16/02/2026
Γεννηθήκαμε Λιοντάρια – Ξεχάσαμε Ποιοι Είμαστε...
Υπάρχει μια εικόνα που πολλοί άνθρωποι κουβαλούν μέσα τους χωρίς καν να το καταλαβαίνουν: ότι πρέπει να μικραίνουν, να χωράνε, να προσαρμόζονται. Από μικρή ηλικία μαθαίνουμε να ζητάμε άδεια για να είμαστε ο εαυτός μας. Να μην ξεχωρίζουμε πολύ. Να μην κάνουμε θόρυβο. Να μην διεκδικούμε χώρο.
Και κάπως έτσι, ενώ μέσα μας υπάρχει δύναμη, μεγαλώνουμε πιστεύοντας ότι είμαστε πιο μικροί απ’ όσο πραγματικά είμαστε.
Η φράση «γεννηθήκαμε λιοντάρια αλλά μας μεγάλωσαν σαν πρόβατα» δεν μιλά για ανωτερότητα. Μιλά για μνήμη. Για την εσωτερική μας φύση που πολλές φορές θάβεται κάτω από φόβους, κοινωνικές προσδοκίες και παλιές πεποιθήσεις.
Δεν είναι κακό που κάποτε πιστέψαμε περιορισμούς. Όλοι οι άνθρωποι περνάμε φάσεις όπου υιοθετούμε ρόλους για να νιώσουμε ασφάλεια ή αποδοχή. Το δύσκολο είναι να αναγνωρίσουμε πότε αυτοί οι ρόλοι δεν μας εκφράζουν πια.
Το «λιοντάρι» μέσα μας δεν είναι επιθετικότητα. Είναι αυθεντικότητα.
Είναι η ικανότητα να λες:
* «Ξέρω ποιος είμαι.»
* «Ακούω τη διαίσθησή μου.»
* «Δεν χρειάζεται να αποδεικνύω την αξία μου.»
Η αλλαγή δεν έρχεται με πόλεμο απέναντι στον εαυτό μας, αλλά με επίγνωση. Όταν αρχίζεις να παρατηρείς τις σκέψεις σου, να φιλτράρεις τι είναι δικό σου και τι είναι πρόγραμμα που απλώς υιοθέτησες, τότε δημιουργείται χώρος για κάτι νέο.
Δεν χρειάζεται να γίνεις κάποιος άλλος.
Χρειάζεται να θυμηθείς.
Ίσως τελικά το μεγαλύτερο βήμα δεν είναι να γίνεις δυνατότερος, αλλά να σταματήσεις να μικραίνεις για να χωρέσεις σε μια ιστορία που δεν είναι δική σου.
Και τότε, χωρίς φωνές και χωρίς αποδείξεις, η παρουσία σου αρχίζει να αλλάζει.
Όχι επειδή πολεμάς τον κόσμο.
Αλλά επειδή σταματάς να πολεμάς τον εαυτό σου.
Δες το αλλιώς:
Η δύναμη δεν είναι κάτι που αποκτάς.
Είναι κάτι που επιτρέπεις να φανεί.