Δριβάκου Δέσποινα -Ψυχολόγος/ Οικογενειακή Θεραπεύτρια

18/02/2026

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 100 ετών 👇

17/02/2026

https://www.vwoman.gr/i-psychologia-perimenontas-stin-oura/
Η ψυχολογία της ουράς από μια άλλη σκοπιά .. και ο βαθμός ανοχής στην ματαίωση

Αν έχει ουρά, ο εγκέφαλος σκέφτεται:

«Τόσοι άνθρωποι δεν μπορεί να κάνουν λάθος.»

Όταν κάτι είναι δύσκολα προσβάσιμο, αυξάνεται η αντιλαμβανόμενη αξία του.
Η ουρά γίνεται σύμβολο:
• Τάσης
• Trend
• Κοινωνικής ταυτότητας

Μικρή ψυχολογική “θυσία” = μεγαλύτερη αξία

Υπάρχει ένα φαινόμενο που ονομάζεται effort justification.
Όταν επενδύουμε χρόνο/κόπο, πείθουμε τον εαυτό μας ότι άξιζε.

Αλλιώς θα νιώθαμε ότι χάσαμε χρόνο — και αυτό ο εγκέφαλος το αποφεύγει.
@κορυφαίοι θαυμαστές

13/02/2026

Σημάδια Συναισθηματικής Ανωριμότητας στον Γάμο

Και γιατί μας αφορούν όλους

Ο γάμος δεν αποκαλύπτει απλώς πόσο αγαπάμε.
Αποκαλύπτει πόσο ώριμοι είμαστε.

Δεν είναι οι μεγάλες κρίσεις που διαβρώνουν τη σχέση.
Είναι οι μικρές, καθημερινές στάσεις.
1. Μετατόπιση ευθύνης (Deflection)
Όταν κάθε παρατήρηση μετατρέπεται σε αντεπίθεση.

«Άργησες.»
«Και εσύ άργησες την προηγούμενη εβδομάδα.»
Η μετατόπιση ευθύνης είναι άμυνα του εγώ. Η ωριμότητα όμως ξεκινά όταν μπορούμε να πούμε:

«Ναι. Έκανα λάθος.»

Χωρίς συμψηφισμούς.
Χωρίς ιστορικά αρχεία.
2. Ανταποδοτική στάση (Tit for tat)

Η λογική «όπως μου κάνεις, σου κάνω» μετατρέπει τη σχέση σε συναλλαγή.
• «Αν με πλήγωσες, θα σε πληγώσω.»
• «Αν πήρες κάτι για σένα, πρέπει να πάρω κι εγώ.»
• «Αν μαγείρεψα χθες, μου το χρωστάς.»

Η αγάπη δεν είναι λογιστικό φύλλο Excel.
Η συντροφικότητα δεν είναι οικονομικό ισοζύγιο.
Η ωριμότητα σημαίνει:
Δρω από επιλογή, όχι από ανταπόδοση.

3. Ανυπομονησία στην κριτική
Όταν κάθε παρατήρηση βιώνεται ως απόρριψη.
Η δυσκολία να δεχτούμε διόρθωση συχνά κρύβει εύθραυστη αυτοεκτίμηση.
Όμως η παρατήρηση δεν είναι επίθεση.
Είναι πρόσκληση εξέλιξης.

4. Διαρκής αντιπαράθεση
Δεν είναι όλα μάχη.
Δεν χρειάζεται να κερδίζεις κάθε συζήτηση.
Η συναισθηματική ωριμότητα σημαίνει ότι μπορείς να ακούσεις χωρίς να ετοιμάζεις άμυνα.

5. Έλλειψη συγχώρεσης
Ο γάμος είναι πράγματι «υπουργείο συγχώρεσης».
Η συγχώρεση δεν σημαίνει ότι ξεχνάς.
Σημαίνει ότι δεν χρησιμοποιείς το παρελθόν ως όπλο.
Η μνησικακία δηλητηριάζει πρώτα εκείνον που την κρατά.
6. Αποστασιοποίηση ή καταπίεση συναισθημάτων
Η σιωπή δεν είναι δύναμη.
Η απόσυρση δεν είναι λύση.
Η οικειότητα χτίζεται όταν λέμε:

«Με πλήγωσε αυτό.»
«Φοβήθηκα.»
«Χρειάζομαι να με ακούσεις.» Η ουσία
Η ωριμότητα στον γάμο δεν σημαίνει τελειότητα.
Σημαίνει:

✔ Ανάληψη ευθύνης
✔ Ρύθμιση συναισθήματος
✔ Ενσυναίσθηση
✔ Διάθεση να εξελιχθούμε μαζί

Και τελικά…
Η σχέση δεν καταστρέφεται από τα λάθη.
Καταστρέφεται από την αδυναμία να τα διαχειριστούμε.

09/02/2026

Είμαστε ασφαλείς;⁉️

Το συλλογικό ασυνείδητο δεν ξεγελιέται.
Μπορεί να σωπάσει, αλλά θυμάται.

Θυμάται ότι αν χαθείς,
θα σε τιμήσουν — αλλά δεν θα αλλάξουν.
Θυμάται ότι η ασφάλεια είναι κόστος.
Και το κόστος πάντα το πληρώνει κάποιος άλλος.
Και τότε γεννιέται ο πραγματικός φόβος.
Όχι ο φόβος του θανάτου.
Ο φόβος ότι δεν μετράς.
Ότι αν ήσουν εσύ,
θα υπήρχε «τραγωδία»,
θα υπήρχε «θλίψη», θα υπήρχε ένα λεπτό σιγής — και μετά σιωπή.

Και πες μου τώρα, ειλικρινά:

🔹 Νιώθεις ασφαλής;
🔹 Πιστεύεις ότι σε προστατεύουν;
🔹 Ή απλώς ελπίζεις να μη σου τύχει;

Γιατί όσο συνεχίζουμε να βαφτίζουμε την αμέλεια «μοίρα», όσο μπερδεύουμε τη συγκίνηση με τη δικαιοσύνη, όσο δεχόμαστε να μας θυμούνται μόνο όταν πεθαίνουμε, το συλλογικό τραύμα δεν κλείνει..Βράζει.
Και αυτό δεν είναι drama..Είναι προειδοποίηση.

👉 Σχόλιο δεν είναι άποψη. Είναι θέση.
👉 Η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα. Είναι επιλογή.
Τώρα μίλα
Ή πες μας γιατί πιστεύεις ότι όλα αυτά είναι υπερβολή
Αλλά μην πεις πάλι έτυχε .. Δεν είναι μεμονωμένα γεγονότα.
Δεν είναι «ατυχήματα».
Είναι ρωγμές στο ίδιο σημείο της ψυχής μας.
Αυτό δεν είναι drama..Είναι συλλογικό τραύμα που ζητά απάντηση.
Και όσο δεν την παίρνει,
θα μας στοιχειώνει όλους —όχι ως θλίψη,
αλλά ως οργή που ξυπνά.
Αν θες, μπορώ να το κάνω ακόμη πιο ωμό..Ή πιο ποιητικό… μπορώ να σου πουλήσω ψευδαισθήσεις και να με λατρέψεις .. προτείνω να δούμε κατάματα την αλήθεια .. Αξίζει η ζωή μας κάτι;
Ή απλώς μας παρηγορούν οι τελετές και διθυραμβικές δημόσιες δηλώσεις ;Το μήνυμα όμως ίδιο:
«Έτυχε.»
Πάντα έτυχε
Ποτέ δεν έφταιξε.
Και μετά;
Μετά συγκινούμαστε..
Μετά θυμώνουμε για λίγο..
Μετά σωπαίνουμε..
Και αυτό — αυτό — είναι το πιο τρομακτικό..Όχι ο φόβος του θανάτου..
Ο φόβος ότι δεν μετράς;
Ότι αν είσαι εσύ ο επόμενος;Και τότε γεννιέται ο θυμός.
Όχι ο θόρυβος. Ο βαθύς θυμός.
Αυτός που δεν φωνάζει πάντα, αλλά σφίγγει τα δόντια.
Αυτός που κάνει την εμπιστοσύνη να καταρρέει σιωπηλά.. #ζούμεσυνειδητά

25/01/2026

Η στεγαστική κρίση δεν είναι κρίση.
Είναι σχέδιο. Και όπως κάθε σχέδιο, έχει πρόσωπα, ρόλους και συμφέροντα.. τα σπίτια παύουν να είναι σπίτια.
Μετατρέπονται σε εργοτάξια απόδοσης, σε επενδυτικά κουφάρια, σε μονάδες τουριστικής εκμετάλλευσης. ΤΟ AIRBNB
Αυτη η αλυσίδα εκδίωξης έχει μια αφετηρία ..
Εργολάβοι μπαίνουν ανεξέλεγκτοι σε ζωντανά κτίρια σαν να είναι εγκαταλελειμμένα.
Που μοιράζουν στα 2 διαμερίσματα χωρίς να λογαριάζουν τους ενοίκους ...
Που ανοίγουν τοίχους ενώ ακόμα υπάρχουν ζωές μέσα.!
Που μετατρέπουν την καθημερινότητα σε βασανιστήριο θορύβου, σκόνης και φόβου.
Οι κάτοικοι παραμένουν μέσα στα σπίτια τους κλείνουνοντας τα αυτιά τους για να αντέξουν τα τρυπάνια και Την αγένεια !Η « ανακαίνιση» λειτουργεί ως έξωση σε αργή κίνηση.
Τα κτίρια αφήνονται σκόπιμα να υποβαθμιστούν. .Χωρίς συντήρηση.
Και μέσα τους στοιβάζονται άνθρωποι σε συνθήκες ακατάλληλες
Η υποβάθμιση δεν είναι αμέλεια.
Είναι εργαλείο..
Όταν η ζωή γίνει ανυπόφορη, ο άνθρωπος φεύγει μόνος του.
Και τότε το κτίριο «απελευθερώνεται».
Για ανακαίνιση✅
Για τουρίστες✅
Για επενδυτές✅
Για όλους εκτός από αυτούς που ζούσαν ,ανθρώπους που εργάζονται, μεγαλώνουν παιδιά, φροντίζουν ηλικιωμένους και πληρώνουν φόρους
Ο θόρυβος βαφτίζεται «πρόοδος».
Η απώλεια ιδιωτικότητας βαφτίζεται «ευελιξία»
Αλλά δεν είναι τίποτα από αυτά.
Είναι οργανωμένη εκδίωξη με εργοταξιακό πρόσωπο 👉 Άνθρωποι μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, να κλείνουν τα αυτιά τους για να αντέξουν τον θόρυβο της «ανάπτυξης»
Όταν η κατοικία απορροφά πάνω από το 1/3 του εισοδήματος,
όταν ο άνθρωπος δεν έχει πού να ξεκουραστεί, και να πληρώνει υπερτίμημα,
τότε η κοινωνία μπαίνει σε κατάσταση έκρηξης. Η Πολιτεία γνωρίζει ότι η στέγη είναι προϋπόθεση δημόσιας υγείας.χωρίς κατοικία δεν υπάρχει κοινωνική ειρήνη.
Και όμως, επιλέγει να σιωπά.
Να μην ρυθμίζει
Να μην προστατεύει
Να μην παρεμβαίνειι Αυτή λοιπόν η σιωπή είναι συνενοχή..Η κατοικία είναι κοινωνικό αγαθό
Αν μετατραπεί σε μηχανισμό πλουτισμού, η κοινωνία μετατρέπεται σε πεδίο σύγκρουσης.

20/01/2026

«Όταν χάνεις, ψάχνεις μάνα να χτυπήσεις.» Όταν η εξέδρα δεν αντέχει την ήττα, βρίζει τη μάνα.

Όχι τον παίκτη.
Όχι το παιχνίδι.
Τη μάνα.

Γιατί η κοινωνία έμαθε στους άντρες να μην κλαίνε,
αλλά τους έδωσε άδεια να βρίζουν.
Και η γυναίκα γίνεται ο πιο φτηνός στόχος,
το πιο πρόχειρο δοχείο για τον θυμό, τη ντροπή, την ανημπόρια.

Η μάνα δεν είναι τυχαία.
Είναι το ιερό που επιτρέπεται να βεβηλωθεί.
Το σώμα που δεν είναι εκεί να απαντήσει.
Το πρόσωπο που κουβαλά όλη την ήττα αντί για εκείνους.

Αυτό δεν είναι οπαδισμός.
Είναι συλλογικός σεξισμός με ρυθμό συνθήματος.
Είναι βία που έμαθε να τραγουδιέται.

Και κάθε φορά που χιλιάδες στόματα βρίζουν μια μάνα,
δεν προσβάλλουν έναν παίκτη.
Δείχνουν τι θεωρούν αναλώσιμο σε αυτή τη χώρα.

Όχι, δεν είναι «έτσι τα γήπεδα».
Είναι έτσι η σιωπή μας. Δεν είναι αστείο.
Δεν είναι «έτσι η μπάλα».
Είναι σεξισμός που τραγουδιέται δυνατά
και βία που κανονικοποιείται επειδή τη φωνάζουν πολλοί μαζί.

Και κάθε φορά που το ανεχόμαστε,
μαθαίνουμε στα παιδιά ότι έτσι βγάζεις τον θυμό σου:
χτυπώντας ό,τι δεν απαντά.

12/01/2026

Η ελληνική κοινωνία δεν έγινε «Αμερική» επειδή έμαθε αγγλικά.
Έγινε Αμερική επειδή έμαθε να σκέφτεται σε metrics, σε branding, σε “πόσο αξίζω σε σχέση με τους άλλους”.

Κάποτε εδώ ο άνθρωπος μεγάλωνε για να χωρέσει σε μια κοινότητα.
Τώρα μεγαλώνει για να ξεχωρίσει σε μια αγορά.

Να γίνει προϊόν.
Να γίνει προφίλ.
Να γίνει στατιστική.

Και μαζί μ’ αυτό,
η φροντίδα έγινε service,
η ψυχική υγεία έγινε subscription,
και η ανθρώπινη αξία κάτι που πρέπει να αποδεικνύεις κάθε μέρα.

Αυτό δεν είναι «δυτικός εκσυγχρονισμός».
Είναι πολιτισμική εξαγωγή μοναξιάς.

Να πουλάει τον εαυτό του.
Να μετριέται.
Να συγκρίνεται.
Να αυτοβελτιώνεται μέχρι εξάντλησης.

Αν δεν τρέχεις, είσαι τεμπέλης.
Αν δεν πετυχαίνεις, φταις εσύ.
Αν πονάς, πήγαινε σε έναν coach, όχι σε άνθρωπο.

Αυτή δεν είναι ελληνική κουλτούρα.
Είναι εισαγόμενη μοναξιά με ωραίο περιτύλιγμα.

Στην Ελλάδα ξέραμε κάτι άλλο:
ότι η ζωή δεν είναι project,
είναι σχέση.

Ότι ο καφές δεν είναι networking,
είναι επαφή.

Ότι η γειτονιά δεν είναι χώρος στάθμευσης ανθρώπων,
είναι δίχτυ ασφαλείας.

Και όμως —
μέσα σε αυτή την «Αμερική» που μας επιβάλλεται,
γεννιέται και κάτι καινούργιο.

Μια γενιά που δεν θέλει να διαλέξει
ανάμεσα στο “παγκόσμιο” και στο “ανθρώπινο”.
Αλλά μέσα σε αυτό το μοντέλο
σκάει κάτι που δεν υπήρχε παλιά.

Άνθρωποι που δεν χωράνε σε κουτάκια.
Οικογένειες που δεν μοιάζουν με διαφήμιση.
Σχέσεις που επαναδιαπραγματεύονται τι σημαίνει αγάπη, φύλο, φροντίδα, όρια.

Μια Ελλάδα που δεν ζητάει άδεια για να είναι ο εαυτός της.

Που παίρνει από την Αμερική το δικαίωμα στη διαφορετικότητα
και από την Ελλάδα το δικαίωμα στη συντροφικότητα.

Που λέει:
δεν θέλω να είμαι επιτυχημένος μόνος,
θέλω να είμαστε καλά μαζί.

Ίσως αυτό να είναι το πραγματικό νέο μοντέλο.
Όχι το “American Dream”.
Αλλά ένα ελληνικό όνειρο του 21ου αιώνα:

Να μπορείς να είσαι εσύ
χωρίς να χρειάζεται να εξαφανιστείς για να ανήκεις

30/12/2025

Η ψυχολογία της παραίτησης — δεν είναι αδυναμία, είναι μηχανισμός

Γιατί ο νους μας πείθει να παραδινόμαστε πριν τη μάχη

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή όπου δεν χάνουμε επειδή ηττηθήκαμε — αλλά επειδή σταματήσαμε πριν προσπαθήσουμε. Ακυρώνουμε αιτήσεις, αποσύρουμε τον εαυτό μας από σχέσεις, συνεργασίες, στόχους. Και η εσωτερική φωνή ψιθυρίζει: «Δεν έχει νόημα».

Συχνά αυτό ερμηνεύεται ως τεμπελιά ή έλλειψη θέλησης. Όμως η σύγχρονη ψυχολογία και οι νευροεπιστήμες δείχνουν ότι η παραίτηση δεν είναι πάντα αδυναμία· είναι αποτέλεσμα μαθημένων εμπειριών, γνωστικών αποδόσεων και νευροβιολογικών μηχανισμών προσαρμογής (Seligman, 1975· Maier & Seligman, 2016). improvement

21/12/2025

18/12/2025

Το Εθνικό Σπορ: Ψυχολογική Ανάλυση των Άλλων (Πλην Εαυτού)

Ο Έλληνας δεν χρειάζεται πτυχίο ψυχολογίας. Έχει καφενείο, κομμωτήριο ..έχει παρέα και άποψη
Και κυρίως, έχει μια ανεξήγητη, βαθιά ριζωμένη ανάγκη να σου εξηγήσει ποιος είσαι, γιατί είσαι έτσι και τι τραύμα κουβαλάς — κατά προτίμηση μέσα σε τρία λεπτά και χωρίς να του το ζητήσεις.
«Εσύ ξέρεις τι έχεις;»
Όχι, δεν ξέρω. Ευτυχώς που σε γνώρισα στο τραπέζι του γάμου και μου άνοιξες τα μάτια.
Ο Έλληνας-ψυχολόγος είναι παντού.
Στο οικογενειακό τραπέζι:
— «Η μάνα σου φταίει»
Στη δουλειά:
— «Ανασφάλεια βγάζεις»
Στις σχέσεις:
— «Εσύ έλκεις τέτοιους ανθρώπους»
Στα social:
— «Όποιος ποστάρει αυτό, έχει θέμα»
Και φυσικά, ο ίδιος δεν έχει τίποτα..
Καμία δυσκολία..
Η αυτοανάλυση θεωρείται επικίνδυνη δραστηριότητα. Αλλά η ανάλυση των άλλων; «Εθνική αποστολή». Ξέρει να μιλά για «τοξικούς ανθρώπους» αλλά δεν θα κάτσει ούτε δέκα δευτερόλεπτα μόνος με τον εαυτό του — γιατί εκεί αρχίζουν τα δύσκολα. Η ψυχολογία εδώ δεν είναι εργαλείο κατανόησης.
Είναι λεκτική καραμπίνα.
Τη γεμίζεις με όρους και πυροβολείς όποιον δεν συμπεριφέρεται όπως θες.
Και κάπου εκεί εμφανίζεται το εθνικό παράδοξο:
Όλοι έχουν πέσει πάνω σε avoidants..
Σαν τα τροχαία.
Πάντα φταίει ο άλλος 🫨

05/12/2025

https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxologias/koinonia/perivallon/i-paravoli-tou-dentrou-kai-tou-kosmou-pou-den-chortaine/

01/12/2025

Τι έπαθαν οι άνθρωποι και δεν ζητούν πια συγγνώμη; “Η συγγνώμη είναι ένα μικρό θάρρος σε έναν κόσμο που φοβάται να φανεί ατελής”

Δεν έπαθαν κάτι.
Απλώς δεν αντέχουν να μην είναι οι “καλοί” της ιστορίας.

Η συγγνώμη θέλει κότσια.
Θέλει να δεις τον εαυτό σου χωρίς φίλτρα, χωρίς δικαιολογίες, χωρίς το «έτσι είμαι εγώ».

Κι αυτό πονάει

Ζούμε στην εποχή που όλοι θέλουν να έχουν δίκιο,
αλλά κανείς δεν θέλει να έχει ευθύνη.
Όλοι ζητούν «ενσυναίσθηση»,
αλλά λίγοι μπορούν να την προσφέρουν πρώτοι.
Όλοι μιλούν για «τοξικότητα»,
αλλά κανείς δεν κοιτάει τη δική του.

Η συγγνώμη είναι εξελιγμένη μορφή συναισθηματικής ωριμότητας.
Και η ωριμότητα… δεν είναι trend.

Οπότε γιατί δεν ζητούν συγγνώμη;
Γιατί το εγώ τους είναι πιο εύθραυστο από όσο δείχνει.
Γιατί προτιμούν να χάσουν άνθρωπο
παρά να χάσουν 1% από την εικόνα τους.

Απλή εξίσωση:
Όσο πιο δυνατός είναι κάποιος μέσα του,
τόσο πιο εύκολα λέει “έκανα λάθος”