Ψυχικές καταδύσεις

25/03/2026

Καλημέρα 🌼

20/03/2026

19/03/2026

Αν θα μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω,να κρατήσω τον 19χρονο εαυτό μου από το χέρι και να τον ξεναγήσω σε όσα επρόκειτο να ζήσει...
Θα της έλεγα : πως στην επόμενη δεκαετία δε χρειάζεται να αποφασίσει ποια θα γίνει, τι θα κάνει, δε χρειάζεται να ξέρει ποιο είναι το επόμενο βήμα της και να ξεστομίζει το "ποτέ" και το "για πάντα".

Θα της έλεγα να μην πιέζεται να πάρει αποφάσεις που μοιάζουν οριστικές.

Να αφήσει τον εαυτό της να πειραματιστεί,να δοκιμάσει. Δε χρειάζεται να υπηρετήσεις κάτι σαν το ένα.
Θα της ψιθύριζα :
Επρόκειτο να γεννηθείς και να πεθάνεις πολλές φορές.
Αν νιώθεις ότι δεν ξέρεις,είσαι σε φάση προετοιμασίας, δεν είναι η ώρα να επιλέξεις.
Αυτά που ζεις τώρα, είναι τα θεμέλια του ενήλικα που κάποια μέρα θα νιώσει ότι επιθυμεί να ριζώσει.

Μην ψάχνεις το σωστό, όλα σου δείχνουν κομμάτια του ποια μπορείς να είσαι.
Μην ψάχνεις το βέβαιο, δεν υπάρχει.

Αυτό που ζεις, είναι αυτό που δίνεις εσύ στον εαυτό σου. Αν πας στον καθρέφτη μουτρωμένη,μη περιμένεις από τον καθρέφτη να σου χαμογελάσει. Για να σου χαμογελάσει, χρειάζεται πρώτα να χαμογελάσεις εσύ.

Αυτή η ομάδα που ανοίγω θα βασιστεί επάνω στο βιβλίο της Maureen Murdock,για τα στάδια του ταξιδιού της ηρωίδας, μα θα δουλέψουμε χρησιμοποιώντας τις δυνάμεις που μας προσφέρουν τα αρχέτυπα της Εξερευνήτριας, της Ερωμένης,της Επαναστάτριας και της Ηρωίδας.

Κάθε συνάντηση ένα μικρό "κρακ" στις απαιτήσεις των άλλων, μια μικρή ρωγμή στο καλό και σωστό κορίτσι που δεν βγαίνει από τα κουτάκια του μέχρι να αρρωστήσει ή να καταρρεύσει.

Μια διαδρομή κατάβασης από το να ζω μέσα από τις σκέψεις μου, στο να ζήσω μέσα από το σώμα μου και τις αισθήσεις μου.
Μια συνειδητή διαδρομή από το να είμαι κόρη στο να γίνω η Γυναίκα που επιθυμώ ώστε να μπορώ να επιστρέφω σε εκείνη όποτε το έχω ανάγκη.

Αυτές οι δέκα συναντήσεις είναι αφιερωμένες στη Χαρά των 19 και την προσπάθεια που έκανε όλα αυτά τα χρόνια.
Σήμερα την ευχαριστώ που παρόλο που δεν είχε τρόπο, τα κατάφερε μέχρι εδώ, μα δε χρειάζεται πια προσπάθεια. Μόνο αλήθεια.

Οι θέσεις είναι συγκεκριμένες και θα δοθούν σε εκείνες που πρώτες θα δηλώσουν συμμετοχή. Θα προηγηθεί ένα τηλεφώνημα με την κάθεμια.

Καλό μας ταξίδι,
Χάρις.

17/03/2026

Γνωρίζεις κάποια/ον 18-33 ετών που να το χρειάζεται;

Ενδιαφέρεσαι να συμμετέχεις εσύ;

Στείλε να λάβεις το λινκ!
Αύριο στις 21.30 Ελλάδος.

16/03/2026

Ακούω καθημερινά προσβολές, κατηγορίες, για την νέα γενιά στην Ελλάδα. Το πως έχει γίνει, το πως έχει καταλήξει.
Και κάθε φορά με έκπληξη, παρατηρώ στην συγκεκριμένη αφήγηση, την απουσία ευθύνης των υπολοίπων.
Όταν ένα σύστημα δεν αλλάζει ακόμα και αν χάνει παιδιά από το άγχος τους, στην προσπάθεια να περάσουν τις πανελλήνιες.
Όταν ένα σύστημα δεν αναδιαμορφώνει τους νόμους του ώστε να προστατεύσει τα παιδιά, τις γυναίκες, τους ανθρώπους του!
Όταν ένα σύστημα μόνο απαιτεί και σε εκπαιδεύει μέρα με τη μέρα να μη το εμπιστεύεσαι...

Όταν άνθρωποι καθημερινά βιώνουν ηθική παρενόχληση στις δουλειές τους και κανένας δε τους υποστηρίζει. Είτε είσαι δάσκαλος,γιατρός, προπονητής,θεραπευτής, μαθητής, γονέας, δεν προστατεύεσαι. Κανένα διχτάκι προστασίας, κανένα αδιαπραγμάτευτο όριο δεν υπάρχει. Όποιος και αν είσαι, ότι και αν σου συμβεί, είσαι μόνος σου νομικά, κοινοτικά, συναισθηματικά.

Όπως στις δυσλειτουργικές οικογένειες δεν υπάρχει φροντίδα από τους γονείς προς τα παιδιά,δεν υπάρχει προστασία έτσι και στην ελλάδα χρόνια τώρα. Δεν έχουμε "γονείς", ηγέτες που να νοιάζονται, να είναι ένα βήμα μπροστά, να ακούν τον πόνο που επικρατεί στα παιδιά τους!

Είναι μικροπρεπές και θα έλεγα ιδιαίτερα στοχευμένο, να κατηγορείς μια ολόκληρη γενιά νέων για το πλαίσιο που εσύ δεν μπορείς να βάλεις. Για την γέφυρα που εσύ ως σύστημα δεν μπορείς να χτίσεις, επειδή σε συμφέρει να είναι τα μάτια όλα στραμμένα σε έναν ευάλωτο πληθυσμό ο οποίος ταμπελοποιείται ως δαιμονικός και ανεξέλεγκτος και εσύ να συνεχίζεις να ζεις εις βάρος του.

Τα όρια που δε βάζουν οι γονείς σήμερα εκροσωπούν τα όρια προστασίας που δεν βιώνει κανείς στη χώρα μας σήμερα.

Με μαθηματική ακρίβεια, όταν ένα θύμα δεν φροντίζεται, δεν ακούγεται,δεν προστατεύεται,θα γίνει θύτης. Είτε του εαυτού του, είτε των άλλων.

Σε μία κοινωνία που σκοτώνονται οι μητέρες, εξαφανίζονται παιδιά και δεν δίνεται καμία απάντηση, δεν αλλάζει τίποτα για να μη φοβόμαστε πια, τι στο καλό πρέπει να κάνει μια ολόκληρη νέα γενιά;

Το ερώτημα δεν είναι τι πάθανε τα παιδιά μας; Μα τι συνέβη σε εμάς; Το ερώτημα δεν είναι ποιος φταίει μα ποιος μπορεί να βαδίσει τον δρόμο τον λιγότερο ταξιδεμένο. Εκείνον της συμφιλίωσης και όχι του διαχωρισμού. Εκείνον της προστασίας του αδυνάμου και όχι της ιδρυματοποίησης του! Πως μπορούμε να κάνουμε για να χτίσουμε γέφυρες, τι μπορούμε να κάνουμε για να δημιουργήσουμε προστασία σε πλαίσια που μοιάζουν πια,από τον Θεό ξεχασμένα;

Χάρις.

13/03/2026

Το ένστικτο δεν είναι κάτι που σπάει όπως ένα κόκκαλο .
Το ένστικτο μπορεί να μην είναι πληγωμένο, να να γνωρίζει ότι θα περάσεις από σκοτεινό δάσος για να βρεις τη δύναμη σου.

Ο λύκος πολύ συχνά μαθαίνει το μονοπάτι, περπατώντας σε "λάθος" δρόμους.

Μπορεί να μεγαλώσες σε μια οικογένεια που κανείς δε σεβάστηκε τα όρια, την διαφορετικότητα, τις ανάγκες σου. Μπορεί να μιλούσαν πάνω από εσένα, να ήθελαν πράγματα για εσένα, να μη σε προστάτευσαν όπως είχες ανάγκη. Και αυτό,μπορεί να μοιάζει σαν λαβωμένο ένστικτο.

Όμως, ο λύκος μαθαίνει πρώτα να επιβιώνει και μετά να τρέχει ελεύθερος.
Και εσύ μπορεί να επιβιώσες από μια οικογένεια που δεν σε είδε ποτέ για αυτό που είσαι αλλά δεν έμαθες να επιβιώνεις εκεί έξω.

Τι μαθαίνουμε όταν θέλουμε να επιβιώσουμε στη φύση, να γνωρίζουμε πως να βρούμε τροφή, πως να προστατευόμαστε από τις καιρικές συνθήκες, τα αρπακτικά, πως να υποχωρούμε, πως να επιτιθόμαστε όταν χρειαστεί, πως να μένουμε κάνοντας υπομονή και πως να φεύγουμε και να αφήνουμε πίσω ότι είναι έτοιμο να πεθάνει πια.

Πριν την άνθιση για την οποία όλοι μιλάνε... Το ένστικτο ξέρει να μας οδηγήσει στο να μάθουμε προσωπικά εξαρχής δίχως να κρυβόμαστε ή να μικραίνουμε από τα σκοτάδια των άλλων, τους κανόνες μας, τα αδιαπραγμάτευτα μας και τα όρια μας.
Όταν το ένστικτο φαινομενικά,έχει πληγωθεί, σε πηγαίνει σε μέρη όπου η ψυχή θα μαζέψει τα κόκκαλα της. Ότι μαθαίνεις μοιάζει με ακόμα ένα κόκκαλο.
Υπάρχει ένα αρχέτυπο γνώστριας στο βιβλίο "οι γυναίκες που τρέχουν με τους λύκους", η La Loba, η οποία μαζεύει κόκκαλα για να αναστήσει την γυναίκα λύκο.

Έτσι και εμείς. Μαζεύουμε εμπειρίες. Μέσα από αυτές, ανασταίνουμε Εκείνη που περιμένει μέσα μας να της δώσουμε Ανάσα.

Ρώτα εσωτερικά :
Με προστατεύεις ή με κρατάς σε παλιές ιστορίες;
Και, τότε σιγά σιγά θα αρχίσει να αναδύεται η σχέση που μπορεί να χτιστεί, η σχέση ή πιο δυνατή από καμιά άλλη. Η σχέση σου με την προσωπική σου εσωτερική φωνή.

Έρχεται τρίωρο εργαστήριο επάνω στο ένστικτο, στην αυτοαμφισβήτηση και σε "κανόνες επιβίωσης ζωής" που ίσως κανένας γύρω μας δεν ήξερε για να μας τους μεταφέρει.

Χάρις. 🐺

11/03/2026

Πρώτα εγώ θα ορίσω τη ζωή που θέλω να ζήσω.
Πρώτα εγώ θα την δημιουργήσω.
Πρώτα εγώ θα με προστατεύσω από το να μπαίνω σε καταστάσεις άγονες για την άνθιση μου.
Πρώτα εγώ, θα αποφασίσω που θα προσανατολιστεί η ενέργεια μου και μετά θα ακολουθήσουν και οι άλλοι.
Πρώτα εγώ, θα μιλήσω για μένα ,θα εμφανιστώ για μένα και μετά θα με βρουν οι άνθρωποι που μιλούν σαν και μένα.
Πρώτα εγώ θα υπερασπιστώ το σπίτι, το παιδί και μετά θα εμφανιστούν εκείνοι που υπερασπίζονται κοινές αξίες.
Πρώτα εγώ, θα θέσω τα αδιαπραγμάτευτα μου και έπειτα θα βρεθούν εκείνοι που ανάβουν κεράκι στο όνομα τους.
Πρώτα εγώ, θα θέσω την αξία μου και έπειτα ο άλλος θα την σεβαστεί.
Πρώτα εγώ, θα θέσω τον πήχυ και έπειτα θα βρω εκείνον που είναι διατεθειμένος να τον ξεπεράσουμε μαζί.

Πρώτα εγώ.
Έχω ευθύνη για όσα ζω, τις συμπεριφορές που επιτρέπω να παραβιάζουν τα όρια μου, τα όχι μου που γίνονται φοβισμένα ναι, τα ναι μου που κρύβονται κάτω από το χαλί.

Πρώτα εγώ, για μένα.
Και μετά εκείνοι που θα με αναγνωρίσουν για αυτό που πραγματικά είμαι. Ούτε κομμένη, ούτε κρυμμένη, ούτε διπλωμένη, ούτε σκυμμένη.

Όλοκληρη, για μένα.

Χάρις.

09/03/2026

Δύο χέρια σε κράτησαν και σε έδωσαν στην μητέρα σου να σε θρέψει, να σε καλωσορίσει στο νέο σου σπίτι.
Δύο πολύτιμα χέρια μπορούν να σε οδηγήσουν πίσω στον ποταμό της ζωής και να σε συνοδεύσουν στο πέρασμα του θανάτου.

Οι μαίες είναι πολύτιμες για ένα μωρό όπως είναι και ο άνθρωπος που θα προσφέρει την παρουσία του σε μια ψυχή που φεύγει από αυτό τον κόσμο.
Είναι δώρο το να μπορείς να είσαι δίπλα σε κάποιον που πεθαίνει. Οι άνθρωποι δεν πρέπει να πεθαίνουν μόνοι, όπως τα μωρά δεν θα μπορούσαν να έρθουν εδώ μόνα τους.

Αυτή η στιγμή (όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν), είναι τόσο σημαντική για τον άνθρωπο που καλείται να περάσει την πύλη του Θανάτου. Μα είναι θησαυρός και για εσένα που ως άλλος ένας πλοηγός, στέκεσαι δίπλα στο μεγαλείο του περάσματος, του ψιθυρίζεις λόγια ευγνωμοσύνης, αγάπης και καθοδηγείς την ψυχή με ασφάλεια στο να αφήσει το σώμα για να ελευθερωθεί.

Δεν έχουμε τον έλεγχο όσον αφορά την στιγμή και τον τρόπο του θανάτου αλλά αν βρεθούμε μπροστά σε έναν συνάνθρωπό ή αγαπημενο που φεύγει για το μεγάλο ταξίδι, ας κατεβάσουμε ρυθμούς.
Ας μην αρχίσουμε τις φωνές.
Ας του κρατήσουμε το χέρι.
Ας του πούμε πως όλα είναι εντάξει, πως δεν έχει αφήσει καμία εκκρεμότητα πίσω στη Γη. Να τον καθησυχάσουμε πως θα είμαστε εντάξει για να είναι ήρεμος στο ταξίδι του. Τώρα θα ξεκουραστεί, θα απελευθερωθεί και θα ζει πάντα μέσα στο και από το σώμα μας.

Η μαιευτική θανάτου είναι μια πράξη ευγνωμοσύνης και σεβασμού προς την ίδια τη ζωή.
Την ζωή που έζησε, τα ειδικά που πήρε, τις ομορφιές που γέμισε, τις φορές που έπεσε και ανασηκώθηκε, τον αγώνα που έδωσε.Μοιάζει με τελευταία πράξη απόδειξης του μαζί που ήρθαμε να βιώσουμε.Δεν είναι εύκολη εμπειρία το να είσαι άνθρωπος,μα πόσο ανακουφιστικό είναι να γνωρίζεις πως όπως στηρίχθηκες σε δύο χέρια για να σε υποδεχτούμε εδώ, έτσι θα έχεις μαζί σου δύο χέρια για να αποχωρίσεις με όση μαλακότητα γίνεται προς το Σπίτι μας.

Κάθε ψυχή αξίζει να έρχεται και να φεύγει καλοδεχούμενη και νιώθοντας ότι ανήκει.
Όπως πάνω έτσι και κάτω, λένε.
Όπως έρχεσαι, έτσι και να φεύγεις, θα προσθέσω εγώ.
Θα σου κρατήσω ένα μπαλόνι και ένα λουλούδι για όλα όσα ζήσαμε μαζί, αγαπημένη μου ψυχή και θα κάνω μια μεγάλη γιορτή ύμνο προς όλες τις στιγμές που σε είχαμε μαζί.
Θα φανώ μεγαλύτερη από τον φόβο μου,για σένα,
Χάρις.

08/03/2026

Όταν το θηλυκό πονάει, πάρε την από το χέρι και πήγαινε την πίσω εκεί. Τα δέντρα να ακούσουν ότι δεν έχει ειπωθεί.

Άφησε την ξυπόλητη να φορτιστεί από τη Γη, να κλάψει τους νεκρούς της και να δώσει χώρο το ψέμα να φθαρεί.

Στην θάλασσα οδήγησε την, εκείνη ξέρει να μαλακώνει την αιχμή.
Κράτα κλειστό το στόμα μα την αγκαλιά σου ανοιχτή.

Όταν η Γυναίκα πονάει ραγίζει η καρδιά, αιμοραγεί. Το βλέμμα της αν επάνω σου πέσει, είναι ικανό να προκαλέσει την πιο βαθιά προσευχή.

Μη φοβάσαι την πληγή της, ο λύκος δεν σταματάει να αλυχτά μα ανήκει στην πιο δυνατή φυλή.

Όταν το θηλυκό πονάει , τα αστέρια πέφτουν, σεντόνι να της στρώσουν, το σώμα της να αφεθεί.
Και εκεί όπου μοιάζει πως κλαίει όλος ο πλανήτης Γη, από τη ρωγμή γεννιέται φως και ο κόσμος πάλι από την αρχή.

Όταν το θηλυκό πονάει, όπου και να σε βρίσκει η κραυγή, σταματά ότι και να κάνεις και ενός λεπτού σιγή.

Είναι μάνα, Γυναίκα, κόρη, Αδερφή..Είναι εκείνη που δημιουργεί την ιστορία αλλιώς από ότι στην έχουν πει.

Χιλιοφιλημένη, ολόγιομη Σελήνη, Εσύ
Ρίξε φως στο δρόμο της... Να θυμηθεί να επιστρέψει στην Πηγή.

Στο νερό θα αντικρύσει την δική της μορφή και τότε η Άγρια Γυναίκα από την στάχτη της θα ξαναγεννηθεί.

Θα φτιάξω κομμάτι κομμάτι την Κιβωτό από την αρχή, να σώσω το κορίτσι, να σώσω το παιδί... Να ξεκινήσω σε έναν άλλο πλανήτη με τον μικρό πρίγκηπα μαζί, όπου η αγάπη θα ανθίζει και θα το εγώ θα ταπεινωθεί. 🤍

07/03/2026

"Μαμά, πρέπει να έχεις και εσύ κυρία για τα συναισθήματα. Εγώ έχω. Και δεν άλλαξα μόνο εγώ χώρα. Δεν με βρήκες εδώ. Έφυγες και εσύ από το σπίτι σου."

Το να μάθει ότι είναι εντάξει να υποστηρίζεται, το να αναζητάει ανθρώπους και να έχει κοινότητα γύρω της, σε όλα τα περάσματα που θα βιώσει, είναι ένα απο τα πράγματα που θα ήθελα να της αφήσω.
Κάθε χώρο για γυναίκες που δημιουργώ, κάθε ομάδα που φτιάχνεται για να χωρέσει την διαφορετικότητα της κάθεμιας ,έχει την πρόθεση καμία να μη μένει μόνη. Και το βαθύτερο κίνητρο, Εκείνη να μεγαλώσει στην μικρογραφία ενός κόσμου όπου γνωρίζει να κρατάει και ότι μπορεί να κρατηθεί.

Χάρις.

06/03/2026

Την παρατηρούσα να μιλάει. Όλο της το κορμί ένα θέλω , ένα ζητάω, ένα δεν πήρα και ένα απαιτώ.

Κάθε της πρόταση περιείχε έναν ακόμα Σημαντικό Άλλο που δε της έδωσε αυτό που άξιζε/αυτό που ήθελε/αυτό που χρειαζόταν.

Από τους γονείς που δεν εκπλήρωσαν τις ανάγκες της, στους συντρόφους που δε δίνουν αρκετά, στους φίλους που δεν ξέρουν πώς να είναι εκεί.

Ένα σώμα γεμάτο θυμό και μοναξιά.

Μέχρι που της έκανα την εξής ερώτηση : Εσύ,πρώτα, τι κάνεις σε εσένα;

Αν αφήσω τον άλλο να είναι αυτός που είναι και επικεντρωθώ στο τι δίνω εγώ στους άλλους μα και στον ίδιο μου τον εαυτό, τότε μόνο μπορώ να έχω μια πιο καθαρή εικόνα του ποια είμαι, του τι μπορώ /θέλω να κάνω ,τι χρειάζεται να αφήσω πίσω και τι να διεκδικήσω.

Ο κύκλος της κατηγορίας και της υπογγραμισης του τι δεν πήρα και δεν συνεχίζω να παίρνω, λειτουργεί σαν κασέτα στο μυαλό και αποκόβει το σώμα από την ευκαιρία του να επιλέξει διαφορετικά ΤΩΡΑ.

02/03/2026

Γίνεται η καθημερινότητα που φτιάχνεις εσύ ο ίδιος να σε σκεπάζει;
Και αν ναι, τότε χρειάζεται να αλλάξει η καθημερινότητα ή εκείνος που φτιάχνει το πρόγραμμα, εγώ η ίδια δηλαδή;
Γυρνώντας πίσω, έπεσα μπροστά στο πρόγραμμα που μου έχω φτιάξει τον τελευταίο χρόνο. Και αν μπορώ να χαρακτηρίσω μια λέξη για το πρόγραμμα αυτό είναι το : αδύνατο.
Και όχι επειδή δεν μπορεί να συμβεί. Φυσικά και μπορεί.
Μα δεν μπορεί να συμβεί με τα αποτελέσματα που θα ήθελα και ταυτόχρονα δε μπορεί να βγει με μένα φροντισμένη.
Άρα η καθημερινότητα υπηρετεί το πρόγραμμα που εγώ της έβαλα και όχι εμένα.

Όταν τα σύννεφα με σκέπασαν επάνω στον ουρανό, όπως και το χιόνι επάνω στο βουνό, ένιωσα πως έτσι θέλω να είμαι και εγώ από εδώ και πέρα.
Να σκεπάζω όσα αναλαμβάνω με την ενέργεια μου.
Να μπαίνω σε καθετί απαλή σαν το χιόνι, ταξιδιάρα όπως τα σύννεφα.

Το πρόγραμμα μου δεν είναι λάθος, γιατί θα με διευκολύνει πολύ σύντομα, ο τρόπος όμως που το αντιμετωπίζω με εξαντλεί.

Αυτό που με εξαντλεί είναι το ότι θέλω σε όσα κάνω να είμαι πολύ καλή αντί να χαίρομαι με τη διαδικασία.
Το ότι θα ήθελα όλα ταυτόχρονα να μπορούν να ανθίζουν, αντί να ποτίζω εμένα ώστε να ανθισω εγώ και έπειτα όλα όσα αναλάβω θα έχουν την ίδια μοίρα.
Το ότι δεν χωρούσαν παύσεις μέσα σε αυτό αντί να ρίχνω εγώ λίγο ρυθμούς σε κάθε μου ρόλο.
Το να λέω συνεχώς πόσο κουραστικό είναι το πρόγραμμα μου αντί να μου τονίζω πόσο περήφανη είμαι που το έχω αναλάβει.

Ο ουρανός και το βουνό αποτυπώθηκαν μέσα μου.
Σήμερα δεν άλλαξα πρόγραμμα, μα εισέρχομαι εγώ η ίδια πιο ευέλικτα και μαλακά μέσα σε αυτό.

Στο κάτω κάτω, αν βγάλω τη λέξη αδύνατο από το πρόγραμμα, βλέπω από πίσω εμένα και τα δέκα χέρια που μπορώ να έχω σε κάποιες φάσεις της ζωής μου.
Τα δέκα μου χέρια καιρός να σκεπάσουν, να αγκαλιάσουν, να γίνουν σπίτι για όσα έχουν φέτος υιοθετήσει.

Αγωνιστικούς χαιρετισμούς εκεί έξω 🤍🪽