13/10/2025
Wat is de bedoeling van het leven op aarde?
Soms zie je iets eenvoudigs dat diep raakt.
Ik keek naar een documentaire over een gezin in Afghanistan, hoog in de bergen.
Wat me trof, was de manier waarop man en vrouw samen leefden en werkten.
Ze stonden tegelijk op, maakten samen ontbijt, verzamelden mest, zorgden voor de dieren.
Alles gebeurde in een rustig ritme, zonder haast of strijd.
Er was een vanzelfsprekende harmonie in hun samenzijn,
iets dat wij vaak zijn kwijtgeraakt.
Wij krijgen vaak een ander beeld te zien,
alsof in zulke landen de vrouw al het werk doet en de man niet meewerkt.
Maar hier zag ik juist samenwerking in eenvoud.
Eén kamer waarin ze leefden, sliepen en aten –
geen luxe, maar een soort tevredenheid die diep uit henzelf leek te komen.
Dat zette me aan het denken.
Wij hebben zoveel meer, maar vaak minder rust.
Misschien is het leven op aarde bedoeld om juist in het gewone weer betekenis te vinden:
in samenzijn, in zorg, in ritme, in eenvoud.
En toch… waarom voelen we dan zo vaak onrust?
Waarom dat vage verdriet, dat gevoel van “wat doe ik hier eigenlijk?”
Misschien omdat iets in ons zich herinnert waar we vandaan komen.
Een deel van ons weet dat we licht zijn — vrij, grenzeloos, verbonden.
Maar hier, in een lichaam, voelt alles beperkt: tijd, ruimte, begin en einde.
Dat contrast doet pijn.
Het is alsof de ziel af en toe heimwee heeft naar haar eigen oorsprong.
Toch is dat gevoel niet verkeerd.
Het is juist dat heimwee dat ons herinnert aan wie we werkelijk zijn.
Het drijft ons om te zoeken naar betekenis, om te groeien in bewustzijn.
Misschien is dát de bedoeling van hier op aarde zijn:
dat we leren het licht niet alleen te herinneren,
maar het ook te belichamen – midden in het gewone leven,
tussen brood, mest, stilte en adem.
En of we het ooit helemaal zullen doorgronden?
Misschien niet met woorden.
Maar soms, in een moment van stilte of eenvoud,
voelen we het even:
dat alles klopt, precies zoals het is. 🌿