/2025

"Ο,τι δε βιώνεται, δε θεραπεύεται.
Κι ο,τι δε θεραπεύεται, μεταβιβάζεται."
Alice Miller

27/12/2025

Οι γιορτές δεν είναι τεστ αντοχής.
Είναι μια περίοδος που αξίζει περισσότερη κατανόηση και λιγότερη πίεση.
Και στις γιορτές, τα όρια είναι φροντίδα.
Δεν χρειάζεται να πάμε σε όλα τα τραπέζια, να απαντήσουμε σε όλες τις ερωτήσεις, να εξαντληθούμε για να μην παρεξηγηθούν.
Μπορούμε να επιλέξουμε εμάς, χωρίς ενοχές.

26/12/2025

Οι γιορτές δεν είναι ίδιες για όλους.
Για κάποιους φέρνουν χαρά, για άλλους νοσταλγία, για άλλους μοναξιά ή κούραση.
Και όλα αυτά είναι απολύτως ανθρώπινα.
Αν αυτές τις μέρες δεν νιώθεις όπως πρέπει, να θυμάσαι δεν υπάρχει σωστός τρόπος να νιώθεις.

25/12/2025

17/11/2025

Παγκόσμια Ημέρα Προωρότητας 17 Νοεμβρίου

Σήμερα η σκέψη πηγαίνει σε όλα εκείνα τα μωρά που γεννήθηκαν πριν προλάβει η ζωή να τους στρώσει τον δρόμο.

Στα μωρά που πάλεψαν πριν καν ανοίξουν τα μάτια τους.

Που η πρώτη τους αγκαλιά ήταν μέσα από γάντια και σωληνάκια, αλλά ήταν αγκαλιά.

Ήταν αγάπη.

Και στους γονείς τους, που ξαφνικά βρέθηκαν μέσα σε θαλάμους, οθόνες, ήχους από μηχανήματα και έναν φόβο που δεν είχαν φανταστεί ποτέ.

Που έμαθαν τι σημαίνει να περιμένεις «ένα γραμμάριο ακόμη».

Ένα χτύπο καρδιάς πιο σταθερό.

Γονείς που κάθισαν σε μια καρέκλα δίπλα στη θερμοκοιτίδα μέχρι να μουδιάσει το σώμα, και το μόνο που δεν μούδιασε ποτέ ήταν η ελπίδα τους.

Η προωρότητα δεν είναι απλώς ένα δύσκολο ξεκίνημα.

Είναι ώρες που μοιάζουν ατέλειωτες.

Είναι η ελπίδα που ανεβοκατεβαίνει.

Είναι το χέρι του γονιού κολλημένο στο θερμοκοιτίδα, όσο πιο κοντά μπορεί να φτάσει.

Είναι τραγούδια έξω από τη θερμοκοιτίδα, με την ελπίδα να φτάνουν μέσα σε αυτήν.

Είναι η αγάπη που χωρά σε λίγα γραμμάρια.

Η προωρότητα είναι φόβος.

Είναι αντοχή.

Είναι παράδοση και ξανασήκωμα.

Γιατί κάποιοι μαχητές γεννιούνται σε σιωπηλά δωμάτια, με φως από μηχανήματα.

Και όμως, το φως που φέρνουν στον κόσμο είναι μεγαλύτερο από όλα.