Δες το αλλιώς - Γιώργος Γεωργιάδης

30/12/2025

27/12/2025

Ενας όμορφος άνθρωπος δεν ερωτεύεται επειδή τον επιδεικνύουν...
Ερωτεύεται όταν τον ακούνε, όταν τον φροντίζουν, όταν τον επιλέγουν, όταν τον σέβονται ακόμα και στις δύσκολες μέρες του, όταν ο άντρας ή η γυναίκα όχι μόνο τον κοιτά, αλλά τον βλέπει βαθιά μέσα στην ψυχή του.

Και άνθρωπος με αξία δεν είναι αυτός που καυχιέται για δύναμη..
Είναι αυτός που βάζει τα γερά θεμέλια, αυτός που συνοδεύει, αυτος που συμπαραστέκεται, αυτός που κατανοεί ,αυτός που χτίζει αντί να γκρεμίζει, αυτός που δεν κρύβεται όταν πρόκειται να μεγαλώσει, να ωριμάσει,να θεραπευτεί από κάτι ή να βελτιωθεί σε κάτι

Τελικά κατάλαβα ότι η ομορφιά δεν χρειάζεται έναν τέλειο άντρα ή μια τέλεια γυναίκα…
Χρειάζεται να συναντήσει έναν αληθινό άνθρωπο με αισθήματα…κάτι που σπάνια βρίσκεις πια, αλλά όταν το βρεις νιώθεις την απέραντη γαλήνη, ηρεμία και ευτυχία…
Και εκεί είναι που όλα βγάζουν νόημα, γιατί το απλό ξεχωριζει και το αληθινό πάντα κερδίζει!!!

23/12/2025

Η Απόλυτη Θεραπεία Είναι ο Θάνατος του Εαυτού σου

Η απόλυτη θεραπεία δεν είναι να γίνεις καλύτερος.
Δεν είναι να διορθώσεις τον εαυτό σου.
Είναι να τελειώσεις με αυτόν που δεν είσαι πια.

Ο παλιός εαυτός δημιουργήθηκε για να αντέξει. Για να επιβιώσει σε πόνο, φόβο, απόρριψη, έλλειψη.
Ήταν χρήσιμος. Αλλά δεν είναι αληθινός.

Και αυτός ο εαυτός δεν θεραπεύεται.
Ή πεθαίνει… ή σε πεθαίνει.

Αν δεν πεθάνει το παλιό, θα πεθαίνεις κάθε μέρα.

Θα πεθαίνεις κάθε φορά που δεν σε βλέπουν.
Κάθε φορά που δεν σε καταλαβαίνουν...
Κάθε φορά που ξαναζείς τον ίδιο πόνο με άλλο πρόσωπο...
Κάθε φορά που μικραίνεις για να χωρέσεις..
Όχι επειδή ο κόσμος είναι σκληρός.
Αλλά επειδή κουβαλάς κάτι που έχει ήδη τελειώσει.

Ο πόνος δεν έρχεται για να τον αντέξεις.
Έρχεται για να σου δείξει τι πρέπει να πεθάνει.

Ο υπαρξιακός θάνατος δεν είναι βίαιος.
Συμβαίνει όταν σταματάς:

να δικαιολογείς τις πληγές σου

να κρατάς ρόλους για να αγαπηθείς

να ζεις μέσα από παλιές ιστορίες

Τότε κάτι μέσα σου σωπαίνει.
Και αυτό το σωπάσιμο είναι θεραπεία.

Πριν γεννηθεί ο νέος εαυτός, υπάρχει κενό.
Δεν ξέρεις ποιος είσαι.
Και αυτό είναι σημάδι ότι ο παλιός φεύγει.

Αν αντέξεις να μην είσαι αυτό που ήσουν,
τότε αρχίζεις να είσαι αυτό θες να είσαι.

Όταν πεθάνει ο παλιός εαυτός:

δεν προσπαθείς να αποδείξεις

δεν φοβάσαι να χαθείς

δεν πεθαίνεις κάθε μέρα

Γιατί δεν υπάρχει πια κάτι μέσα σου που να πεθαίνει.

Δεν θεραπεύτηκες.
Απελευθερώθηκες.

19/12/2025

Υπάρχει μια λεπτή αλλά καθοριστική γραμμή ανάμεσα στην αγάπη και την ανάγκη. Συχνά μπερδεύουμε τα δύο, γιατί και τα δύο μπορούν να γεννήσουν έντονα συναισθήματα, δεσίματα και φόβο απώλειας. Όμως δεν είναι το ίδιο. Και αυτή η διαφορά αλλάζει τα πάντα.

Μπορείς να αγαπάς κάποιον και ταυτόχρονα να τον χρειάζεσαι. Αυτό από μόνο του δεν είναι λάθος. Το λάθος ξεκινά όταν η ανάγκη γίνεται ο λόγος της αγάπης. Όταν δεν αγαπάς τον άνθρωπο, αλλά αυτό που σου προσφέρει: ασφάλεια, επιβεβαίωση, συντροφιά, κάλυψη ενός κενού. Εκεί η σχέση παύει να είναι ελεύθερη και μετατρέπεται σε συναλλαγή.

Η αληθινή αγάπη δεν λέει «σε αγαπώ γιατί μου δίνεις». Λέει «σε αγαπώ γιατί είσαι». Ακόμα κι αν δεν καλύπτεις όλες μου τις ανάγκες. Ακόμα κι αν δεν είσαι πάντα αυτό που θέλω. Γιατί η αγάπη δεν είναι απαίτηση· είναι αναγνώριση.

Όταν δεν χρειάζεσαι τίποτα από τον άλλον για να σταθείς όρθιος, τότε μπορείς να τον δεις καθαρά. Χωρίς φόβο, χωρίς προσδοκίες, χωρίς όρους. Τότε η αγάπη δεν είναι δεσμός, αλλά επιλογή. Δεν κρατά, δεν πιέζει, δεν εκβιάζει συναισθηματικά. Απλώς υπάρχει.

Η ανάγκη γεννά προσκόλληση. Η αγάπη γεννά ελευθερία.
Η ανάγκη φοβάται την απώλεια. Η αγάπη δεν φοβάται, γιατί δεν προσπαθεί να κατέχει.
Η ανάγκη λέει «χωρίς εσένα δεν μπορώ». Η αγάπη λέει «είμαι πλήρης και σε επιλέγω».

Αγάπη χωρίς όρους σημαίνει να μη χρειάζεται ο άλλος να αποδείξει τίποτα για να αξίζει. Να μην πρέπει να αλλάξει για να παραμείνει. Να μην φοβάται ότι αν σταματήσει να δίνει, θα πάψει να αγαπιέται.

Και ίσως αυτό είναι το πιο δύσκολο μάθημα:
ότι πρώτα μαθαίνουμε να μη χρειαζόμαστε για να σωθούμε,
και μετά μαθαίνουμε να αγαπάμε για να μοιραστούμε.

Γιατί μόνο τότε η αγάπη είναι πραγματική.
Δίχως όρους.
Δίχως περιορισμούς.
Δίχως ανάγκη.

18/12/2025

Υπάρχουν στιγμές που λαμβάνω μηνύματα σαν κι αυτό.
Μηνύματα γεμάτα συναίσθημα, δύναμη, ευγνωμοσύνη.
Και κάθε φορά σταματάω για λίγο. Παίρνω ανάσα. Και θυμάμαι γιατί βρίσκομαι ακόμα εδώ.

Η αλήθεια είναι ότι ο δρόμος της θεραπείας δεν είναι εύκολος.
Δεν είναι λαμπερός. Δεν είναι πάντα φωτεινός.
Έχει μοναξιά, αμφιβολία, κούραση.
Πόλεμο με πολλές αρνητικές ενέργειες.. Έχει στιγμές που αναρωτιέσαι αν αξίζει, αν αντέχεις, αν θα πρέπει να συνεχίσεις..

Υπήρξαν φορές που σκέφτηκα να σταματήσω..
Να κάνω πίσω.
Να πω τέρμα!! Τελείωσε...

Και κάθε φορά… κάτι με κράτησε.

Δεν ήταν η ανάγκη να αποδείξω κάτι.
Δεν ήταν το “εγώ” μου..
Για μένα ήταν άνθρωποι..
Οι θεραπευόμενοι μου

Οι ιστορίες σας. Τα τραύματα σας..
Η εμπιστοσύνη σας.
Το άνοιγμα της ψυχής σας.
Το «ευχαριστώ» σας που ήταν από τα βάθη της καρδιάς

Χάρη σε εσάς άντεξα τις δύσκολες φάσεις.
Χάρη σε εσάς συνέχισα να δουλεύω με περισσότερη θέληση για ριζικές αλλαγές

Κάθε μέρα όλοι μαθαίνουμε... Γινόμαστε καλύτεροι.. Και εσείς και εγώ!

Σας Ευχαριστώ που μου δώσατε λόγους να συνεχίσω.
Ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη.
Ευχαριστώ που μου θυμίζετε καθημερινά πως η θεραπεία δεν είναι μόνο επάγγελμα.. Αλλά κάτι μεγαλύτερο που δεν μπορεί να εκφραστεί με λογια..

16/12/2025

Το πιο ύπουλο σαμποτάζ είναι αυτό που κάνουμε μόνοι μας
Στην εικόνα βλέπουμε κάτι που σοκάρει:
Έναν άνθρωπο πεσμένο στο έδαφος να κρατάει το πόδι… του ίδιου του εαυτού του.

Δεν τον ρίχνει κάποιος άλλος.
Δεν τον εμποδίζει ένας εχθρός.
Δεν υπάρχει αντίπαλος.

Ο αντίπαλος είναι ο ίδιος του ο εαυτός.

Αυτό είναι το αυτο-σαμποτάζ
Το αυτο-σαμποτάζ δεν φαίνεται πάντα σαν καταστροφή.
Συνήθως μοιάζει με:

«Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή»

«Ας περιμένω λίγο ακόμα»

«Δεν είμαι έτοιμος»

«Κι αν αποτύχω;»

«Δεν είμαι σαν τους άλλους»

Και έτσι, ενώ θέλουμε να προχωρήσουμε…
κρατάμε τον εαυτό μας πίσω.

Γιατί το κάνουμε;
Όχι γιατί είμαστε αδύναμοι.
Αλλά γιατί:

Ο φόβος της αποτυχίας πονάει

Ο φόβος της επιτυχίας πονάει ακόμα περισσότερο

Η αλλαγή απαιτεί να αφήσουμε μια παλιά ταυτότητα πίσω

Το μυαλό προτιμά τη γνωστή δυστυχία από το άγνωστο καλό.

Το πιο σκληρό σημείο
Το αυτο-σαμποτάζ έχει ένα τρομακτικό χαρακτηριστικό:
Σε κάνει να νομίζεις ότι σε προστατεύει.

Σου λέει:

«Σε κρατάω πίσω για το καλό σου»

Αλλά στην πραγματικότητα:

Σε απομακρύνει από τις σχέσεις που θες

Σε κρατά μακριά από την αφθονία

Σε μπλοκάρει από τη χαρά

Σε φυλακίζει σε έναν μικρότερο εαυτό

Η εικόνα λέει μια αλήθεια που πονάει
Δεν χρειάζεσαι άλλους εχθρούς.
Αν σταματήσεις να τραβάς εσύ τον εαυτό σου πίσω,
η ζωή αρχίζει να κινείται.

Όχι επειδή όλα θα γίνουν εύκολα.
Αλλά επειδή επιτέλους δεν θα είσαι εσύ το εμπόδιο.