Dom Oddechu. Marta Grabowska

01/02/2026

Jeśli wcześniej nie brał_ś udziału w prowadzonych przeze mnie niedzielnych sesjach oddechowych online - to zapisz się tutaj: https://forms.gle/hBMfJA6n9VNpXtM2A

Dostaniesz linka do zooma, a także będziesz otrzymywać przypomnienia przed kolejnymi sesjami.

Zapraszam!!!

25/01/2026

Recently I spent some
time at the Desert.
Again.
I feel drawn to this place,
with this strange attraction
you sense in your belly when meeting a future lover.
The tension is there,
the desire,
maybe imagining what it would be like,
but nothing yet happens.
You don’t even know if it’s real.

You hope.
But you know nothing for sure.

When at the desert
I feel a constant feeling of quiet anticipation,
awaiting something that is approaching from behind the corner
but doesn’t arrive before I leave.

And yet it’s very nourishing.
That emptiness.
SPACIOUSNESS.
Silence.
It feels dead and empty,
yet it’s full of life and…
happening around,
only if you
are ready, curious enough to notice.

All the discomfort,
the living beyond patterns, amenities, comfy, always-hot-water ways,
brings up a part of me that is harsh, maybe cold, unbothered.
Yet under the surface, when you are willing to look closer,
it’s full of life, curiosity, adventure.

This is where my softer hunger lives.
Untamed.
Unanswered.
Still alive.

Maybe the silence desert is teaching me how to wait
without asking for guarantees.

Would you like to go with me
to sit at the Desert
with different parts of yourself
In Silence?

08/01/2026

Dzisiaj w grupie Oddechowy Krąg Kobiet wjechało pytanie niepokojąco - uwalniające.

👉 Co w moim życiu jest naprawdę moje….👈

Może nas zabrać w różne kierunki - w „o rety rety buuu….” a może „o rety! Wow!!”

Jak dasz mu kilka oddechów - to co pojawi się w ciele? Co się stanie z oddechem?

🫶

03/01/2026

Przez cały styczeń spotykamy się w Oddechowy Krąg Kobiet o 7:30 rano na kwadrans świadomego oddechu, czucia ciała i czucia odpowiedzi na pytania, które podprowadzą nas do intencji na ten rok.

Zapraszam do grupy na żywo. Pytaniami będę się dzielić też na profilu publicznie.

31/12/2025

Jest taki moment między starym a nowym,
kiedy wszystko cichnie.
I właśnie wtedy pojawia się
to wewnętrzne TAK.

Tak dla rzeczy, o których myślałaś, że są „za odważne”.
Tak dla decyzji, które odsuwałaś na później.
Tak dla siebie, tej prawdziwej, nie tej wyuczonej.

Osobiście, wchodzę w ten rok otwierając się na nowe ścieżki.
Obejmując to, co się we mnie rodzi.

To jest czas zaczynania.
Zaczynania z poziomu serca..
Zaczynania z miejsca prawdy.
Zaczynania tego, co mnie przywołuje.

Zaczynam, bo słyszę siebie.
I to mi wystarczy.

A Ty? Przed jakim krokiem się jeszcze wahasz?

Z miłością!

30/12/2025

Historie z sesji

✨✨✨

Przyszła na sesję i od razu zaczęła mówić.
Jakby bała się, że jeśli zrobi pauzę, coś się rozsypie.

Opowiadała sprawnie, logicznie, z dystansem.
O pracy.
O zmęczeniu.
O tym, że „w sumie wszystko jest okej”.

Siedziała prosto.
Ramiona lekko uniesione.
Oddech krótki, wysoki.
Ciało w trybie: ogarniam. Dam radę.

Wybrałam ciszę.
Nie przerywałam.
Nie poprawiałam.
Nie prowadziłam jej nigdzie.

Po kilku minutach głos jej zadrżał.
Zatrzymała się w pół zdania i powiedziała cicho:
„Nie wiem, czemu nagle chce mi się płakać”.

I wtedy wydarzyło się to, co najważniejsze.
A często tak bardzo trudne.

Nic.

Nikt jej nie ratował.
Nikt nie mówił, że „to normalne” albo „zaraz przejdzie”.

Ramiona jej opadły.
Oddech zrobił się dłuższy, cięższy.
Jakby ciało wreszcie usłyszało: nie musisz.

Po chwili powiedziała:
„To dziwne… nic nie robisz, a ja czuję, jakby ktoś mnie trzymał”.

Bycie trzymaną nie zawsze wygląda jak dotyk.
Czasem to obecność, która się nie cofa.
Czasem to brak pośpiechu.
Czasem to zgoda na to, że nie trzeba być gotową.

Pod koniec sesji była cisza.
Nie ta niezręczna.
Ta gęsta, ciepła.
Otulająca.

Powiedziała jeszcze jedno zdanie, bardzo cicho:
„Chyba pierwszy raz od dawna czuję, że mogę być jaka jestem”.

Taka magia cichego kontaktu,
w którym ktoś cię zobaczy,
przyjmie,
nie zacznie ratować,
i zostanie.

**********
Zapraszam na sesje indywidualne online.
Z dowolnego miejsca.
W dowolnej sprawie.

Co teraz jest w Tobie żywe?
Za czym tęskni Twoja dusza?

28/12/2025

„Czego nie potrzebujesz, żeby wyruszyć w swoją drogę”

Nie potrzebujesz “dobrego momentu”.
Nie potrzebujesz wiedzieć, dokąd to wszystko prowadzi.
Nie potrzebujesz rozpisanego na pięć lat planu.

Wystarczy odpowiedź na to jedno pytanie, które otwiera drzwi do siebie:
„Kim mogłabym się stać, gdybym przestała się ograniczać?”

No? I co ty na to?
Chodź na Krąg. Zaczynamy 3 stycznia w Kochanej.
Zapraszam!

Dzika z Natury: Oddechowy Krąg Kobiet

26/12/2025

Święta mają swoją magię,
ale też ciężar niewypowiedzianych rzeczy.
I kiedy opadnie gwar,
dusza w końcu może zabrać głos.

Delikatny, prosty:
„Teraz moja kolej.”

Tak sobie myślę.
A Ty? O czym rozmyślasz?

23/12/2025

Styczeń w lesie jest jak czysta karta.
Nie ma tam dekoracji, oczekiwań, presji.

Jest bezruch, który paradoksalnie ożywia.
W takim pejzażu łatwiej usłyszeć:
Czego chcę naprawdę?
Jaką wersję siebie pragnę obudzić?
Jak chcę żyć kolejny rok - jeśli mam wybrać tylko jedną prawdę?

Oddechowy Krąg Kobiet to przestrzeń poszukiwania odpowiedzi na te pytania.
3-7 stycznia, K-ochana.
Zapraszam
M.

22/12/2025

„Twoje Ja się nie boi
ponieważ może być z tym, co się boi…”

Teraz przeczytaj to jeszcze raz
I niech wsiądzie

🙏🏼

Nic, czego się nie boisz, nie ma nad Tobą władzy w Twoim wewnętrznym świecie.

JA się nie boi -
ponieważ może być z tym, co się boi.

Może zrobić miejsce lękowi,
zamiast próbować go uciszyć.
Może zostać z napięciem w klatce piersiowej,
z drżeniem w brzuchu,
z częścią, która mówi: „coś jest nie tak”,
i nie musi niczego naprawiać.

Strach ma władzę tylko wtedy,
gdy musi walczyć o uwagę,
albo gdy zlewa się z nami.
Zobaczony,
usłyszany,
poczuty…
zaczyna mięknąć.

Dlatego, że przestaje być sam.

JA nie jest przeciwieństwem lęku.
JA nie jest „ponad” nim.
JA jest przestrzenią, w której lęk może być.

Gdy odkrywasz, że możesz być z lękiem,
nie stając się nim, coś głębokiego się rozluźnia.
Role tracą ostrość.
Strażnicy nie muszą już walczyć.
Cień przestaje być wrogiem
i staje się przejściem.

Dolina cienia nie znika.
Ale nie jest już miejscem wygnania.

Jest przestrzenią,
przez którą przechodzi Życie świadome siebie.

W tym przejściu nie trzeba
heroizmu, ani duchowej potęgi.

Wystarczy obecność.

Bo JA JESTEM.