30/03/2026
🔅30 Μαρτίου – Παγκόσμια Ημέρα Διπολικής Διαταραχής
Με αφορμή τα γενέθλια του Vincent van Gogh, θυμάμαι στη θεραπευτική πράξη κάτι ουσιαστικό:
οι άνθρωποι δεν είναι το σύμπτωμά τους.
Είναι οι σχέσεις τους, οι ιστορίες τους, τα αποθέματά τους.
Ο ίδιος έλεγε:
«Η ζωγραφική είναι ο κεραυνός αγωγός της ασθένειάς μου».
Στο The Starry Night η ένταση βρίσκει μορφή.
Στις Irises η παρουσία βρίσκει γείωση.
Η ευαλωτότητα δεν είναι αδυναμία, είναι μήνυμα.
Και όταν το μήνυμα ακουστεί μέσα σε ένα ασφαλές πλαίσιο μπορεί να μετασχηματιστεί.
Η θεραπεία θα μπορούσε να είναι αυτός ο χώρος.
Ο χώρος που το άτομο επανασυνδέεται με τις δυνάμεις και τα νοήματά του.
Για τον van Gogh έγινε τέχνη.
Για κάθε άνθρωπο μπορεί να γίνει μια νέα αφήγηση ζωής.
On the occasion of Vincent van Gogh’s birthday, I am reminded in my therapeutic practice of something essential:people are not their symptoms.
They are their relationships, their stories, their inner resources.
He once said:
“Painting is the lightning rod of my illness.”
In The Starry Night, intensity takes form.
In Irises, presence finds grounding.
Vulnerability is not weakness — it is a message.
And when that message is heard within a safe space, it can be transformed.
Therapy can become that space.
A space where a person reconnects with their strengths and their meanings.
For van Gogh, it became art.
For every person, it can become a new life narrative.
