Mental Wellness Hub

02/03/2026

“तो आयटीमध्ये नव्हता… पण तो एकटा नक्कीच होता.”😞😞
“अलीकडे पुण्यात घडलेल्या एका तरुणाच्या दुःखद घटनेने मन सुन्न झाले…”😞

पुण्यात घडलेली ही घटना केवळ एक बातमी नाही…
ती आपल्या समाजाच्या मानसिक आरोग्याचा आरसा आहे.
उच्चशिक्षित, स्वप्नांनी भरलेला, कुटुंबासाठी काहीतरी मोठं करण्याची इच्छा असलेला एक तरुण… पण वास्तव वेगळं होतं. त्याने घरच्यांना सांगितलं — “मी आयटीमध्ये आहे.” कारण आयटी म्हणजे स्थैर्य, सुरक्षितता, आदर आणि समाजात प्रतिष्ठा. पण तो तिथे नव्हता. तो वेगळ्या कामात होता. आणि कदाचित त्या सत्यासोबत एकटाच झुंज देत होता.
प्रश्न फक्त एवढाच नाही की त्याने खोटं का सांगितलं.
खरा प्रश्न आहे — तो खरं सांगू शकला नाही का?
त्याला भीती वाटत होती का की लोक काय म्हणतील?
तो स्वतःच्या अपयशाच्या भावनेशी आतून तुटत होता का?
आज आपण मुलांना लहानपणापासून सांगतो — मोठं हो, यशस्वी हो, मोठ्या कंपनीत जा. पण आपण त्यांना हे सांगतो का — “तुला जे जमतं ते कर”, “अपयश आलं तरी आम्ही तुझ्यासोबत आहोत”, “तुझी किंमत तुझ्या पगारावर ठरत नाही”?
आपण नकळत त्यांच्या खांद्यावर अपेक्षांचं ओझं ठेवतो. आणि मग ते ओझं इतकं जड होतं की ते स्वतःलाच ओळखू शकत नाहीत. बाहेरून हसणारा चेहरा… आतून तुटलेलं मन… सोशल मीडियावर ‘सेटल्ड’ दिसणारी व्यक्ती… पण रात्री झोप न लागणारी बेचैनी — हे चित्र आज अनेक तरुणांचं आहे.
कधी कधी खोटं बोलणं हा गुन्हा नसतो… तो एक असहाय प्रयत्न असतो — स्वतःची प्रतिमा वाचवण्याचा. “मी ठीक आहे” असं दाखवण्याचा. कारण खरं सांगितलं तर कदाचित आपल्याला कमी लेखलं जाईल, अशी भीती मनात खोलवर बसलेली असते.
आपण पालक म्हणून, समाज म्हणून थांबून विचार करूया —
आपण मुलांना खरं बोलण्यासाठी सुरक्षित जागा दिली आहे का?
त्यांना अपयश सांगताना लाज वाटू नये अशी मोकळीक दिली आहे का?
प्रत्येक तरुणाला एकच गोष्ट हवी असते — स्वीकार.
निर्व्याज, निःशर्त स्वीकार.
Mental Wellness Hub
Mind Care with Sushma
कडून एक हळवी विनंती 🙏—
जर तुम्हाला सतत तुलना सहन करावी लागत असेल,
जर नोकरीबद्दल असुरक्षित वाटत असेल,
जर घरच्यांना सत्य सांगायला भीती वाटत असेल,
जर “मी अपयशी आहे” असं मन सतत सांगत असेल…
तर कृपया शांत राहू नका.
Plz..plz..plz..
बोला.. व्यक्त व्हा..
बोलणं म्हणजे कमजोरी नाही.
मदत मागणं म्हणजे पराभव नाही.
आणि नोकरी तुमची ओळख नाही.
तुम्ही महत्त्वाचे आहात.
तुमचं आयुष्य महत्त्वाचं आहे.
आणि तुमचं सत्यही महत्त्वाचं आहे. 🌿
– Mind Care with Sushma

01/03/2026

“तो आयटीमध्ये नव्हता… पण तो एकटा नक्कीच होता.”😞😞
“पिंपरी-चिंचवड परिसरात घडलेल्या एका घटनेने अनेक गंभीर प्रश्न निर्माण केले आहेत…”😞
पुण्यात घडलेली ही घटना केवळ एक बातमी नाही…
ती आपल्या समाजाच्या मानसिक आरोग्याचा आरसा आहे.
उच्चशिक्षित, स्वप्नांनी भरलेला, कुटुंबासाठी काहीतरी मोठं करण्याची इच्छा असलेला एक तरुण… पण वास्तव वेगळं होतं. त्याने घरच्यांना सांगितलं — “मी आयटीमध्ये आहे.” कारण आयटी म्हणजे स्थैर्य, सुरक्षितता, आदर आणि समाजात प्रतिष्ठा. पण तो तिथे नव्हता. तो वेगळ्या कामात होता. आणि कदाचित त्या सत्यासोबत एकटाच झुंज देत होता.
प्रश्न फक्त एवढाच नाही की त्याने खोटं का सांगितलं.
खरा प्रश्न आहे — तो खरं सांगू शकला नाही का?
त्याला भीती वाटत होती का की लोक काय म्हणतील?
तो स्वतःच्या अपयशाच्या भावनेशी आतून तुटत होता का?
आज आपण मुलांना लहानपणापासून सांगतो — मोठं हो, यशस्वी हो, मोठ्या कंपनीत जा. पण आपण त्यांना हे सांगतो का — “तुला जे जमतं ते कर”, “अपयश आलं तरी आम्ही तुझ्यासोबत आहोत”, “तुझी किंमत तुझ्या पगारावर ठरत नाही”?
आपण नकळत त्यांच्या खांद्यावर अपेक्षांचं ओझं ठेवतो. आणि मग ते ओझं इतकं जड होतं की ते स्वतःलाच ओळखू शकत नाहीत. बाहेरून हसणारा चेहरा… आतून तुटलेलं मन… सोशल मीडियावर ‘सेटल्ड’ दिसणारी व्यक्ती… पण रात्री झोप न लागणारी बेचैनी — हे चित्र आज अनेक तरुणांचं आहे.
कधी कधी खोटं बोलणं हा गुन्हा नसतो… तो एक असहाय प्रयत्न असतो — स्वतःची प्रतिमा वाचवण्याचा. “मी ठीक आहे” असं दाखवण्याचा. कारण खरं सांगितलं तर कदाचित आपल्याला कमी लेखलं जाईल, अशी भीती मनात खोलवर बसलेली असते.
आपण पालक म्हणून, समाज म्हणून थांबून विचार करूया —
आपण मुलांना खरं बोलण्यासाठी सुरक्षित जागा दिली आहे का?
त्यांना अपयश सांगताना लाज वाटू नये अशी मोकळीक दिली आहे का?
प्रत्येक तरुणाला एकच गोष्ट हवी असते — स्वीकार.
निर्व्याज, निःशर्त स्वीकार.
Mental Wellness Hub
Mind Care with Sushma
कडून एक हळवी विनंती 🙏 🙏—
जर तुम्हाला सतत तुलना सहन करावी लागत असेल,
जर नोकरीबद्दल असुरक्षित वाटत असेल,
जर घरच्यांना सत्य सांगायला भीती वाटत असेल,
जर “मी अपयशी आहे” असं मन सतत सांगत असेल…
तर कृपया..plz..plz..plz..
❌शांत राहू नका.❌
बोला.. व्यक्त व्हा...🙏
बोलणं म्हणजे कमजोरी नाही.
मदत मागणं म्हणजे पराभव नाही.
आणि नोकरी तुमची ओळख नाही.
तुम्ही महत्त्वाचे आहात.
तुमचं आयुष्य महत्त्वाचं आहे.
आणि तुमचं सत्यही महत्त्वाचं आहे. 🌿
– Mind Care with Sushma
Mental Wellness Hub

“He wasn’t in IT… but he was definitely alone.”
The recent incident in Pune is not just a piece of news…
It is a mirror reflecting the mental health reality of our society.
A well-educated young man, full of dreams, wanting to do something meaningful for his family… yet reality was different. He told his family, “I work in IT.” Because IT means stability, security, respect, and social status. But he wasn’t there. He was doing something else. And perhaps he was struggling alone with that truth.
The question is not just why he lied.
The real question is — was he unable to tell the truth?
Was he afraid of “what will people say”?
Was he silently breaking under the weight of feeling like a failure?
From childhood, we tell our children — aim high, be successful, work in a big company.
But do we ever tell them — “Do what you are good at,” “Even if you fail, we are with you,” “Your worth is not defined by your salary”?
Without realizing it, we place the burden of expectations on their shoulders. And sometimes that burden becomes so heavy that they lose their sense of self. A smiling face on the outside… a shattered heart within… looking “settled” on social media… yet lying awake at night with anxiety — this is the silent reality of many young people today.
Sometimes lying is not a crime…
It is a helpless attempt to protect one’s image. To say, “I’m fine.” Because deep inside, there is a fear — that if the truth is revealed, they will be judged or looked down upon.
As parents, as a society, let us pause and reflect —
Have we created a safe space where our children can speak the truth?
Have we allowed them to share their failures without shame?
Every young person longs for one thing — acceptance.
Unconditional, non-judgmental acceptance.
A gentle request from Mental Wellness Hub —
If you are constantly facing comparison…
If you feel insecure about your job…
If you are afraid to tell your family the truth…
If your mind keeps telling you, “I am a failure”…
Please do not remain silent.
Speaking up is not weakness.
Asking for help is not defeat.
And your job is not your identity.
You matter.
Your life matters.
And your truth matters too. 🌿
– Mind Care with Sushma
Mental Wellness Hub

01/03/2026

The Police Training centre (PTC)Nanvij in Daund येथे “Mental Resilience & Stress Management” या विषयावर संवाद साधण्याची संधी मिळाली.
युनिफॉर्ममागे एक संवेदनशील मन असतं…
आणि त्या मनाची काळजी घेणं तितकंच आवश्यक आहे.
शारीरिक ताकद जितकी महत्त्वाची,
तितकीच मानसिक स्थिरता देखील.
देशाची सेवा करणाऱ्या या भावी अधिकाऱ्यांना मनापासून सलाम. 🇮🇳





Had the opportunity to interact at the Police Training School on the topic of “Mental Resilience & Stress Management.”
Behind every uniform, there is a sensitive human mind…
And taking care of that mind is equally important.
Physical strength is essential,
But mental stability is just as crucial.
Heartfelt salute to the future officers who are committed to serving the nation. 🇮🇳

27/02/2026

27/02/2026

27/02/2026

Listen.
But don’t absorb everything.
Some words are noise.
Some words are guidance.
Choose wisely. 🌼
— Mind Care with Sushma

🍎 आपण इतरांच्या मतांवर जगायला लागलो की…
लहानपणापासून आपण ऐकत आलो –
“तू अशी आहेस… तू तसा आहेस… तुला हे जमत नाही… लोक काय म्हणतील?”
हळूहळू आपण स्वतःला इतरांच्या शब्दांनी मोजायला लागतो.
इतरांच्या मतांचा आवाज इतका मोठा होतो की आपला स्वतःचा आवाज हरवतो.
मानसशास्त्र सांगतं –
जेव्हा आपण सतत बाह्य मान्यतेवर (External Validation) अवलंबून राहतो,
तेव्हा आपलं आत्ममूल्य (Self-Worth) कमकुवत होतं.
टीका, तुलना, नकारात्मक लेबल्स…
हे सगळं मनावर साचत राहतं.
आणि मग बाहेरून आपण ठीक दिसतो,
पण आतून आपण तुटत असतो.
बाहेरून आकार असतो… पण आतून पोकळी निर्माण होते.
🍎 जेव्हा आपण “स्वतः” होण्याचं धाडस करतो…
स्वतः असणं म्हणजे परिपूर्ण असणं नाही.
स्वतः असणं म्हणजे खऱ्या भावनांना मान्यता देणं.
“हो, मला भीती वाटते.”
“हो, मला कधी कधी अपयश येतं.”
“हो, मी वेगळी आहे.”
जेव्हा आपण स्वतःला स्वीकारतो,
तेव्हा मेंटल वेलनेस सुरू होतं.
मानसशास्त्रात याला म्हणतात –
Self-Acceptance + Self-Compassion
स्वतःशी कठोर न राहता,
स्वतःशी ममत्वाने वागणं.
नैसर्गिक. ताजं. जिवंत.
🌿 पण एक महत्त्वाचा समतोल…
सगळ्यांचं ऐकू नये —
पण कुणाचंच ऐकू नये असंही नाही.
कधी कधी
आई-वडील, गुरु, मित्र,
किंवा आपल्या भल्याचा विचार करणारी व्यक्ती
आपल्याला काही सांगत असते.
त्या मागे नियंत्रण नसतं,
तर काळजी असते.
मेंटल मॅच्युरिटी म्हणजे
प्रत्येक मत नाकारायचं नाही,
तर ते तपासायचं.
स्वतःला विचारायचं –
ही टीका मला कमी लेखते आहे का?
की मला वाढवण्यासाठी आहे?
जर त्या शब्दांत आदर, प्रेम आणि विकासाची भावना असेल —
तर ऐकणं योग्य असतं.
पण जर त्या शब्दांत अपमान, तुलना आणि कमीपणा असेल —
तर ते मनात साठवणं योग्य नाही.
🌿 मानसिक आरोग्याचा खरा पाया
✔️ मतं ऐका… पण फिल्टर करा.
✔️ टीकेतून शिकता येतं का ते पाहा.
✔️ अपमान आणि मार्गदर्शन यात फरक ओळखा.
✔️ स्वतःचा अंतर्गत आवाज (Inner Voice) जपा.
“मी पुरेशी/पुरेसा आहे”
हे मान्य करताना
“मी अजून वाढू शकतो/शकते”
हेही स्वीकारा.
💛 शेवटचा विचार
प्रश्न असा नाही की तुम्ही ऐकणार की नाही.
प्रश्न असा आहे —
तुम्ही कोणाचं ऐकणार?
जगाचा गोंगाट?
की प्रेमाने सांगणाऱ्या व्यक्तीचा सल्ला?
की स्वतःच्या शांत अंतर्गत आवाजाचा?
मेंटल वेलनेस म्हणजे
अहंकार नाही…
तर सजग निवड.
आज एक निर्णय घ्या –
सगळ्यांना खूश करण्यासाठी नाही,
तर स्वतःला समजून घेण्यासाठी जगा.
कारण सुरुवात इथूनच होते –
“मी जशी आहे, तशी ठीक आहे…
आणि मी पुढे पाऊल टाकायला ही तयार आहे.” 🌼
— Mind Care with Sushma 💛

🍎 When We Start Living by Others’ Opinions…
Since childhood, we have heard: “You are like this…” “You are not good at this…” “What will people say?”
Slowly, we begin measuring ourselves through other people’s words.
Their voices become so loud that our own inner voice fades away.
Psychology says —
When we constantly depend on external validation,
our self-worth becomes fragile.
Criticism. Comparison. Negative labels.
All of it keeps accumulating in the mind.
And then, outwardly we may look fine…
but inwardly, we begin to break.
There is structure on the outside…
but emptiness within.
🍎 When We Dare to Be Ourselves…
Being yourself does not mean being perfect.
Being yourself means acknowledging your true emotions.
“Yes, I feel afraid sometimes.”
“Yes, I experience failure.”
“Yes, I am different.”
The moment we start accepting ourselves,
mental wellness begins.
In psychology, this is called:
Self-Acceptance + Self-Compassion
Not being harsh with yourself.
But responding to yourself with kindness.
Natural. Fresh. Alive.
🌿 But There Is an Important Balance…
We should not listen to everyone —
but that does not mean we should listen to no one.
Sometimes,
parents, teachers, mentors, or true friends
speak from a place of care.
Behind their words is not control —
but concern.
Mental maturity does not mean rejecting every opinion.
It means evaluating it.
Ask yourself:
Is this criticism trying to belittle me?
Or is it helping me grow?
If the words carry respect, love, and intention for growth —
listening is wise.
But if the words carry insult, comparison, or humiliation —
they do not deserve space in your heart.
🌿 The True Foundation of Mental Health
✔️ Listen… but filter.
✔️ Learn from constructive criticism.
✔️ Understand the difference between insult and guidance.
✔️ Protect your inner voice.
“I am enough.”
And at the same time —
“I am still growing.”
Both can be true.
💛 Final Thought
The question is not whether you will listen.
The real question is —
Whom will you listen to?
The noise of the world?
The voice of someone who truly cares?
Or your own calm inner voice?
Mental wellness is not ego.
It is conscious choice.
Today, choose to live
not to please everyone —
but to understand yourself.
Because it begins here:
“I am enough as I am…
and I am willing to grow.” 🌼
— Mind Care with Sushma 💛
Hashtags:

25/02/2026

We Adjust Everywhere… But At What Cost?
We adjust in school.
In relationships.
At work.
At home.
Slowly…
we start adjusting our emotions too.
“It’s okay.”
“I’ll manage.”
“Let it go.”
And one day,
we feel tired without knowing why.
Adjustment is maturity.
But self-erasure is not.
Protect your peace —
without losing your voice.
🌿 Mind Care with Sushma

25/02/2026

आपण अ‍ॅडजस्टमेंटमध्ये एक्सपर्ट… पण मनाचं काय?

आपण सगळेच अ‍ॅडजस्ट करायला शिकलेलो असतो.
लहानपणापासूनच.

शाळेत नवीन वर्गात बसताना…
कॉलेजमध्ये वेगळ्या ग्रुपमध्ये रुळताना…
लग्नासारख्या कार्यक्रमात जागा कमी असली तरी हसत बसताना…
ऑफिसमध्ये बॉस, सहकारी, डेडलाईन्स सांभाळताना…
व्यवसायात मार्केटनुसार निर्णय बदलताना…
घर घेताना लोकेशन, शाळा, प्रवास, बजेट यामध्ये तडजोड करताना…

खरं तर —
अ‍ॅडजस्टमेंट हा जीवनाचा अविभाज्य भाग आहे.

“मी कधीच अ‍ॅडजस्ट करणार नाही” असं म्हणणं व्यवहारात शक्यच नाही.
जीवन म्हणजेच लवचिकता.
परिस्थितीनुसार बदलणं.
संबंध टिकवण्यासाठी थोडं मागे हटणं.

छोट्या गोष्टीतली अ‍ॅडजस्टमेंट सुंदर असते.
ती नात्यांना मृदुता देते.
व्यवहार सुलभ करते.
एकमेकांना समजून घेण्याची जागा देते.

पण…

आपण कधी थांबून स्वतःला विचारतो का —
ही अ‍ॅडजस्टमेंट कितीपर्यंत योग्य आहे?

---मानसिक आरोग्यातली सायलेंट अ‍ॅडजस्टमेंट

“ठीक आहे… काही नाही.”
“इतकं मनाला लावून घ्यायचं नसतं.”
“सगळे सहन करतात, मीही करतो.”

हळूहळू हे वाक्य सवय बनतात.
राग दाबला जातो.
दु:ख बाजूला सारलं जातं.
अपेक्षा कमी केल्या जातात.
स्वतःचा आवाज शांत केला जातो.

आणि एक दिवस लक्षात येतं —
आपण बाहेरून स्थिर, पण आतून थकलेलो आहोत.

काउन्सलिंगच्या अनुभवातून एक गोष्ट स्पष्ट दिसते —
लोकांना मोठ्या समस्यांपेक्षा
दीर्घकाळ केलेली भावनिक अ‍ॅडजस्टमेंट जास्त त्रास देते.

जेव्हा व्यक्त होण्याची जागा नसते,
जेव्हा “नाही” म्हणताना अपराधी वाटतं,
जेव्हा शांत राहणं हे परिपक्वतेपेक्षा भीतीमुळे असतं,
तेव्हा मनावर अदृश्य ताण साचत जातो.

हा ताण लगेच दिसत नाही.
पण हळूहळू तो झोप बिघडवतो,
चिडचिड वाढवतो,
एकाग्रता कमी करतो,
आणि काही वेळा anxiety किंवा emotional numbness मध्ये बदलतो.

---Healthy Adjustment की Self-Neglect?

Healthy Adjustment म्हणजे —
परिस्थिती समजून घेत स्वतःलाही जागा देणं.
आपल्या भावना मान्य ठेवून संवाद साधणं.
मर्यादा ठरवणं.

Self-Neglect म्हणजे —
इतरांना खुश ठेवण्यासाठी स्वतःला सतत बाजूला ठेवणं.
स्वतःच्या गरजा गौण मानणं.
आतून दुखावत असूनही शांत राहणं.

जीवनात अ‍ॅडजस्टमेंट आवश्यक आहे.
पण ती परस्पर असली पाहिजे.
एकतर्फी अ‍ॅडजस्टमेंट नातं टिकवते असं वाटतं…
पण व्यक्ती आतून तुटत जाते.

---स्वतःशी प्रामाणिक संवाद करा.

थोडा वेळ घ्या आणि स्वतःला विचारा:

मी ही गोष्ट मनापासून स्वीकारली आहे का,
की फक्त परिस्थितीपुढे झुकलो आहे?

ही अ‍ॅडजस्टमेंट मला वाढवत आहे का,
की आतून रिकामं करत आहे?

माझ्या भावनांना व्यक्त करण्यासाठी सुरक्षित जागा आहे का?

जर तुमची शांतता सतत तडजोडीतून मिळत असेल,
तर ती शांतता नसून दडपण असू शकतं.

---अ‍ॅडजस्ट करा… पण स्वतःला जपत

अ‍ॅडजस्टमेंट म्हणजे स्वतःला मिटवणं नाही.
ती म्हणजे परिस्थितीशी संतुलन साधणं.

नातं टिकवणं महत्त्वाचं आहे,
पण त्याहून महत्त्वाचं आहे —
स्वतःचं मानसिक आरोग्य.

जर तुम्हाला वाटत असेल की
तुम्ही सतत स्वतःलाच अ‍ॅडजस्ट करत आहात
आणि आतून थकत चालले आहात…

तर थांबा.
स्वतःला ऐका.
संवाद सुरू करा.
आवश्यक असेल तर व्यावसायिक मदत घ्या.

मदत मागणं ही कमजोरी नाही —
ती मानसिक प्रगल्भतेची सुरुवात आहे.

🌿Mind Care with Sushma

22/02/2026

Take a Little Break…

(Counselling Touch – Mind Care with Sushma)

“खूप थकल्यासारखं वाटतंय…”
तुम्ही कधी स्वतःला असं म्हणता का?

मी नेहमी एक प्रश्न विचारते —
शेवटचा वेळ स्वतःसाठी कधी थांबलात?
सगळ्यांसाठी वेळ काढता… पण स्वतःसाठी?

तुम्ही म्हणता, “ब्रेक घ्यायला वेळ कुठे असतो?”
पण ब्रेक म्हणजे नेमकं काय?

ब्रेक म्हणजे मोठी सहल नाही.
तो खर्च नाही.
तो हॉटेलिंग नाही.

ब्रेक म्हणजे…
ज्या मित्र-मैत्रिणींसोबत मन मोकळं होतं त्यांना भेटणं.
निवांत फिरणं.
मनसोक्त गप्पा मारणं.
थोडं खाणं-पिणं.
आणि मनापासून हसणं.

मीही वेळोवेळी असंच करते.

मी माझ्या प्रिय मैत्रिणीला भेटते.
आम्ही फिरतो.
गप्पा मारतो.
हसतो.
काही मोठं कारण नसतं… पण मनाला त्याची गरज असते.

त्या क्षणांमध्ये मला हलकं वाटतं.
मनावरचं ओझं कमी झाल्यासारखं वाटतं.
विचार स्पष्ट होतात.
ऊर्जा परत येते.
आणि मी पुन्हा नव्याने कामाला सुरुवात करते.

Counselling मध्ये मी नेहमी सांगते —
जेव्हा आपण सतत धावत राहतो, तेव्हा मन थकतं.
थकलेलं मन चिडचिड करतं, गोंधळलेलं राहतं, आणि छोट्या गोष्टी मोठ्या वाटू लागतात.
पण जेव्हा आपण जाणीवपूर्वक छोटासा ब्रेक घेतो, तेव्हा मन संतुलित होतं.
भावना स्थिर होतात.
आत शांतता निर्माण होते.

ब्रेक म्हणजे पळवाट नाही.
तो स्वतःवर केलेला आदर आहे.
तो स्वतःला दिलेला वेळ आहे.

म्हणून स्वतःला हळूच विचारा —
“आज माझ्या मनाला काय हवं आहे?”

आणि उत्तर मिळालं की अपराधी वाटून घेऊ नका.
फक्त स्वतःला परवानगी द्या.

कारण आपण मशीन नाही…
आपण भावना असलेली माणसं आहोत.

कधी कधी आयुष्याला नाही,
तर स्वतःच्या मनाला म्हणावं लागतं —
“चलो एक ब्रेक लेते है यार…”

---

– Mind Care with Sushma
थांबा… श्वास घ्या… आणि स्वतःला पुन्हा शोधा. 💛

22/02/2026

Take a Little Break…

Mind Care with Sushma

“खूप थकल्यासारखं वाटतंय…”
तुम्ही कधी स्वतःला असं म्हणता का?

मी नेहमी एक प्रश्न विचारते —
शेवटचा वेळ स्वतःसाठी कधी थांबलात?
सगळ्यांसाठी वेळ काढता… पण स्वतःसाठी?

तुम्ही म्हणता, “ब्रेक घ्यायला वेळ कुठे असतो?”
पण ब्रेक म्हणजे नेमकं काय?

ब्रेक म्हणजे मोठी सहल नाही.
तो खर्च नाही.
तो हॉटेलिंग नाही.

ब्रेक म्हणजे…
ज्या मित्र-मैत्रिणींसोबत मन मोकळं होतं त्यांना भेटणं.
निवांत फिरणं.
मनसोक्त गप्पा मारणं.
थोडं खाणं-पिणं.
आणि मनापासून हसणं.

मी वेळोवेळी असंच करते.

मी माझ्या प्रिय मैत्रिणीला भेटते.
आम्ही फिरतो.
गप्पा मारतो.
हसतो.
काही मोठं कारण नसतं… पण मनाला त्याची गरज असते.

त्या क्षणांमध्ये मला हलकं वाटतं.
मनावरचं ओझं कमी झाल्यासारखं वाटतं.
विचार स्पष्ट होतात.
ऊर्जा परत येते.
आणि मी पुन्हा नव्याने कामाला सुरुवात करते.

Counselling मध्ये मी नेहमी सांगते —
जेव्हा आपण सतत धावत राहतो, तेव्हा मन थकतं.
थकलेलं मन चिडचिड करतं, गोंधळलेलं राहतं, आणि छोट्या गोष्टी मोठ्या वाटू लागतात.
पण जेव्हा आपण जाणीवपूर्वक छोटासा ब्रेक घेतो, तेव्हा मन संतुलित होतं.
भावना स्थिर होतात.
आत शांतता निर्माण होते.

ब्रेक म्हणजे पळवाट नाही.
तो स्वतःवर केलेला आदर आहे.
तो स्वतःला दिलेला वेळ आहे.

म्हणून स्वतःला हळूच विचारा —
“आज माझ्या मनाला काय हवं आहे?”

आणि उत्तर मिळालं की अपराधी वाटून घेऊ नका.
फक्त स्वतःला परवानगी द्या.

कारण आपण मशीन नाही…
आपण भावना असलेली माणसं आहोत.

कधी कधी आयुष्याला नाही,
तर स्वतःच्या मनाला म्हणावं लागतं —
“चलो एक ब्रेक लेते है यार…”
– Mind Care with Sushma
थांबा… श्वास घ्या… आणि स्वतःला पुन्हा शोधा. 💛
















Take a Little Break
Mind Care with Sushma

“Why do I feel so exhausted…?”
Do you ever find yourself saying this?

Let me gently ask you — when was the last time you truly paused for yourself?
You make time for everyone… but do you make time for you?

You might say, “There’s no time to take a break.”
But what does a break really mean?

A break is not always a long vacation.
It is not about spending money.
It is not about hotel outings or expensive plans.

A break is…
Spending meaningful time with friends who make you feel safe and understood.
Watching your favorite movie without guilt.
Sitting quietly with a cup of tea.
Or sometimes simply being alone and having an honest conversation with yourself.

And sometimes…
Just smiling softly and saying —
“Chalo, let’s take a break yaar…”

I do this for myself from time to time.

I meet my dear friend.
We go out for a walk.
We talk endlessly.
We eat, we laugh wholeheartedly.
There is no grand occasion… but my heart needs it.

In those simple moments, I feel lighter.
The emotional weight I carry slowly eases.
My thoughts become clearer.
I feel refreshed.
And I return to my work with renewed energy.

In counselling, I often share this —
When we keep running without pause, the mind becomes tired.
A tired mind struggles to think clearly. It becomes irritable, restless, overwhelmed.
But when we intentionally allow ourselves a small break,
the mind begins to regulate.
Emotions settle.
Clarity returns.
Strength rebuilds.

A break is not an escape.
It is self-care in action.
It is emotional maintenance.
It is choosing yourself without guilt.

So gently ask yourself —
“What does my heart need today?”

And when the answer comes… honor it.

Because you are not a machine.
You are a human being with emotions — someone who gets tired, but also knows how to rise again.

Sometimes you don’t need to change your whole life…
You just need to pause and whisper —
“Chalo… abhi break.”

---

– Mind Care with Sushma
Pause. Breathe. And rediscover yourself. 💛

19/02/2026

आठवण की आपणच वाढवलेला त्रास?
कधी असं होतं का…
सगळं व्यवस्थित चाललेलं असतं.
आणि अचानक भूतकाळातील एखादी घटना मनात डोकावते…
एखादं वाक्य.
एखादा प्रसंग.
एखादी व्यक्ती.
घटना काही सेकंदांची असते.
पण आपण?
आपण त्या आठवणीभोवती विचारांची गुंफण करत राहतो.
“मी असं का बोलले?”
“त्यांनी असं का केलं?”
“मी वेगळं केलं असतं तर…?”
आणि मग…
ती आठवण हळूहळू भावनेत बदलते.
भावना त्रासात बदलते.
आणि त्रास सवयीच्या विचारात बदलतो.
खरंच आठवण त्रास देते का?
मानसशास्त्र सांगतं —
आठवण म्हणजे मेंदूत साठवलेली माहिती.
नवीन आठवणी साठवण्यात Hippocampus महत्त्वाची भूमिका बजावतो.
आणि त्या आठवणींना भावना जोडण्याचं काम Amygdala करतं.
पण लक्षात ठेवा —
आठवण स्वतःहून आपल्याला पकडून ठेवत नाही.
आपण तिच्यावर पुन्हा-पुन्हा विचार करतो तेव्हा ती जास्त वेळ सक्रिय राहते.
एका अर्थाने,
घटना भूतकाळात संपलेली असते…
पण आपण तिला वर्तमानात परत आणत राहतो.
मग आपण स्वतःलाच त्रास देतो का?
हा दोष देण्याचा प्रश्न नाही.
हा जाणीवेचा प्रश्न आहे.
मनाची एक सवय असते —
ते अपूर्ण गोष्टी पूर्ण करायला बघतं.
उत्तर न मिळालेल्या प्रसंगांवर पुन्हा विचार करतं.
जखमेवर पुन्हा हात लावतो तसं.
पण प्रत्येक विचार खरंच आवश्यक असतो का?
थांबवता येतं का?
हो. आणि हेच महत्त्वाचं.
आठवणी पुसता येत नाहीत.
पण त्यांच्याशी आपलं नातं बदलता येतं.
🌿 स्वतःला विचारा —
“मी आत्ता भूतकाळात आहे की वर्तमानात?”
🌿 मनात म्हणा —
“ही फक्त एक आठवण आहे. ती आत्ता घडत नाहीये.”
🌿 श्वासावर लक्ष केंद्रित करा.
आसपासच्या पाच गोष्टींची नावे घ्या.
मनाला वर्तमानात परत आणा.
पहिल्यांदा अवघड जाईल.
दुसऱ्यांदा थोडं कमी.
तिसऱ्यांदा तुम्हाला जाणवेल —
आठवण कमी झाली नाही…
पण तिचा तुमच्यावरचा प्रभाव कमी झाला.
शेवटी एक महत्त्वाची गोष्ट
आपण भूतकाळ मिटवू शकत नाही.
पण आपण त्याला पुन्हा-पुन्हा जगणं थांबवू शकतो.
मनावर नियंत्रण म्हणजे आठवणी दडपणं नाही —
तर त्या आठवणींना योग्य जागा देणं आहे.
तुम्ही तुमच्या आठवणी नाही.
तुम्ही त्या पाहू शकणारे, समजून घेणारे आणि हळूहळू सोडू शकणारे व्यक्ती आहात.
Mental Wellness Hub
मनाची काळजी घ्या… कारण शांत मन हीच खरी ताकद आहे. 🌿