07/04/2026
Η Μεγάλη Τρίτη ήταν πάντα για μένα κάτι ξεχωριστό…
Θυμάμαι μικρή να πηγαίνω με τη μητέρα μου στην εκκλησία
και να περιμένω εκείνη τη στιγμή…
που χαμηλώνουν τα φώτα
και ψάλλεται το τροπάριο της Κασσιανής…
Δεν ήξερα τι σημαίνουν τα λόγια…
αλλά κάτι μέσα μου ανατρίχιαζε…
Σαν να ήξερε η ψυχή μου.
Σαν να θυμόταν.
Και σήμερα…
κατάλαβα…
Ότι αυτό που με συγκινούσε από παιδί… ήταν αυτό.
Έρχομαι με μετάνοια μπροστά στον Θεό…
με όλα τα λάθη και τις πληγές μου…
«Κύριε, ἡ ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις περιπεσοῦσα γυνή…»
Έρχομαι σε Σένα όπως είμαι…
χωρίς να κρύβομαι… χωρίς να προσποιούμαι…
«Δέξαι μου τὰς πηγὰς τῶν δακρύων…»
«Κάμφθητί μοι πρὸς τοὺς στεναγμοὺς τῆς καρδίας…»
Ξεγυμνώνομαι μπροστά στο Θείο Φως…
όχι για να κρυφτώ…
αλλά για να με δεις…
«Μὴ με τὴν σὴν δούλην παρίδῃς…
ὁ ἀμέτρητον ἔχων τὸ ἔλεος.»
Για να λάβω τη χάρη Σου…
να ακουμπήσω στο έλεος…
να επιστρέψω…
Και ίσως τελικά αυτό είναι…
Ότι η ψυχή μας γνωρίζει.
Πάντα γνώριζε.
Απλά περιμένει τη στιγμή
να επιστρέψει.
Αρκεί να έρθεις…
όπως είσαι. 🤍✨
