What are the opening hours?

Monday 09:00 - 22:00 Tuesday 09:00 - 22:00 Wednesday 09:00 - 22:00 Thursday 09:00 - 22:00 Friday 09:00 - 22:00

http://mind-body.gr/mind/index.php/en/

Ψυχή & Σώμα, Φιλελλήνων 20, Volo (2026)

18/02/2026

"ΟΙΚΟΓΈΝΕΙΑ & ΚΡΊΣΗ: ΜΝΉΜΗ, ΑΝΘΕΚΤΙΚΌΤΗΤΑ & ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΉ ΣΎΝΔΕΣΉ"

Πριν 7 χρόνια ολοκλήρωσα το διδακτορικό μου στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας στον τομέα της Ψυχολογίας της Υγείας, με τίτλο:

«Ψυχολογικές επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης σε γονείς και στα παιδιά τους».

Δείτε τη διατριβή εδώ: https://freader.ekt.gr/eadd/index.php?doc=46246 =1

Η έρευνα αυτή δεν ήταν απλώς μια ακαδημαϊκή μελέτη. Ήταν ένα ταξίδι μέσα στις ψυχές των οικογενειών, μια ματιά στα αθέατα βάρη και στις αθόρυβες δυνάμεις που τις κρατούν ενωμένες. Μέσα από τις ιστορίες των γονέων και των παιδιών, ανακάλυψα πώς η κρίση αφήνει σημάδια, αλλά και πώς η αγάπη, η φροντίδα και η ανθρώπινη σύνδεση μπορούν να δημιουργήσουν ανθεκτικότητα και ελπίδα.

Αυτή η εμπειρία διαμόρφωσε την πορεία μου ως Συστημική‑Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια, δίνοντάς μου την ευαισθησία και τη γνώση να συνοδεύω οικογένειες στις δυσκολίες τους, αλλά και να αναδεικνύω τη δύναμη που κρύβεται στις σχέσεις τους.

Παράλληλα, ασχολούμαι με τη συγγραφή ψυχοθεραπευτικών ιστοριών, οι οποίες θα εκδοθούν σύντομα. Μέσα από αυτές, θέλω να μεταφέρω συναισθήματα, μαθήματα ζωής και την αίσθηση της θεραπευτικής αλλαγής, καθώς οι σχέσεις μας διαμορφώνουν το ποιοι είμαστε και ποιοι μπορούμε να γίνουμε.

Εικόνα: Πίνακας της Mary Cassatt, "Mother & child"

Η Mary Cassatt, Αμερικανίδα ιμπρεσιονίστρια, αιχμαλωτίζει τη γλυκύτητα και την τρυφερότητα της μητρότητας μέσα από τα έργα της. Οι μητέρες και τα παιδιά της ζωντανεύουν στην καμβά της, θυμίζοντας ότι η αγάπη και η φροντίδα είναι η καρδιά κάθε οικογένειας.

Δρ. Ειρήνη Παπανικολάου
Ψυχολόγος / Συστημική - Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια

18/02/2026

"Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΌΣ ΩΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΉ ΠΡΆΞΗ"

Πολιτισμός δεν είναι το φως που πέφτει πάνω σε έναν πίνακα...
Είναι το φως που ανάβει μέσα μας όταν μαθαίνουμε να βλέπουμε.

Δεν είναι η σιωπή πριν σηκωθεί η αυλαία...
Είναι η σιωπή που κρατάμε μέσα μας
για να ακούσουμε τον άλλον.

Δεν είναι το χειροκρότημα στο τέλος μιας συναυλίας...
Είναι το σταμάτημα του αυτοκινήτου
μπροστά σε έναν πεζό που περιμένει
να τον προσέξουν.

Πολιτισμός είναι η μικρή, αόρατη πράξη
που δεν θα τη γράψει καμία εφημερίδα:
το χέρι που ξεχωρίζει το πλαστικό από το χαρτί,
όχι από υποχρέωση,
αλλά από σεβασμό
σε έναν κόσμο που δεν μας ανήκει —
μας φιλοξενεί.

Πολιτισμός είναι η ράμπα στο πεζοδρόμιο.
Όχι ως κατασκευή από τσιμέντο,
αλλά ως απόφαση καρδιάς.
Να μπορεί ο άνθρωπος με το καροτσάκι
να κυλήσει στην πόλη
χωρίς να νιώθει βάρος,
χωρίς να ζητά συγγνώμη
που υπάρχει.

Κι εδώ αρχίζει η ψυχοθεραπεία μας.

Γιατί ο πολιτισμός δεν είναι δημόσιο γεγονός.
Είναι εσωτερική εργασία.
Είναι η στιγμή που αντί να φωνάξω,
αναρωτιέμαι.
Αντί να κατηγορήσω,
αναλαμβάνω.
Αντί να διχάσω,
συνδέω.

Η διχόνοια —
εκείνο το «μεγάλο μαύρο πουλί»
που έβλεπε ο Ανδρέας Κάλβος —
δεν πετά μόνο πάνω από μια χώρα.
Πετά πάνω από κάθε τραυματισμένο εγώ.
Φωλιάζει όπου υπάρχει φόβος,
όπου υπάρχει αίσθηση στέρησης,
όπου η παιδεία δεν έγινε βίωμα
αλλά αποστήθιση.

Και ίσως, ναι,
να χάσαμε Αναγέννηση και Διαφωτισμό.
Ίσως τέσσερις αιώνες σκλαβιάς
να άφησαν μέσα μας
σκιές επιβίωσης.
Όμως η ψυχή δεν μετρά τον χρόνο
με κατακτήσεις και απώλειες.
Τον μετρά με συνειδητότητα.

Παιδεία δεν είναι η συσσώρευση γνώσεων.
Είναι η καλλιέργεια της ηθικής ευαισθησίας.
Η ικανότητα να βλέπεις τον άλλον
όχι ως απειλή,
αλλά ως καθρέφτη.

Κι έτσι, ο πολιτισμός γίνεται θεραπεία.

Θεραπεία της βιασύνης μας.
Θεραπεία της αγένειας που κρύβει κούραση.
Θεραπεία της διχόνοιας που κρύβει φόβο.

Και ίσως αυτή να είναι η πιο βαθιά μορφή πολιτισμού:
να μορφώνουμε τον εαυτό μας
ώστε να γίνεται ασφαλής τόπος
για τον άλλον.

Να σταματάμε.
Να περιμένουμε.
Να σεβόμαστε.
Να ενώνουμε.

Γιατί ο πολιτισμός δεν είναι γεγονός.
Είναι επιλογή —
κάθε μέρα...

Δρ. Ειρήνη Παπανικολάου
Ψυχολόγος / Συστημική - Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια

Εικόνα: "Against the flow", του Carl Knibb

16/01/2026

"ΜΙΚΡΈΣ ΣΥΝΑΝΤΉΣΕΙΣ ΠΟΥ ΘΕΡΑΠΕΎΟΥΝ"

Υπάρχουν άνθρωποι που περπατούν στον κόσμο με ανοιχτό βλέμμα.
Δεν είναι αφελείς, ούτε απλώς ευγενικοί.
Είναι άνθρωποι που έχουν συμφιλιωθεί με την ανθρώπινη παρουσία, πρώτα μέσα τους και μετά γύρω τους.

Το βλέμμα τους δεν ψάχνει επιβεβαίωση. Ψάχνει σύνδεση.
Το χαμόγελό τους δεν είναι μάσκα. Είναι πρόσκληση.
Μια ήσυχη δήλωση ότι «είμαι εδώ και σε βλέπω».

Αυτοί οι άνθρωποι έχουν μάθει να ακούν πριν μιλήσουν.
Να αισθάνονται τις μικρές μετατοπίσεις της ενέργειας,
τις ανεπαίσθητες συσπάσεις του προσώπου,
το άρρητο που περνά από άνθρωπο σε άνθρωπο σε κλάσματα δευτερολέπτου.
Δεν αναλύουν υπερβολικά. Εμπιστεύονται τη διαίσθηση που γεννιέται όταν είσαι παρών.

Η αυτοπεποίθησή τους δεν είναι θορυβώδης.
Είναι βαθιά και γειωμένη.
Χαμογελούν χωρίς εγγυήσεις, χωρίς προσδοκία ανταλλάγματος.
Ξέρουν ότι η αξία τους δεν εξαρτάται από την ανταπόκριση του άλλου.
Αυτό το χαμόγελο είναι πράξη εσωτερικής ασφάλειας.

Κάπου μέσα τους κατοικεί μια ήρεμη αισιοδοξία.
Όχι η αφέλεια ότι όλα θα πάνε καλά,
αλλά η πίστη ότι αξίζει να δώσεις στον κόσμο μια ευκαιρία.
Ότι η καλοσύνη, ακόμη και όταν δεν επιστρέφεται,
αλλάζει πρώτα αυτόν που τη δίνει.

Κάθε ματιά σε έναν άγνωστο είναι μια μικρή πράξη θάρρους.
Ένα σπάσιμο της αστικής σιωπής.
Μια υπενθύμιση ότι κάτω από ρόλους, άμυνες και βιασύνη,
υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν απλώς να αναγνωριστούν.

Για να συμβεί αυτό, χρειάζεται παρουσία.
Όχι τηλέφωνο, όχι αύριο, όχι λίστες στο μυαλό.
Μόνο το τώρα:
το φως στο πεζοδρόμιο, ο ήχος της πόλης,
το πρόσωπο που περνά και συναντά για λίγο το δικό σου.

Και ίσως, χωρίς να το ξέρεις,
το χαμόγελό σου να πέσει σε κάποιον σαν ανάσα.
Να είναι η μόνη καλοσύνη της ημέρας του.
Δεν χρειάζεται να ξέρεις την ιστορία του για να τιμήσεις την κοινή σας μοίρα.

Όσοι το κάνουν αυτό συχνά, φοβούνται λιγότερο τους ανθρώπους.
Όχι επειδή ο κόσμος έγινε ξαφνικά ακίνδυνος,
αλλά επειδή έμαθαν ότι η επαφή δεν σκοτώνει. Θεραπεύει.
Κάθε μικρή, θετική συνάντηση χτίζει έναν αθόρυβο κύκλο εμπιστοσύνης.

Και τελικά, αυτό το χαμόγελο είναι μια επιλογή αυθεντικότητας.
Μια ήρεμη ανυπακοή σε κανόνες που λένε «κοίτα κάτω, μην νιώθεις».
Είναι η απόφαση να ζεις σύμφωνα με τις αξίες σου,
ακόμη κι αν ο κόσμος γύρω σου βιάζεται να ξεχάσει...

Γιατί μερικές φορές,
η πιο ψυχοθεραπευτική πράξη
είναι απλώς να δεις τον άλλον
και να του θυμίσεις, χωρίς λόγια,
ότι δεν είναι μόνος...

Δρ. Ειρήνη Παπανικολάου
Ψυχολόγος / Συστημική - Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια

12/01/2026

"ΑΝΆΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΡΌΛΟΥΣ: Η ΤΈΧΝΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΕΊΑΣ ΙΣΟΡΡΟΠΊΑΣ "

Η σύγχρονη γυναίκα ξυπνά πριν ακόμη ξημερώσει μέσα της.
Στο σώμα της κουβαλά ρολόγια αόρατα, λίστες ατελείωτες, φροντίδες που δεν γράφονται σε χαρτί. Τα χέρια της μυρίζουν καφέ, σαπούνι, παιδικό δέρμα. Κι όμως, την ίδια στιγμή, κρατούν όνειρα, στόχους, επαγγελματικές ευθύνες και μια ήσυχη επιθυμία να μη χαθεί μέσα σε όλα αυτά.

Μαγειρεύει όχι μόνο φαγητό, αλλά ασφάλεια.
Μεγαλώνει παιδιά και μαζί τους ξαναμαθαίνει τον εαυτό της. Στη δουλειά στέκεται όρθια, συχνά χωρίς δίχτυ, αποδεικνύοντας ξανά και ξανά ότι αξίζει τον χώρο που καταλαμβάνει. Και όταν μιλά για ευεξία, συχνά το κάνει σαν να είναι ακόμη μια υποχρέωση - ένα κουτάκι που πρέπει να τσεκαριστεί ανάμεσα σε τόσα άλλα.

Το σώμα της ζητά προσοχή, όχι τελειότητα.
Δεν θέλει να γίνει «σωστό» ή «ιδανικό», αλλά να αναπνεύσει χωρίς ενοχές. Να κινηθεί από χαρά, όχι από πίεση. Να τραφεί με φροντίδα, όχι με τιμωρία. Η ψυχή της ζητά χώρο να κουραστεί, να λυγίσει, να πει «δεν μπορώ σήμερα» χωρίς να καταρρεύσει ο κόσμος.

Η ισορροπία που αναζητά δεν είναι ακίνητη.
Είναι ένας χορός - άλλοτε αδέξιος, άλλοτε όμορφος - ανάμεσα στο «πρέπει» και στο «θέλω». Και ίσως η θεραπεία να μην βρίσκεται στο να τα καταφέρει όλα, αλλά στο να επιτρέψει στον εαυτό της να μην τα κρατά όλα μόνη.

Γιατί η σύγχρονη γυναίκα δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα.
Χρειάζεται να θυμηθεί ότι είναι άνθρωπος πριν από ρόλους. Ότι η αξία της δεν μετριέται σε παραγωγικότητα, καθαρά σπίτια ή ισορροπημένα πιάτα. Μετριέται στις στιγμές που σταματά, ακουμπά την καρδιά της και λέει: «Κάνω ό,τι μπορώ. Και αυτό είναι αρκετό.»

Κι εκεί, σε αυτή τη μικρή, γενναία αποδοχή, αρχίζει η πραγματική ευεξία.

Δρ. Ειρήνη Παπανικολάου
Ψυχολόγος / Συστημική - Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια

30/12/2025

"ΝΈΑ ΧΡΟΝΙΆ, ΜΕ ΚΑΛΟΣΎΝΗ"

Η νέα χρονιά με βρίσκει να χαμογελώ.
Όχι γιατί όλα έγιναν εύκολα,
αλλά γιατί έμαθα να στέκομαι δίπλα μου.

Κοιτάζω τον φακό όπως κοιτάζω πια τον εαυτό μου:
με τρυφερότητα,
με αποδοχή,
χωρίς να ζητώ εξηγήσεις από το παρελθόν.

Αυτό το χαμόγελο δεν υπόσχεται τελειότητα.
Υπόσχεται παρουσία.
Να ακούω τις ανάγκες μου,
να σέβομαι τα όριά μου,
να δίνω χώρο στη χαρά χωρίς ενοχές.

Στη νέα χρονιά επιλέγω να μιλάω πιο γλυκά μέσα μου.
Να επιτρέπω στο φως να με βρίσκει
όχι όταν είμαι έτοιμη,
αλλά όταν είμαι αληθινή.

Και αν κάτι εύχομαι για αυτό το ξεκίνημα,
είναι να θυμάμαι:
η μεγαλύτερη αλλαγή
είναι να φέρομαι στον εαυτό μου
με αγάπη...

Δρ. Ειρήνη Παπανικολάου
Ψυχολόγος / Συστημική - Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια

27/12/2025

"Ο ΚΑΡΥΟΘΡΑΎΣΤΗΣ ΜΈΣΑ ΜΑΣ"

Υπάρχει μια νύχτα μέσα μας που μοιάζει με παραμονή Χριστουγέννων.
Μια στιγμή σιωπής, όπου ο κόσμος ησυχάζει και η ψυχή τολμά να ανοίξει ένα παλιό κουτί δώρων.
Εκεί, ανάμεσα σε φόβους και ελπίδες, στέκεται ο Καρυοθραύστης.

Δεν είναι όμορφος με την πρώτη ματιά. Είναι ξύλινος, άκαμπτος, ίσως και λίγο ραγισμένος.
Όπως τα κομμάτια του εαυτού μας που έμαθαν να σφίγγουν τα δόντια για να αντέξουν.
Κι όμως, η αποστολή του είναι τρυφερή: να σπάει τα σκληρά κελύφη,
να φτάνει στον πυρήνα.

Όταν πέφτει η νύχτα, οι φόβοι μεγαλώνουν και παίρνουν μορφή.
Γίνονται ποντίκια που τρέχουν στις σκέψεις μας,
παλιές φωνές που μας ψιθυρίζουν πως δεν είμαστε αρκετοί.
Και τότε, ο Καρυοθραύστης σηκώνεται.
Όχι με βία, αλλά με θάρρος.

Στη θεραπεία, όπως και στο παραμύθι,
δεν εξαφανίζουμε τον πόνο - τον μεταμορφώνουμε.
Το ξύλο γίνεται πρίγκιπας...
Η αδυναμία γίνεται κίνηση...
Το παιδί που φοβόταν, βρίσκει έναν σύμμαχο...

Και κάπου εκεί, στη Χώρα των Γλυκών,
μαθαίνουμε πως η χαρά δεν είναι άρνηση του πόνου,
αλλά η ήρεμη συνύπαρξη μαζί του.
Ένας χορός ανάμεσα σε ό,τι υπήρξε και ό,τι μπορεί να γίνει.

Ο Καρυοθραύστης δεν έρχεται να μας σώσει.
Έρχεται να μας θυμίσει.
Πως μέσα μας υπάρχει ήδη η δύναμη να σπάσουμε ό,τι μας φυλακίζει
και να κρατήσουμε στα χέρια μας
την πιο πολύτιμη γεύση:
την αλήθεια του εαυτού μας...

Δρ. Ειρήνη Παπανικολάου
Ψυχολόγος / Συστημική - Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια
693 402 1850

#Καρυοθραύστης #Ψυχοθεραπεία #ΘεραπευτικόΚείμενο #ΛυρικήΓραφή #ΕσωτερικόΤαξίδι #ΨυχικήΑνθεκτικότητα
#ΕσωτερικόΠαιδί #Μεταμόρφωση #ΑσφαλήςΧώρος #Αυτογνωσία
#ΘεραπείαΜέσαΑπόΤηνΤέχνη #Συμβολισμός
#ΧριστούγενναΤηςΨυχής

27/12/2025

"ΌΝΕΙΡΑ ΠΟΥ ΑΝΑΠΝΈΟΥΝ: ΠΡΟΘΈΣΕΙΣ ΓΙΑ ΈΝΑ ΈΤΟΣ ΣΕ ΚΊΝΗΣΗ"

Το νέο έτος δεν χρειάζεται να το υποδεχτούμε με λίστες που βαραίνουν, ούτε με στόχους που μοιάζουν σαν αυστηρές υποχρεώσεις. Μπορούμε να το συναντήσουμε πιο απαλά, σαν να ανοίγουμε ένα παράθυρο και να αφήνουμε τον αέρα να μπει. Τα όνειρα δεν είναι συμβόλαια... Είναι ψίθυροι της ψυχής που μας δείχνουν μια κατεύθυνση, όχι έναν μονόδρομο. Και οι στόχοι μπορούν να είναι φάροι, όχι χρονόμετρα. Να φωτίζουν, όχι να πιέζουν...

Ας θέσουμε προθέσεις που αναπνέουν. Να δώσουμε χώρο στο "θα ήθελα" χωρίς να το φυλακίσουμε στο "πρέπει". Γιατί στην πορεία του χρόνου, οι δρόμοι αλλάζουν μορφή. Άνθρωποι θα έρθουν απρόσμενα, άλλοι θα φύγουν σιωπηλά, και γεγονότα θα μας αγγίξουν χωρίς να τα έχουμε καλέσει. Δεν είναι αποτυχία όταν ένας στόχος μεταμορφώνεται. Είναι ένδειξη ότι μεγαλώνουμε, ότι ακούμε πιο προσεκτικά τη ζωή όπως ξεδιπλώνεται μπροστά μας...

Το Νέο Έτος μπορεί να γίνει ένας διάλογος και όχι μια δοκιμασία. Μια συνύπαρξη ανάμεσα σε αυτό που ονειρευόμαστε και σε αυτό που μας συναντά. Αν μείνουμε ανοιχτοί στις ανατροπές, αν επιτρέψουμε στα όνειρα να αλλάξουν σχήμα χωρίς ενοχή, τότε ίσως ανακαλύψουμε κάτι βαθύτερο: ότι η αξία δεν βρίσκεται στο να ελέγχουμε τα πάντα, αλλά στο να βαδίζουμε με εμπιστοσύνη, ευγένεια προς τον εαυτό μας και περιέργεια για όσα ακόμη δεν γνωρίζουμε. Και αυτό, από μόνο του, είναι ένας πολύτιμος στόχος...

Δρ. Ειρήνη Παπανικολάου
Ψυχολόγος / Συστημική - Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια

27/12/2025

"ΜΊΑ ΑΓΚΑΛΙΆ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΌ ΜΑΣ, ΠΡΙΝ ΑΛΛΆΞΕΙ Ο ΧΡΌΝΟΣ"

Στο τέλος του έτους, ο χρόνος χαμηλώνει τη φωνή του και μας κοιτάζει στα μάτια. Είναι η στιγμή να σταθούμε απαλά απέναντι στον εαυτό μας και να τον αγκαλιάσουμε, όχι για όσα ήταν τέλεια, αλλά για όσα άντεξε. Για τις μέρες που λύγισε αλλά δεν έσπασε, για τις νύχτες που φοβήθηκε κι όμως ξημέρωσε. Κάθε δυσκολία άφησε ένα ίχνος σοφίας, κάθε απώλεια μια βαθύτερη κατανόηση, κάθε αγώνας μια κρυφή δύναμη που δεν ξέραμε πως είχαμε.

Ας χαρούμε τις μικρές και μεγάλες ομορφιές που άνθισαν ανάμεσα στα δύσκολα: ένα γέλιο που μας έσωσε, μια αγκαλιά που μας κράτησε όρθιους, μια στιγμή σιωπής που μας επέστρεψε στον εαυτό μας. Αυτές οι στιγμές δεν είναι τυχαίες... Είναι αποδείξεις ζωής...

Κλείνοντας τη χρονιά, δεν χρειάζεται να κρίνουμε ή να μετρήσουμε. Αρκεί να αναγνωρίσουμε. Να πούμε "τα κατάφερα" με τρυφερότητα και ειλικρίνεια. Και να προχωρήσουμε, όχι πιο σκληροί, αλλά πιο συμπονετικοί - πρώτα απ’ όλα με εμάς...

Δρ. Ειρήνη Παπανικολάου
Ψυχολόγος / Συστημική - Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια

#Αυτοσυμπόνια #ΚλείσιμοΧρονιάς #ΕσωτερικήΔύναμη #Ανθεκτικότητα #ΌμορφεςΣτιγμές #ΝέαΑρχή #Ευγνωμοσύνη
#ΨυχικήΙσορροπία

29/11/2025

"ΣΎΝΔΕΣΗ & ΠΡΟΣΚΌΛΛΗΣΗ"

Υπάρχει μια λεπτή, σχεδόν αόρατη κλωστή που χωρίζει τη σύνδεση από την προσκόλληση. Είναι μια κλωστή φτιαγμένη από πρόθεση, επίγνωση και ελευθερία. Κι όμως, συχνά τη συγχέουμε με τα δεσμά του φόβου, γιατί κι οι δύο μορφές μοιάζουν στην αρχή σαν κάτι που κρατά.

Η σύνδεση είναι άγγιγμα ψυχής χωρίς απαίτηση.
Είναι η ανάσα που κυλά ανάμεσα σε δύο ανθρώπους και τους επιτρέπει να υπάρξουν όπως είναι, χωρίς να χρειάζεται να μικρύνουν ή να μεγαλώσουν για να χωρέσουν ο ένας στον κόσμο του άλλου.
Σύνδεση είναι να απλώνεις το χέρι και να ξέρεις πως ο άλλος θα το κρατήσει όχι από ανάγκη, αλλά από επιλογή.
Είναι ο χώρος όπου το «εγώ» και το «εσύ» στέκονται πλάι πλάι, χωρίς να χάνονται, χωρίς να μπερδεύονται, αλλά δημιουργώντας ένα «εμείς» που δεν καταπίνει κανέναν.

Αντίθετα, η προσκόλληση είναι το σφίξιμο.
Είναι ο φόβος πως αν αφήσεις το χέρι του άλλου, θα χαθείς.
Προσκόλληση είναι ο κόμπος στο στομάχι που σε πείθει ότι χωρίς τον άλλον δεν μπορείς να υπάρξεις, ότι η δική σου αξία διαμορφώνεται από την παρουσία του.
Είναι η αγωνία που μασκαρεύεται ως αγάπη, μια αγάπη όμως που πιέζει, κρατά, περιορίζει.
Εκεί όπου η σύνδεση αναπνέει, η προσκόλληση κρατά την αναπνοή της, τρομαγμένη μήπως ο άνεμος αλλάξει κατεύθυνση.

Στη σύνδεση, ο άλλος γίνεται συνοδοιπόρος.
Στην προσκόλληση, γίνεται σωσίβιο.
Και κανείς δεν μπορεί να γίνει σωσίβιο για πάντα—όχι χωρίς να χαθεί ο ίδιος.

Η θεραπεία συχνά μας οδηγεί σε αυτή τη διάκριση: να μάθουμε να νιώθουμε χωρίς να φοβόμαστε.
Να επιτρέπουμε στους ανθρώπους να πλησιάζουν, όχι για να γεμίσουν τα κενά μας, αλλά για να περπατήσουν μαζί μας.
Να αφήνουμε χώρο και να κρατάμε μόνο ό,τι μπορεί να ανθίσει χωρίς να το σφίγγουμε.

Στο τέλος, η αληθινή σύνδεση δεν μας δεσμεύει—μας απελευθερώνει.
Μας διδάσκει πως μπορούμε να αγαπάμε χωρίς να χανόμαστε, πως μπορούμε να κρατάμε χωρίς να κρατιόμαστε απ’ τον φόβο.
Και τότε, η καρδιά μαθαίνει να ξεχωρίζει: το απαλό άγγιγμα της σύνδεσης από το αγχωμένο κράτημα της προσκόλλησης.

Δρ. Ειρήνη Παπανικολάου
Ψυχολόγος / Συστημική - Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια
693 402 1850

#σύνδεση #προσκόλληση #ψυχοθεραπεία #σχέσεις #αυτογνωσία
#φόβος

26/11/2025

"ΤΟ ΘΑΎΜΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΏΡΕΣΗΣ"

Μερικές φορές, η καρδιά μας μοιάζει με ένα δωμάτιο όπου συσσωρεύονται σκιές. Λέξεις που δεν ειπώθηκαν, πληγές που δεν έγιναν ποτέ χώμα, πρόσωπα που έμειναν στην πόρτα περιμένοντας μια συγγνώμη ή μια δεύτερη ευκαιρία. Κι όμως, εκεί μέσα, πίσω από το βάρος των αναμνήσεων, καίει ακόμη μια μικρή φλόγα: η ικανότητά μας να συγχωρούμε.

Η συγχώρεση δεν είναι παραίτηση. Δεν είναι μια άδεια εισόδου ξανά στη ζωή μας για όσους στάθηκαν δίπλα μας με τρόπο που πλήγωσε. Είναι, αντίθετα, μια βαθιά πράξη ελευθερίας. Μια πράξη που λέει: Δεν επιτρέπω σε αυτό που συνέβη να ορίζει το ποιος είμαι και το πού πηγαίνω. Συγχωρώ, όχι για να επιστρέψει κανείς στη ζωή μου, αλλά για να επιστρέψω εγώ στον εαυτό μου.

Η συγχώρεση είναι ένα χάδι στο εσωτερικό μας παιδί, που κουράστηκε να κουβαλάει βάρη που δεν του ανήκουν. Είναι μια ευγενική χειρονομία προς τον εαυτό μας, μια υπόσχεση ότι θα τον προστατεύουμε πιο τρυφερά στο μέλλον. Όταν αφήνουμε πίσω ανθρώπους και καταστάσεις που δεν μας υπηρετούν πλέον, δεν τους αρνούμαστε την αξία τους. Απλώς αναγνωρίζουμε ότι ο κύκλος ολοκληρώθηκε. Κάποιοι έρχονται για να μας διδάξουν, όχι για να μείνουν.

Το να απομακρυνθείς δεν σημαίνει πως δεν έχεις καρδιά. Συχνά σημαίνει ότι την έχεις φυλάξει με προσοχή. Συγχωρείς και συνεχίζεις, όχι για να δώσεις χώρο σε εκείνους, αλλά για να δώσεις χώρο στον εαυτό σου να ανθίσει ξανά - χωρίς θυμό, χωρίς πίκρα, χωρίς το βάρος του χθες.

Κι έτσι, ένα πρωί, χωρίς καν να το καταλάβεις, ανασαίνεις πιο ελαφρά. Γιατί αυτό που άφησες πίσω δεν ήταν οι άνθρωποι. Ήταν ο πόνος. Και αυτό που κράτησες δεν ήταν οι πληγές. Ήταν η σοφία.

Αυτό είναι το θαύμα της συγχώρεσης: δεν αλλάζει το παρελθόν, αλλά θεραπεύει το παρόν και ανοίγει τον δρόμο για ένα μέλλον πιο καθαρό, πιο αληθινό, πιο δικό σου....

Δρ. Ειρήνη Παπανικολάου
Ψυχολόγος / Συστημική - Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια
693 402 1850

26/11/2025

"Η ΤΡΥΦΕΡΉ ΤΈΧΝΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΜΟΝΉΣ"

Όλοι προσμένουμε κάτι… ή κάποιον.
Και μέσα σε αυτή την προσμονή, κρύβεται μια βαθιά ανθρώπινη αλήθεια:
πως η καρδιά μας ξέρει να τεντώνεται προς το αύριο,
όπως το φως απλώνεται πάνω στη θάλασσα λίγο πριν ξημερώσει.

Η αναμονή δεν είναι αδυναμία. Είναι ο λεπτός παλμός της ελπίδας,
εκείνος που μας θυμίζει πως ακόμη πιστεύουμε,
πως ακόμη έχουμε χώρο μέσα μας για το καινούριο,
για το θαύμα που μπορεί να πάρει τη μορφή ενός βλέμματος,
ενός ανθρώπου, μιας αλλαγής, ενός δικού μας αναστεναγμού.

Κάποιες φορές η προσμονή μοιάζει με βάρος,
σαν να κουβαλάει όλο το άγνωστο του κόσμου.
Άλλες, μοιάζει με απαλό χάδι.
Ένα «κρατήσου»,
ένα «πάρε δύναμη»,
ένα «κάτι έρχεται».

Και πραγματικά - κάτι έρχεται.
Πάντα.
Γιατί όσο αναπνέουμε, η ζωή ανοίγει παραθυράκια,
στέλνει μικρά σημάδια,
μαλακώνει το έδαφος για να φυτρώσει αυτό που περιμένουμε,
ή, πολλές φορές, αυτό που δεν ξέραμε καν ότι χρειαζόμασταν.

Ίσως να περιμένεις έναν άνθρωπο.
Ίσως μια απάντηση.
Ίσως μια αίσθηση πως ανήκεις.
Ή μήπως απλώς περιμένεις να ξανασυναντήσεις τον εαυτό σου;

Ό,τι κι αν είναι, μην βιάζεις τη διαδρομή.
Η προσμονή δεν σε κρατά ακίνητο.
Σε διαμορφώνει.
Σε κάνει να ανοίγεις χώρο μέσα σου για να χωρέσει το επόμενο.
Σε διδάσκει να ακούς πιο προσεκτικά,
να νιώθεις πιο βαθιά,
να εμπιστεύεσαι το ρυθμό της ζωής που ξέρει πότε να δώσει
και πότε να ξαναπάρει.

Κι όταν τελικά έρθει αυτό που προσμένεις -
ή όταν αντιληφθείς πως έχει ήδη έρθει και δεν το είδες -
θα καταλάβεις πως όλη η αναμονή ήταν μια μορφή προετοιμασίας,
μια άσκηση τρυφερότητας,
ένας τρόπος να συναντήσεις τον εαυτό σου πιο ώριμο,
πιο απαλό,
πιο αληθινό.

Γιατί όλοι προσμένουμε κάτι… ή κάποιον.
Μα ίσως, στο βάθος, όλοι προσμένουμε μια στιγμή που θα μας πει:
«Τώρα μπορείς. Τώρα είσαι έτοιμος. Προχώρα».

Εικόνα: Laura L

Δρ. Ειρήνη Παπανικολάου
Ψυχολόγος / Συστημική - Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια
693 402 1850

#προσμονή #ελπίδα #ψυχοθεραπευτικό #ενδοσκόπηση #λογοτεχνία #λυρικότητα #ψυχή #συναίσθημα #αυτογνωσία #εσωτερικόταξίδι #ανθρώπινηεμπειρία #ποίησιζωής

23/10/2025

"ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΤΟΙΚΕΊΣ ΣΤΗ ΣΚΙΆ..."

Κάποιες στιγμές, η ζωή μάς καλεί να σταθούμε απέναντι στο δύσκολο.
Μια ασθένεια, μια απώλεια, μια απροσδόκητη ρωγμή στο σώμα ή στην ψυχή.
Κι εκεί, συχνά, η προσοχή μας καρφώνεται επάνω της —
στην πληγή, στο «γιατί εγώ», στην αίσθηση ότι κάτι τελείωσε.

Όμως, ο άνθρωπος δεν είναι το τραύμα του.
Είναι το σύνολο των σχέσεων, των στιγμών, των αναπνοών του.
Είναι εκείνος που συνεχίζει να βλέπει το πρωινό φως,
να συγκινείται με μια αγκαλιά,
να έχει ιστορία και μέλλον, ακόμη κι όταν το παρόν τον δοκιμάζει.

Όταν η ασθένεια εμφανίζεται, συχνά μικραίνει το βλέμμα μας.
Γίνεται το κέντρο του κόσμου μας,
όπως ένα μεγάλο σύννεφο που σκεπάζει προσωρινά τον ήλιο.
Κι όμως, πίσω από το σύννεφο, ο ουρανός δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει.
Απλώς περιμένει να τον θυμηθούμε.

Η ψυχή, όπως και το σώμα, χρειάζεται τόπο για να αναπνέει.
Και ο τόπος αυτός βρίσκεται στον επαναπροσδιορισμό —
στο να βλέπουμε τη ζωή όχι μόνο μέσα από αυτό που μας πονά,
αλλά και μέσα από όσα συνεχίζουν να μας δίνουν νόημα.

Να επιτρέπουμε στο φως να συνυπάρχει με το σκοτάδι.
Να θυμόμαστε ότι είμαστε περισσότερα από τη διάγνωσή μας.
Είμαστε σχέσεις, ρίζες, ιστορίες, ελπίδες.
Είμαστε το σύστημα των ανθρώπων που μας αγαπούν και μας κρατούν.

Η ασθένεια μπορεί να είναι ένας σταθμός, όχι ο ορισμός.
Κι ο επαναπροσδιορισμός δεν σημαίνει άρνηση,
μα αναγνώριση ότι το δύσκολο συνυπάρχει με το όμορφο.
Ότι μπορούμε να πονάμε και να ελπίζουμε ταυτόχρονα.
Ότι μπορούμε να συνεχίζουμε να ζούμε ολόκληροι,
ακόμη κι όταν κάτι μέσα μας τραυματίζεται.

Γιατί η ζωή — όπως και το σύστημα μέσα στο οποίο υπάρχουμε—
είναι πάντα κάτι περισσότερο από το κομμάτι που πονάει.
Και όταν θυμόμαστε αυτό το «περισσότερο»,
ξαναγινόμαστε μέρος της ροής.
Της ροής που συνεχίζει, θεραπεύει,
και μας μαθαίνει ξανά τι σημαίνει να υπάρχουμε...

Δρ. Ειρήνη Παπανικολάου
Ψυχολόγος / Συστημική-Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια
693 402 1850

#ψυχοθεραπεία
#συστημικήπροσέγγιση
#οικογενειακήθεραπεία
#ψυχολογία
#ψυχικήυγεία
#αποδοχή
#επανεξέταση
#επαναπροσδιορισμός
#ζωήμενόημα
#δύναμητηςψυχής
#θεραπεία
#ελπίδα
#ζωή
#ανθεκτικότητα
#σχέσεις
#αυτογνωσία
#προσωπικήανάπτυξη

Ψυχή & Σώμα

18/02/2026

18/02/2026

16/01/2026

12/01/2026

30/12/2025

27/12/2025

27/12/2025

27/12/2025

29/11/2025

26/11/2025

26/11/2025

23/10/2025

Address

Opening Hours

Telephone

Website

Alerts

Contact The Practice

Shortcuts

Share

Category

Monday	09:00 - 22:00
Tuesday	09:00 - 22:00
Wednesday	09:00 - 22:00
Thursday	09:00 - 22:00
Friday	09:00 - 22:00