Viska og gleði

21/03/2026

19/03/2026

Þetta er eitthvað sem ég hef verið að æfa mig í undanfarið. Að ef ég geri mistök eða eitthvað sem ég hefði viljað sleppa þá reyni ég að dæma mig ekki og skamma fyrir að hafa gert mistök. :) Vá það er gott að minna sig á. 🙂

BASHAR, UM MISTÖK:

Ef þú gerir mistök, ekki gera þau mistök að dæma sjálfan þig fyrir að hafa gert mistök annars ertu að margfalda hugmyndina um MISTÖK.

Að gera mistök er ekki mistök.
Að dæma sjálfan þig fyrir að hafa gert þau, það eru mistökin.

Þið gerið öll ENGIN MISTÖK:
þið eigið skilið að vera hamingjusöm.
Þið þurfið enga ástæðu...

— Bashar

Bashar on mistakes 💫

18/03/2026

Þungar tilfinningar

Ég hef sjálf upplifað þunglyndi og veit af eigin reynslu að það á oft rætur að rekja til tilfinninga sem hafa komið upp í yfirborðsorkuna.

Í minni upplifun voru þetta tilfinningar sem ég hafði grafið niður, en voru smám saman tilbúnar til að vera séðar og losaðar. Þær tengdust erfiðum minningum og þegar þær risu upp urðu þær nánast líkamlegar. Þyngslin sem fylgdu þessum tilfinningum voru gríðarleg, eins og orkan sjálf væri þung í orðsins fyllstu merkingu. Þær yfirtaka mann og draga úr manni allan mátt og vilja.

Oft hef ég náð að losa þessar tilfinningar með djúpri orkuvinnu, annað hvort með því að setjast niður og finna hvar þær búa í líkamanum og hvaða minninga myndir fylgja þeim. Það getur verið mjög erfitt að gera þetta sjálfur þegar orkan er orðin yfirþyrmandi. Þá getur verið gott að fá aðstoð annarra, til dæmis í gegnum heilun eða aðrar meðferðir eins og nudd, nálastungur eða jafnvel kírópraktík. Það er mikilvægt að gera eitthvað til að losa orkuna, því hún getur safnast upp víða í líkamanum. Vöðvar og bein eru þar ekki undanskilin og oft verður mikil losun með til dæmis nuddi.

Tilfinningar geta orðið svo líkamlegar að þær valda alls kyns verkjum og einkennum. Þær geta dregið okkur svo langt niður að við verðum ófær um að framkvæma einföldustu hluti, eins og að fara út í búð eða setja í þvottavél.

Ég hef sjálf farið í gegnum tímabil þar sem ég var svo illa haldin að ég þurfti á lyfjum að halda til að komast í gegnum erfiðasta hjallann. Lyf geta hjálpað í verstu tilfellum, en mín upplifun var sú að þau gerðu tilfinningarnar flatar. Í dýpsta þunglyndi er þó lítil sem engin gleði til staðar, því svartnætti tilfinninganna er alsráðandi.
Hugurinn verður þröngsýnn og það er eins og framtíðin sé ekki lengur til staðar. Hver klukkutími verður heil eilífð þar sem allt mjakast áfram.

Þegar við verðum meðvituð um að þunglyndi tengist tilfinningum getum við farið að vinna með þær og reynt að skilja hvaðan þær koma. Ég hugsa oft um þetta eins og veðrið stundum er þungskýjað og sólin hvergi sjáanleg, og þá verður allt þyngra. En þegar sólin brýst aftur fram verður allt léttara.

Ef við skoðum þunglyndi sem afleiðingu gamalla tilfinninga getum við séð að á erfiðum tímum í lífinu þurftum við oft að bæla þær niður til að lifa af. Það var einfaldlega enginn annar kostur og enginn til staðar til að hjálpa okkur að vinna úr þeim á þeim tíma. Sársaukinn safnast upp og verður eins og þykk skýjaborg sem gerir okkur erfitt fyrir að finna gleði og elska bæði okkur sjálf og aðra.

Þegar þessar gömlu tilfinningar koma síðar upp á yfirborðið bregðumst við stundum við eins og við gerðum sem börn þegar þær urðu til. Við getum líka „yfirgefið bústaðinn“, þ.e. líkamann orkulega og misst jarðtenginguna sem gerir þetta ennþá erfiðara. Sumir lifa nánast eingöngu í höfðinu vegna áfalla og skortir tengingu við líkamann. Þess vegna getur verið mjög hjálplegt að fara út í náttúruna og ganga á fallegum stöðum til að endurheimta jarðtengingu og tengingu við líkamann fyrir neðan háls.

Tilfinningar eru flóknar og geta látið okkur líða á margvíslegan hátt. Líkamlegir verkir geta jafnvel átt rætur í gömlum tilfinningum. Ein af þeim leiðum sem hefur hjálpað mér er að skrifa niður minningar. Hugurinn minn er mjög virkur og hafði tilhneigingu til að endurtaka sömu sögurnar aftur og aftur. Ég ákvað því að skrifa þær niður, svo hugurinn gæti „séð“ að ég væri að hlusta.

Þegar ég leyfði honum að flæða út á blað tók ég eftir því að ég fór að skrifa sömu setningar aftur. Þá var eins og hugurinn væri að reyna að spá fyrir um framtíðina. En auðvitað veit hann ekki hvað mun gerast eða hvernig. Þetta varð góð leið til að afvopna hann, því þegar ég las textann síðar g*t ég séð að það sem hann hafði „spáð fyrir“ gerðist ekki á þann hátt.

Hugurinn og tilfinningarnar vinna saman í sterku samspili, sérstaklega eftir áföll. Hugurinn reynir að vernda okkur, eins og vökull verndari og forða okkur frá því að verða særð aftur. Þess vegna er mikilvægt að skoða hvaðan endurteknar hugsanir koma. Oft liggur tilfinning að baki jafnvel gömul tilfinning frá barnæsku.

Stundum losnar eitt djúpt áfall og það leysir úr læðingi fleiri sem hafa legið undir því. Það að sýna sjálfum sér þá virðingu að hlusta á það sem líkaminn og orkan eru að segja getur verið lykillinn að því að losna úr vanlíðan. Það krefst þolinmæði, þrautseigju og vakandi meðvitundar að taka eftir og bregðast við því sem er að gerast í líkamanum.

Það gerist ekki á einni nóttu, heldur í áföngum, skref fyrir skref. Smám saman eykst skilningurinn á því að heilunin hefst þegar við leyfum okkur að finna án þess að flýja. Það sem er svo dýrmætt í þessu er að líkaminn er eins og sögubók sem geymir allt sem hefur gerst á lífsleiðinni.

18/03/2026

14/03/2026

Flæðið sem laðar til þín í lífinu -Miðlað af Pamela Kribbe

Ég er jörðin. Ég heilsa þér með hjarta mínu, hjarta sem slær innra með þér. Ég flæði í gegnum líkama þinn. Ég er með þér og ég vil styðja þig og gefa þér það sem þú þarft. Þú ert tengd/ur við mig í og í gegnum líkamann og ég sendi þér tákn um heimboð hverja stund.

Hlustaðu á mig. Ég er að tala við þig í gegnum líkama þinn. Sestu niður í smá stund og slakaðu á svo þú getir fundið nærveru mína í þér.

Vitund þín er ljós og þú getur séð hana fyrir þér sem nokkurs konar geisla. Þessi ljósgeisli getur einbeitt sér á ýmsa vegu svo ljósið geti skinið í gegn. Vitund þín er samansafn af verund sem er hlutlaus í sjálfu sér, vegna þess að það er engin hugsun innan hennar í þeirri merkingu að dæma eða skipuleggja. Hún er frekar hlutlaus þar sem takmarkið er að vera og þú ert sú vitund.

Sú vitund hefur komið niður í líkamann sem þú hefur núna, þann sem þú dvelur í. Fylltu líkamann af vitund þinni með því að byrja á fótunum. Leyfðu athyglinni að flæða í gegnum fæturna án væntinga eða tilefnis. Fótunum finnst þessi athygli yndisleg þeir baða sig í vitund þinni.

Finndu ljósið renna niður í iljarnar, inn í tærnar og hælana. Finndu hvernig ljósið færir þér slökun. Láttu það ferðast upp um leið og þú beinir athyglinni að ökklunum, kálfunum og hnjánum, upp í gegnum lærin, mjaðmirnar og mjaðmagrindina. Láttu ljósið flæða inn á kviðarsvæðið.

Taktu þér tíma til að gera þetta þannig að þú finnir að þú akkerist í líkamanum. Finndu ljósið í vitund þinni flæða mjúklega, liðast í gegnum fæturna og kviðinn. Finndu hvernig hugurinn róast og vertu full meðvitaður um að þú ert vitund þú ert ljós.

Ef hugsanir koma upp, taktu þá eftir þeim á sama hátt og þú myndir taka eftir hljóðum sem koma utan frá, eins og gelti í hundi fyrir utan. Þú ert ekki gelt í hundi og þú ert ekki hugsanir þínar. Þú ert vakandi vitund.

Finndu opna rýmið sem vitundin er. Þú ert það rými bilið á milli hugsana þinna, milli hinna mörgu skynjana og áreita í höfðinu og líkamanum. Finndu hversu frjáls þessi vitund er. Hún horfir á allar þessar skynjanir og hefur glettin samskipti við þær.

Þegar ljósið þitt er orðið óþvingað og frjálst, þegar það tengist af einlægni við líkama þinn, þá nærist jarðneski hlutinn af þér. Það er ekkert ljós eins heilandi fyrir þig og þetta ljós, ljós þinnar eigin sálar, þinnar eigin vitundar. Þetta ljós hefur heilandi orku. Leyfðu því að flæða á staði í líkamanum sem geyma spennu, staði sem þú kannast við sem auma bletti í líkamanum. Leyfðu ljósinu að flæða hlutlaust að þessum stöðum án þess að dæma. Það er svona sem jafnvægi kemst á.

Núna vil ég tala um flæðið sem laðar til þín í lífinu. Dýpsta form þess að taka á móti er að taka þér eins og þú ert. Þú horfir á þitt mannlega eðli, skynjanir, tilfinningar, ótta eða þrjósku, með ljósinu sem í þér er. Þú umvefur þetta eðli með þessu blíða og óhlutlæga ljósi. Það er þá sem þú hefur skapað hinn frjóa jarðveg sem þarf til þess að taka á móti.

Dýpsta löngun hverrar manneskju er að vera vel tekið, að vera tekið af ástúð, að vera viðurkennd, að vera umvafin örmum móður sem elskar skilyrðislaust. Það gefur öryggi og ró. Í því öryggi, í þeirri friðsælu hvíld, byrjar þú að geisla. Þú ert það sem þú ert í eðli þínu, eins og blóm sem springur út. Þegar jarðvegurinn er frjór heldur blómið áfram og fer að blómstra á eðlilegan hátt með sínum eigin ljóma.

Það er í þessu lífi sem þú ætlaðir að finna skilyrðislausa ást fyrir þig. Þetta er mikil áskorun vegna þess að það er rótgróin venja hjá mannfólkinu að leita að ást hið ytra. Ótti og óvissa drífa þig áfram við að leita út fyrir sjálfa þig/sjálfan þig. Þú reynir að næra sjálfa þig/sjálfan þig með utan að komandi orku til þess að vera ánægð/ur, til þess að finnast þú vera samþykkt/ur, til þess að finnast þú tilheyra.

En leiðin þín er öðruvísi. Þitt dýpsta og allra heilagasta er að samþykkja sjálfa þig/sjálfan þig burtséð frá öllum utan að komandi áhrifum, að umvefja þig með því elskandi ljósi sem ert þú. Og það nær út yfir hin djúpu og dökku lög sem þú vilt ekki sjá eða upplifa.

Verkfærið sem þú getur elskað með, samþykkt og umvafið þig með, er nú þegar innra með þér. Það er ljósið sem ég talaði um hér að ofan vitundin sem ert þú. Finndu það eitt augnablik djúpt í kviðnum þínum. Það er ljós sem er handan þessa heims og það er ekki bundið af tíma, rúmi eða formi. Það er eilíft ljós sem er algjörlega þitt eigið og einstakt. Finndu þitt eigið ljós.

Þú hefur leyft ljósi vitundar þinnar að streyma í gegnum fæturna og inn í mjaðmasvæði þitt og kvið. Ég bið þig nú að taka ljósið hærra, að sólarplexus svæðinu sem liggur í gegnum magann. Leyfðu ljósinu að flæða hér í gegn hlutlaust og rólega.

Sólarplexus er mjög mikilvæg orkustöð. Fyrir nokkrum dögum talaði ég um það hvernig þú ert eins og milliliður á milli krafta himins og jarðar, flæðið á milli sálarinnar og líkamans. Sólarplexus er bókstaflega miðja þeirra samskipta. Á vissan hátt er hann milligöngumaðurinn. Jarðneski persónuleikinn sem þú ert finnur grunn sinn hér.

Mig langar að segja ykkur frá hinum jarðneska persónuleika. Í einum skilningi er jarðneski persónuleikinn eins konar siglingafræðingur sem þarf að takast á við mörg mismunandi áhrif, sem þarf að samþætta á yfirvegaðan hátt: innblásturinn að ofan frá sálinni og tilfinningaorkuna frá innra barninu. Jarðneski líkaminn þarf að taka þetta allt inn ásamt utanaðkomandi áhrifum fólki, aðstæðum og áskorunum.

Síðast þegar ég talaði ræddi ég um tvenns konar áhrif sem geta komið þér úr jafnvægi og valdið truflun. Annað var ótti og hitt var stjórnun, að vilja ráðskast með eða stjórna.

Ef þú horfir nú á miðjan sólarplexus getur þú ímyndað þér að þetta sé aðsetur egósins, sá hluti af þér sem þarf að miðla málum á milli allra þessara áhrifa og flæðis og grípa til aðgerða í þessum heimi tíma og rúms í efninu.

Ég sé ekki egó sem eitthvað slæmt. Ég sé það sem nauðsynlegt, í ljósi þess að þörf er á því í þessum heimi til þess að fá mismunandi orkuflæði í jafnvægi þannig að þú getir tjáð þig hér í þessu jarðneska umhverfi. Það gerir þér kleift að gefa og þiggja.

Það eru um það bil tvær gildrur fyrir egóið sem eru staðsettar í sólarplexus. Egóið getur annaðhvort gert sig of lítið eða of stórt.

Ef það gerir sig of lítið hörfar það orkulega inn í sólarplexus og fer í spennu, ótta, kvíða og áhyggjur. Það hugsar stöðugt að það „geti ekki“, að það sé ekki nógu gott, að þú þurfir aðra og að þú sért valdalaus.

Líttu inn á við og sjáðu hvort þú þekkir þessa tegund af egói.

Pamela Kribbe

09/03/2026

Þegar ég hitti egypska guðinn Thoth í fyrsta skipti
árið 2010

Ég sat í stólnum mínum og var hálf dormandi þegar ég sé að egypsku stytturnar og Sphinxinn byrja að birtast mér aftur. Núna var egypski guðinn Thoth mættur við hliðina á mér og það fyrsta sem hann gerir er að koma með hórusar augað og setja það inn í þriðja augað hjá mér svo ég sæi nú betur og heyrði það sem hann vildi segja. Ég fékk líka lífsins tré eða kabbala tréð framan á líkamann og virtist það vera til þess að styrkja mig og vernda og eflaust eitthvað fleira. Tréð og augað voru mjög lifandi orkuleg tákn fyrir mér á þessari stundu.

Thoth byrjaði að tala við mig og segja mér að því miður hafi verið brögð í tafli við vígsluna mína í Egyptalandi á sínum tíma. Ég varð svo hissa á að heyra þetta að ég hélt að mér hefði misheyrst, en hann endurtók það fyrir mig. Ég varð svo miður mín yfir þessu og hugsaði hvernig það væri hægt að hafa brögð í tafli í háandlegri vígslu. Ég hafði alltaf haldið að þessar vígslur hefðu verið undir ströngu eftirliti bæði æðstu prestanna og svo þeirra sem voru yfir þeim í andlega heiminum.

Ég velti þessu fyrir mér í dágóða stund og spurði síðan Thoth hvernig þetta mætti vera. Hann gaf mér í raun engin svör um hvernig þetta hefði gerst, en mér fannst eins og eitthvað hafi farið framhjá þeim sem áttu að vera yfir vígslunni.

Það að tala við Thoth fannst mér hálf einkennilegt, en hann var eins raunverulegur og hugsast g*t á þessu augnabliki, næstum eins og mennskur maður. Mér fannst eiginlega óþægilegt hvað hann var raunverulegur því ég hafði aldrei áður upplifað veru úr andlega heiminum eins raunverulega og aldrei hafði ég heyrt eins vel í nokkurri veru úr þeim heimi.

Ég spurði hann aftur og aftur og skildi þetta engan veginn. Síðan fór ég að spá í hvort ég hefði þá kannski getað verið löngu búin með mínar jarðvistir. Kannski var ég búin að fæðast aftur og aftur í fimm þúsund ár, eða Guð má vita hvað, bara af því að það voru brögð í tafli í vígslunni minni á þessum tíma.

Ég brotnaði saman og grét og grét. Mér fannst þetta algjör hryllingur, líf eftir líf sem ég hefði kannski ekki þurft að ganga í gegnum. Mér fannst þetta allt svo óþægilega raunverulegt og nálægt mér að ég stóð upp og fór fram í eldhús og settist þar á stól. Ég vildi hrista þessa tilfinningu og upplifun af mér. Ég hélt að með því að standa upp og færa mig um sæti þá myndi þetta allt hverfa.

Ég hugsaði með mér að þetta gæti ekki verið að gerast. Þetta gæti varla hafa verið svona.

Hafi ég haldið að Thoth myndi hverfa við það að ég skipti um sæti og galopnaði augun þá skjáltaðist mér, því hann elti mig fram í eldhús og byrjaði að tala við mig þar.

Ég sat við eldhúsborðið og hágrét yfir örlögum mínum en þá var allt í einu eins og allri sorg og angistartilfinningu væri kippt af mér. Ég steinhætti að gráta og það varð undarleg þögn og orkan varð einhvern veginn gjörbreytt á augabragði. Ég var umvafin einstaklega sterkri, hlýrri og að mér fannst, bjartri kærleiksorku.

Um leið og þetta gerist fer ég að finna hvernig sálin byrjaði að lyftast upp úr líkamanum. Það var eins og hún væri á leiðinni út úr honum. Ég þekkti þessa tilfinningu, en þegar ekkert var orðið eftir fyrir neðan hné þá var sagt við mig að ég gæti valið að yfirgefa jarðlífið núna ef sá vilji væri fyrir hendi.

Ég varð óttaslegin og hugsaði enn með sjálfri mér að þetta gæti ekki verið að gerast. En ég fann á líkamanum að sálin var tilbúin að fara.

Mér fannst þögnin óþægileg. Ég vildi fá einhvern til að svara því hvað væri að gerast og hvað ég ætti að gera. Það var enn meiri þögn og ég vissi að ég yrði að ákveða þetta sjálf. Enginn annar myndi taka þessa ákvörðun fyrir mig.

Ég vissi ekki þá hvort þetta var sjálfið að blekkja mig eða hvort þetta var raunverulega í boði þeirra í andlega heiminum.

Ég ákvað að hvort sem væri þá ætlaði ég að vanda mig við að svara þessari spurningu. Ég sagði því að þeir í andlega heiminum vissu vel að ég vildi vera áfram í jarðvistinni. Hvað ég væri að fara að gera hafði ég ekki hugmynd um og hef ekki enn, en mér fannst að mín biði eitthvað stórkostlegt verkefni.

Auðvitað fundu þau í andlega heiminum fyrir óttanum hjá mér og fannst ég vera fljót að svara þessu kostaboði. Enda var sagt við mig að taka þessu bara rólega, ég mætti hugsa mig vel um.

Ég var svo hrædd að ég þorði ekki einu sinni að vita hvort ég mætti sjá hvað myndi bíða mín hinum megin ef ég tæki boðinu. Mér fannst líka skrítið að líkaminn minn yrði bara eftir þarna á stólnum, eða jafnvel sem hrúga á gólfinu, þannig að enn þá svaraði ég því sama.

Þá loksins byrjaði sálin að síga aftur niður í fæturna.

Mér var sagt á þeirri stundu að ég gæti alltaf valið að yfirgefa jörðina ef ég vildi. Ég þyrfti bara að nefna það og þá mætti ég fara.

Ég skyldi líka passa mig á því hvað ég hugsaði, því ef ég hugsaði það að ég vildi fara eða deyja í einhverju pirringskasti þá gæti það gerst eins og ég óskaði. Mér brá við þetta og hugsaði að ég yrði greinilega að vanda mig hvað ég hugsaði eftirleiðis ef ég vildi ekki fara af jarðarplánetunni.

Ég var smá stund að jafna mig eftir þetta allt saman en stóð svo upp til þess að reyna að jarðtengja mig betur, því mér fannst ég vera hálf laus við jörðina lengi vel. Ég var eiginlega hálf smeik um að það yrði kannski eitthvað meira sem myndi gerast, þannig að ég ákvað að ganga um í smástund og finna sálina koma betur niður í fæturna.

Mér fannst þetta óþægilegt en samt var ég dálítið undrandi á því að hafa fengið þetta boð og að hafa fengið að upplifa hversu auðvelt það er að yfirgefa jarðlífið. Allur grátur og vorkunnsemi var á bak og burt en ég var reynslunni ríkari um það hvernig sálin yfirgefur líkamann á dauðastundinni.

JG.