23/02/2024
-Πριν καμιά δεκαριά χρόνια, μπήκε πρωί ο Μιχάλης στο φαρμακείο. Δεν ένιωθε πολύ καλά, ήταν κάμποσες μέρες. Του έλεγα πως πρέπει να τον δει γιατρός, κι όλο το ανέβαλε. Εκείνη τη μέρα είχε πιο έντονη δυσφορία, κι όπως μου μίλαγε, πήγε να κάτσει στην καρέκλα να πάρει μια ανάσα. Δεν μπόρεσε να στηριχτεί στην καρέκλα, γλίστρησε στο πάτωμα αναίσθητος, και απλά σταμάτησε να ανασαίνει. Δεν μπορούσα να πιστέψω πως δεν είχε πια παλμό´ ξεκίνησα αμέσως ΚΑΡΠΑ, αφού ειδοποίησα το 166, και πάλεψα όλη την ώρα μέχρι να έρθουν οι διασώστες.
Ο Μιχάλης ήταν 42 χρονών. Δάσκαλος κολύμβησης. Ερχόταν συχνά για τις βιταμίνες του και για να ζυγιστεί, και πάντα χαμογελούσε όταν χαιρετούσε.
Δεν κατάφερα να τον επαναφέρω.
Έτσι έχασα τον ύπνο μου για καιρό. Το συζήτησα με εταιρίες και συναδέλφους και κατέληξα πως ένας φορητός απινιδωτής στον χώρο του φαρμακείου μου, μπορούσε να κάνει τη διαφορά. Έψαξα, ενημερώθηκα και εκπαιδεύτηκα, φρόντισα για την εκπαίδευση όλου του προσωπικού, καθώς και για την τακτική επανάληψή της.
Προμηθεύτηκα τον κατάλληλο απινιδωτή, και τον τοποθέτησα στο πιο εμφανές σημείο του χώρου. Παράλληλα, τοποθέτησα και εξωτερικά μια ενημερωτική πινακίδα, ώστε όποιος περνάει έξω από το φαρμακείο να γνωρίζει πως ´υπάρχει απινιδωτής και ειδικά εκπαιδευμένο προσωπικό´.
Και ήμουν σίγουρος, πως αν προκύψει πάλι μια ανάλογη περίπτωση, αν κάποιος γείτονας ή περαστικός βρεθεί σε τέτοια ανάγκη, κάποιος θα το θυμηθεί και θα ζητήσει τη βοήθειά μας.
-Πριν λίγες μέρες, ένας άνθρωπος 65 χρονών, έπεσε στην πλατεία. Και κανείς δεν ήξερε τι να κάνει. Κάποιος πήρε το 166, και κάποιος προσπάθησε να κάνει ΚΑΡΠΑ. Οι περαστικοί κοντοστέκονταν από περιέργεια, και άλλοι απλά κοιτούσαν, σα να έβλεπαν ταινία. Κατά τύχη, μια κοπέλα μας ενημέρωσε, μήπως και τον γνωρίζαμε. Όμως ούτε εκείνη, ούτε κανείς άλλος δυστυχώς θυμήθηκε πως μπορούσαμε πραγματικά να βοηθήσουμε.
Τρέξαμε αμέσως πάνω του. Δεν είχε παλμό, και δεν ανάσαινε. Είχαν περάσει ήδη 6-7 λεπτά. Ξεκίνησα αμέσως ΚΑΡΠΑ ενώ ετοιμάζαμε τον απινιδωτή. Βγάλαμε τα ρούχα του από τη μέση και πάνω, ξύρισα το στήθος του και τοποθέτησα τα ηλεκτρόδια.
Χρειάστηκαν δύο απινιδώσεις και πάνω από δέκα λεπτά ΚΑΡΠΑ, η καρδιά του όμως, άρχισε πάλι να χτυπά!
Ο άνθρωπος μπήκε τελικά ζωντανός στο ασθενοφόρο, και έφτασε ζωντανός στο νοσοκομείο. Νοσηλεύτηκε στη μονάδα εμφραγμάτων, έκανε τις απαραίτητες εξετάσεις, έλαβε την κατάλληλη θεραπεία, και το Σάββατο, γύρισε ζωντανός στο σπίτι του. Μπορεί πάλι να αγκαλιάσει τη γυναίκα και τα παιδιά του, να ψωνίσει στη λαϊκή και να δοκιμάσει την τύχη του στο τζόκερ.
Γιατί, αν και εκείνο το βράδυ έπεσε κάτω νεκρός, τελικά κέρδισε μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή.
-Την ευκαιρία που δεν είχα καταφέρει να δώσω στο Μιχάλη.
«Στο φαρμακείο μας υπάρχει αυτόματος απινιδωτής και ειδικά εκπαιδευμένο προσωπικό»
Σας παρακαλώ, θυμηθείτε το.
Σας παρακαλώ, διαδώστε το.
Σας παρακαλώ, σε οποιαδήποτε ανάλογη περίπτωση, ζητήστε τη βοήθειά μας!
Γιατί όλοι αξίζουμε μια δεύτερη ευκαιρία.
