Askvictoria

27/12/2025

27/12/2025

Και να μη νομίσετε ότι μπορείτε να κατευθύνετε την αγάπη, γιατί η αγάπη, αν σας βρει άξιους, θα σας κατευθύνει εκείνη.
Χαλίλ Γκιμπράν

21/12/2025

Για καθένα από εμάς υπάρχει μια έρημος που πρέπει να τη διασχίσουμε , ένα αστέρι να ανακαλύψουμε και μια ύπαρξη που περιμένει μέσα μας να τη φέρουμε στη ζωή....η ερημος ειναι η μοναχικη διαδικασια της θεραπειας, το αστερι ειναι το γιατι θελω να ζω αληθινα και η υπαρξη ο πραγματικος εαυτος χωρις τις μασκες και τους ρολους που μας φορεσαν...

13/12/2025

Ωραια τα λες! Αλλα οταν χάνουμε την αυθεντικοτητα μας πολυ μικρούλια γιατι η ανάγκη να ανήκουμε ειναι μεγαλύτερη, εγκαταλειπουμε την αυθετνικοτητα και μετα δεν ξερουμε καν ποιοι ειμαστε στην πραγματικότητα!
Εκει , χρειαζόμαστε να θεραπεία!
Πρώτα να βρουμε ποιοι ειμαστε και μετα να βρουμε γιατι ηρθαμε στη ζωη ...ποιος ειναι ο σκοπός της ύπαρξης μας!

12/12/2025

Διανύοντας μια ακόμη πολυ δύσκολη φάση στη ζωή μου , σκεφτόμουν πως οι συνθήκες μπορούν να αλλάξουν τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες....και θυμήθηκα αυτη τη φράση και έψαξα λίγο και βρήκα εναν μικρό θησαυρό!
Όποιος έχει ένα γιατί για να ζει, μπορεί να αντέξει σχεδόν κάθε πώς

Ο Βίκτορ Φράνκλ το 1942 ήταν τριάντα επτά ετών. Ένας επιφανής ψυχίατρος, με μέλλον λαμπρό, με μια σχεδόν ολοκληρωμένη πραγματεία πάνω στο νόημα της ύπαρξης, και μια γυναίκα, την Τίλι, της οποίας το γέλιο γέμιζε τα δωμάτια σαν φως. Είχε στα χέρια του βίζα για την Αμερική, τα ανοιχτά σύνορα προς την ελευθερία. Αλλά οι γονείς του ήταν γέροντες. Δεν μπορούσαν να φύγουν. Κι εκείνος έμεινε.

Λίγους μήνες αργότερα ήρθαν οι Ναζί. Πρώτα το Τερεζίν, ύστερα το Άουσβιτς, και τέλος το Νταχάου. Το χειρόγραφό του, εκείνο στο οποίο είχε επενδύσει χρόνια από τη ζωή του, το είχε ράψει προσεκτικά στην επένδυση του παλτού του. Τού το πήραν λίγες ώρες μετά την άφιξή του. Το έργο του, που ήταν η ψυχή του, έγινε στάχτη. Του πήραν τα ρούχα, του ξύρισαν το κεφάλι, του αφαίρεσαν το όνομα. Στο χαρτί απέμεινε μόνο ένας αριθμός: 119104.

Μα οι δεσμοφύλακες δεν κατάλαβαν κάτι ουσιώδες: πως μπορείς να αφαιρέσεις από τον άνθρωπο τα πάντα, εκτός από αυτό που κουβαλάει μέσα του. Και ο Φράνκλ γνώριζε κάτι για τον ανθρώπινο νου και το πνεύμα, κάτι που θα του έσωζε τη ζωή και θα άλλαζε για πάντα την ψυχολογία.

Παρατήρησε ένα μοτίβο: Οι κρατούμενοι δεν πέθαιναν τόσο από την πείνα ή την ασθένεια, όσο από την απώλεια του νοήματος. Όταν ο άνθρωπος έχανε το «γιατί» του, το σώμα του παρέδιδε το «πώς» μέσα σε λίγες ημέρες. Οι γιατροί το ονόμασαν «ασθένεια της παραίτησης». Αλλά εκείνοι που είχαν ακόμη κάτι για να κρατηθούν π.χ. μια γυναίκα να ξαναβρούν, ένα παιδί που τους περίμενε, ένα βιβλίο να γράψουν, μια υπόσχεση να τηρήσουν, εκείνοι άντεχαν και το αδιανόητο.

Ο Φράνκλ αποφάσισε να κάνει ένα πείραμα, όχι σε εργαστήριο αλλά μέσα στις σκοτεινές γωνίες του Στρατοπέδου Συγκέντρωσης. Πλησίαζε τους κρατούμενους στο χείλος της απόγνωσης και τους ψιθύριζε: «Ποιος σε περιμένει;» «Ποια αποστολή έχεις ακόμη να εκπληρώσεις;» «Τι θα έλεγες στον γιο σου, αν έβλεπε ότι άντεξες και αυτή τη μέρα;»

Δεν μπορούσε να τους δώσει ούτε ψωμί ούτε ελευθερία. Μπορούσε, όμως, να τους χαρίσει κάτι που δεν μπορούσε να αφαιρεθεί: έναν λόγο για να φτάσουν στο αύριο. Κάποιος θυμήθηκε την κόρη του και επέζησε, για να τη συναντήσει. Κάποιος άλλος θυμήθηκε μια θεωρία που έπρεπε να ολοκληρώσει και έζησε, για να τη γράψει. Ο ίδιος ο Φράνκλ επιβίωσε γράφοντας νοερά, μέρα με τη μέρα, το χαμένο του χειρόγραφο, από μνήμης, γραμμή τη γραμμή.

Άνοιξη του 1945. Η απελευθέρωση. Ζύγιζε μόλις 38 κιλά! Τα πλευρά του εξείχαν από το δέρμα. Η Τίλι — νεκρή.

Οι γονείς του — νεκροί. Ο αδελφός του — νεκρός. Ό,τι αγαπούσε, είχε αφανιστεί. Είχε κάθε λόγο να παραιτηθεί. Κι όμως κάθισε και άρχισε να γράφει... Εννέα ημέρες. Τόσο χρειάστηκε για να αναπλάσει από μνήμης το βιβλίο που του είχαν κάψει τρία χρόνια πριν.

Αλλά τώρα είχε αποδείξεις για την Μια απλή αλλά επαναστατική του ιδέα: «Όποιος έχει ένα γιατί για να ζει, μπορεί να αντέξει σχεδόν κάθε πώς.»

12/12/2025

Τροφή για σκέψη στολίζοντας δένδρα και σπίτια...
"Μια φορά το χρόνο στόλιζες
τις δύσκολες στιγμές σου...
όταν οι άλλοι στόλιζαν δέντρα...
τις είχες μετρημένες...μην ξεχάσεις καμιά...
πάνω τους κρεμούσες φωτάκια απ' τις ευτυχισμένες...
μετά καλούσες κόσμο και τ' άναβες...
πάντα θαυμάζαμε τις στολισμένες στιγμές σου...
για σένα δύσκολες...για μας λαμπερές...
θαμπωμένοι απ' τα φωτάκια...
μια φορά το χρόνο..."
Μαίρη Κοτσελιδου

10/12/2025

«Θέλετε έξυπνα παιδιά; Διαβάστε τους παραμύθια. Και μετά κι άλλα παραμύθια.» Αϊνστάιν

Τι κερδίζει ένα παιδί από τα παραμύθια;
Δεν είναι απλώς μια ιστορία πριν τον ύπνο.
Είναι ένα μικρό εργαστήριο του νου.

Τα παραμύθια:

Ενεργοποιούν τη φαντασία

Ενισχύουν τη γλωσσική ανάπτυξη

Χτίζουν συγκέντρωση και μνήμη

Καλλιεργούν την ικανότητα πρόβλεψης

Ασκούν την κριτική σκέψη

Προσφέρουν συναισθηματική κατανόηση

Και φυσικά μια συναισθηματική συνήθεια και σύνδεση των παιδιών με τους γονείς!

03/12/2025

Γιατί οι γυναίκες είναι ΚΑΙ μάνες και τις κάνει ξεχωριστές αυτο! Δημιουργούν ζωή

Όταν η θρυλική Ολυμπιονίκης Άλισον Φέλιξ ανακάλυψε ότι ήταν έγκυος, περίμενε υποστήριξη από την εταιρεία που εκπροσωπούσε εδώ και χρόνια.

Αντ' αυτού, η Nike προετοιμάστηκε να μειώσει τη συμφωνία υποστήριξής της έως και 70% και της είπε να «ξέρει τη θέση της και απλώς να τρέξει».

Εκείνη αρνήθηκε.

Η Φέλιξ αποχώρησε από έναν από τους μεγαλύτερους αθλητικούς χορηγούς στον κόσμο - ενώ ήταν επτά μηνών έγκυος - και δημιούργησε τη δική της μάρκα παπουτσιών για τρέξιμο από την αρχή.

Τότε όλα έγιναν πιο δύσκολα.

Η Φέλιξ υποβλήθηκε σε επείγουσα καισαρική τομή.

Η κόρη της πέρασε πάνω από ένα μήνα στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας Νεογνών, καθώς η Φέλιξ πάλευε με τον φόβο, την ανάρρωση και την αμφιβολία.

Πολλοί πίστευαν ότι η καριέρα της είχε τελειώσει.

Έκαναν λάθος.

Με την κόρη της να παρακολουθεί, η Άλισον Φέλιξ επέστρεψε στον στίβο.

Προκρίθηκε για τους πέμπτους Ολυμπιακούς Αγώνες της - φορώντας τη δική της μάρκα παπουτσιών, Saysh One.

Και έγραψε ιστορία.

11 Ολυμπιακά μετάλλια

Η Αμερικανίδα αθλήτρια με τα περισσότερα μετάλλια στίβου όλων των εποχών.

Πέρασε τον Καρλ Λιούις.

Και το έκανε με τους δικούς της όρους.

Αλλά δεν είχε τελειώσει. Η Φέλιξ συνεργάστηκε με την Pampers για να δημιουργήσει τον πρώτο βρεφικό σταθμό στο Ολυμπιακό Χωριό, προσφέροντας στις αθλήτριες-μητέρες ένα μέρος για να θηλάζουν, να ξεκουράζονται και να συνδέονται με τα μωρά τους—επειδή η μητρότητα δεν πρέπει να τερματίζει τα όνειρα.

Η Άλισον Φέλιξ απέδειξε ότι η αξία μιας γυναίκας δεν ορίζεται από αυτό που μια εταιρεία λέει ότι της αξίζει.

Άλλαξε την ιστορία.

Έχτισε κάτι καλύτερο.

Και γράφτηκε στην ιστορία κάνοντάς το.

Εγώ το βρήκα ανυπόγραφo από Spyros Nikas.