Viska og gleði

26/12/2025

*Ef einhver segir að þú sért erfið/ erfiður,
kannski hefur hann rétt fyrir sér –
og kannski er það af hinu góða.

Kannski er erfitt að stjórna þér,
erfitt að ýta til hliðar,
eða erfitt að stjórnast með þig.

26/12/2025

„Það er sama hversu löng ferðin virðist vera, það er alltaf bara: eitt skref, einn andardráttur, eitt augnablik – núið.“

25/12/2025

The heart is the bridge between the mind and the soul. First get out of your mind and into your heart space. From there it is a quick jump into your soul.

When you are in your heart space with another, that is when you can have a real soul talk.

When you are in your heart space with yourself, that is when you can experience connecting with your soul at a very deep level.

That is when you can experience communion with God.

24/12/2025

Sjálfsmynd mannsins mótast í stöðugum samskiptum við aðra og umhverfið. Þessi mótun á sér stað smám saman og oft án þess að við verðum þess meðvituð. Það sem við upplifum, hvernig okkur er mætt og hvernig við lærum að bregðast við, skilur eftir sig spor í innra lífi okkar. Smám saman verður til ákveðin mynd af því hver við teljum okkur vera.

Þegar þessi sjálfsmynd byggist á ytri staðfestingu eða stöðugri aðlögun að aðstæðum, getur hún orðið brothætt. Þá verður auðvelt að missa tengsl við eigin þarfir og innri sannleika. Maður fer að skilgreina sig í gegnum væntingar annarra, hlutverk eða árangur, fremur en í gegnum eigin upplifun og innsæi.

Heilbrigð sjálfsmynd þróast hins vegar þegar einstaklingurinn fær rými til að kynnast sjálfum sér, hlusta inn á við og treysta eigin skynjun. Þá verður sjálfið ekki háð stöðugri staðfestingu utan frá, heldur byggir á innri festu. Úr slíkri festu sprettur jafnvægi sem gerir manni kleift að vera í samskiptum án þess að tapa sjálfum sér.

Þegar þessi innri styrkur er til staðar verður auðveldara að takast á við áskoranir lífsins. Maður getur verið opinn gagnvart öðrum án þess að fórna eigin mörkum, og tekið ábyrgð án þess að bera byrðar sem ekki eru manns eigin. Lífið verður þá síður röð viðbragða við ytri aðstæðum og frekar samhljómur við eigin kjarna.

Að rækta slíka sjálfsmynd er ferli sem krefst þolinmæði og sjálfsvinnu. Það felur í sér að skoða gamlar venjur, viðhorf og mynstur með mildi og skilningi. Með tímanum getur þessi vinna leitt til dýpri sjálfskilnings, aukinnar sjálfsvirðingar og meiri innri friðar.

Margir upplifa að þeir „viti hverjir þeir eru“, en í raun byggist sú tilfinning oft á hugmyndum, hlutverkum og væntingum sem hafa mótast í samskiptum við aðra. Þegar sjálfsmyndin er þannig mótuð að utan getur hún orðið brothætt. Þá verður einstaklingurinn viðkvæmur fyrir samþykki, gagnrýni og viðbrögðum umhverfisins.

Ef sjálfsmyndin hvílir fyrst og fremst á því hvernig maður birtist öðrum, hvað maður gerir eða hvaða hlutverki maður gegnir, verður auðvelt að missa tengsl við eigin innri kjarna. Í slíkum aðstæðum getur maður farið að laga sig að ytri aðstæðum til að halda jafnvægi, jafnvel á kostnað eigin sannleika.

Þegar einstaklingur verður meðvitaður um þetta mynstur vaknar spurningin:

Hver er ég þegar ég þarf ekki að sanna mig, aðlagast eða uppfylla væntingar?

Sú spurning getur vakið óöryggi í fyrstu, en hún er jafnframt lykill að dýpri sjálfsvitund.

Innri þroski felst ekki í því að byggja upp nýja ímynd, heldur í því að afhjúpa það sem þegar er til staðar undir öllum lögum aðlögunar. Þegar maður leyfir sér að vera heiðarlegur gagnvart eigin upplifun, án þess að dæma hana, opnast rými fyrir raunverulega sjálfsþekkingu.

Í því ferli verður smám saman ljóst að maður er ekki hugsanir sínar, hlutverk eða viðbrögð. Þetta eru birtingarmyndir, ekki kjarni. Með þessari innsýn minnkar þörfin fyrir stöðuga staðfestingu að utan, og innri festa fer að myndast.

Þá verður auðveldara að standa með sjálfum sér í samskiptum, taka ákvarðanir sem eru í samhljómi við eigin gildi og vera til staðar í lífinu án þess að lifa stöðugt í viðbragðsstöðu gagnvart ytri aðstæðum.

“Dyggðir Suvasi‐leiðarinnar” eftir D. N. Udayangana Prasa

24/12/2025

Margir læra snemma að laga sig að umhverfi sínu til að halda friðinn, tilheyra og vera samþykktir. Þessi aðlögun getur orðið að lífsnauðsynlegri færni, sérstaklega þar sem öryggi eða hlýju skortir. Smám saman getur hún þó orðið svo rótgróin að einstaklingurinn missir tengsl við eigin tilfinningar, þarfir og mörk.

Þegar innra sjálfið fær ekki rými birtist oft togstreita í líkama og líðan. Tilfinningar eru bældar, óþægindi þögguð og hugurinn tekur við stjórninni. Þannig rofnar tengingin við innsæi og líkamlega visku, og manneskjan fer að lifa meira í samræmi við væntingar annarra en sinn eigin sannleika.

Heilunarferlið hefst þegar athyglin snýst aftur inn á við þegar maður leyfir sér að nema hvað býr undir yfirborðinu án þess að dæma. Með mildi, þolinmæði og sjálfsvirðingu má endurheimta tenginguna aftur við líkamann, tilfinningarnar og eigin rödd. Í þeirri endurheimt skapast skýrari mörk og dýpri tilfinning fyrir sjálfum sér.

Úr þessari innri festu verða samskipti jafnari og tengsl heilbrigðari. Maður þarf síður að fórna sjálfum sér til að halda jafnvægi, því jafnvægið kemur innan frá. Þannig verður lífið ekki lengur viðbragð við ytri aðstæðum, heldur samhljómur við eigin kjarna.

“Dyggðir Suvasi‐leiðarinnar” eftir D. N. Udayangana Prasad”

24/12/2025

22/12/2025

We often spend time imagining what could go wrong, but what if we imagined what could go right?

20/12/2025

Þegar barn elst upp við óöryggi lærir það að lesa umhverfið nákvæmlega. Það fylgist með svipbrigðum, tónfalli og hreyfingum. Það lærir hvenær á að halda sér til hlés og hvenær á að vera tilbúið að bregðast við. Þessi hæfni getur orðið mikilvæg til að lifa af, en hún skilur líka eftir sig djúp spor.

Þegar slíkur viðbúnaður varir árum saman verður hann hluti af sjálfsmyndinni. Líkaminn gleymir hvernig það er að vera í hvíld. Spennan verður grunnástand. Hugurinn venst því að vera alltaf skrefi á undan, að reikna út mögulegar afleiðingar áður en eitthvað gerist.

Í slíku ástandi getur verið erfitt að finna til öryggis, jafnvel í góðum aðstæðum. Nánd, tengsl og kyrrð geta vakið óþægindi í stað friðar. Þegar ekkert er að gerast, verður tómið óþolandi.

Margir sem lifa svona upplifa mikla þreytu, kvíða eða innri óróleika án þess að skilja uppruna hans. Þeir geta átt erfitt með að treysta öðrum, ekki vegna þess að þeir vilji það ekki, heldur vegna þess að líkaminn hefur lært að treysta fyrst og fremst sjálfum sér.

Þegar vímuefni koma inn í þessa mynd geta þau veitt skyndilegan létti. Spennan minnkar, hugurinn hægir á sér og líkaminn fær stundarhvíld. Í fyrsta sinn í langan tíma upplifir einstaklingurinn hvernig það er að slaka á.

En þessi hvíld er ekki varanleg. Þegar áhrifin líða hjá snýr viðbúnaðurinn aftur, oft af meiri krafti. Þannig verður vímuefnið ekki aðeins flótti, heldur leið til að stjórna líkamsástandi sem annars er óbærilegt.

“Dyggðir Suvasi‐leiðarinnar” eftir D. N. Udayangana Prasad

15/12/2025

“For most people, their spiritual teacher is their suffering—because eventually the suffering brings about awakening.” —Eckhart Tolle