18/05/2024
Запознајте ги предавачите на нашата прва конференција на психолози и психотерапевти
Да се биде родител е предизвик, уште поголем кога ќе се роди дете со посебни потреби. Во тој миг, сите фантазии исчезнуваат пред реалноста. Траума наместо радост, страв наместо среќа, неизвесност наместо надеж. Еквилибриумот на семејниот систем сериозно е разнишан. Обично, по првичниот шок, неверување и неизбежното прашање „зошто мене ми се случува“, семејството учи да живее со дете, поинакво од другите деца. Но, се случува стравовите, срамот, чувството на вина, дијагнозата „попреченост“ да ја стават во рамките на семејна тајна. А тајната го раздвојува семејството, формира дијади, скриени сојузи, прекинати релации. Го ограничува пристапот кон ресурсите неопходни за надминување на семејниот дисбаланс и враќање на еквилибриумот и хармонијата.
Примарна задача на семејство кое се соочува со ваков предизвик е оддржување на сопствената функционалност во рамките на поширокиот социјален контекст. Современите општествени промени ги менуваат сфаќањата за традиционалните семејни структури. Во низата отстапувања од концептот за нуклеарно семејство – заедница на родители и деца, функционалноста на овој социјален систем се согледува преку негата, социјализацијата и заштитата на вулнерабилните членови. Ревоспоставувањето на семејниот еквилибриум диктира реорганизација на семејните улоги и одговорности, реевалуација на ефективни комуникациски модели, очекувања и бихејвиорални обрасци, со цел оддржување на семејната функционалност и обезбедување адекватна поддршка на чувствителниот член, без нарушување на семејниот баланс. Отворената, недвосмислена и јасна комуникација нуди добра стартна позиција. Секој член на семејството мора да биде препознаен како легитимен и важен. Секоја единка мора да ја осознае сопствената улога во одржувањето на функционалноста на семејниот систем.
Од суштинско значење е когнитивното освестување на општествените структури, со прифаќање на различностите и градење широка мрежа на социјална поддршка. Затоа што семејството, како основна клетка на општеството, не смее да биде маргинализирано, ниту ставено во позиција само да се справува со предизвици кои ги наметнуваат специфичните потреби на нивните деца. А децата се деца. Без оглед дали одговараат на стандардите за типичен развој или се етикетирани како деца со посебни потреби. Општеството вложува напори. За жал, се чини дека решението на проблемот сè уште е далеку.
За пријава за конференцијата на следниот линк
https://psy.mk/prva-konferencija/?fbclid=PAZXh0bgNhZW0CMTEAAabrli4WHgPAu0X_bvTJdlZk7ERaxgtWrI3EnM__woWdGLbE-M7edhIf0kA_aem_AUxUVcPoNQ2UUqPwo0gUazZaX6uxDSuGPx2u9gWRY_WHi28nGlz0jnNw77LkmsMvgyWDeQ77LinLymD3afhHsrg8