Sayar Myint, Yangon (2026)

15/02/2026

နေပူကိုအံတုပြီး ဝေဆာနေတဲ့ ကမ်းဇော်ပင်လေးများ

15/02/2026

ဤကောင်းမှုကြောင့် ကျန်းမာ ချမ်းသာ ဘေးရန်ကင်းကြပါစေ…

13/02/2026

မိမိသည်သာ မိမိဘဝရဲ့ ဖန်ဆင်းရှင်ဖြစ်သည်…..
မိမိရွေးချယ်မှုဟာ မိမိရဲ့ဘဝပဲဖြစ်သည်။

စာမြည်…..
လူသားတိုင်းသည် မိမိတို့၏ ဘဝကို လှပတင့်တယ်စေချင်ကြသည်မှာ ဓမ္မတာပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် လောကအလယ်တွင် အောင်မြင်စွာ ရပ်တည်နိုင်သူမှာ အနည်းငယ်မျှသာ ရှိပြီး၊ အများစုမှာမူ ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် အခက်အခဲများကြားတွင် ရုန်းကန်ရင်း ဘဝကို အရှုံးပေးနေကြသည်ကို စိတ်မသက်သာဖွယ် တွေ့မြင်နေရပေသည်။ ကျွန်ုပ်သည် ဘဝခရီးကို ဖြတ်သန်းလာရင်းနှင့် လုပ်ငန်းခွင်နယ်ပယ်အသီးသီးတွင် အောင်မြင်သူနှင့် ကျရှုံးသူတို့၏ ကွာခြားချက်မှာ အခြားမဟုတ်၊ မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည်ထုဆစ်လိုစိတ် ရှိခြင်းနှင့် မရှိခြင်းသာ ဖြစ်သည်ကို သတိပြုမိခဲ့သည်။
အချို့သောသူတို့သည် မိမိတို့၏ ဘဝနိမ့်ကျမှုကို "ကံ" အပေါ်တွင်သာ အပြစ်ပုံချ၍ လက်မှိုင်ချနေတတ်ကြသည်။ အချို့ကမူ ပျင်းရိခြင်းကို "ရောင့်ရဲခြင်း" ဟု အမည်တပ်ကာ ဆင်ခြေပေးနေတတ်ကြသည်။ ဤစာအုပ်ကို ရေးသားရခြင်း၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ ထိုသို့သော အယူအဆအမှားများကို ဖယ်ရှား၍ မိမိ၏ ဘဝကို မိမိကိုယ်တိုင် ပြန်လည်ထုဆစ်နိုင်သည့် "လက်တွေ့ကျသော လမ်းမြေပုံ" တစ်ခုကို ပေးအပ်လိုရင်း ဖြစ်ပေသည်။
ဤစာအုပ်တွင် "ကံ" ဆိုသည်မှာ အတိတ်က စီမံထားသည့်အရာ မဟုတ်ဘဲ ပစ္စုပ္ပန်တွင် မိမိလုပ်ဆောင်နေသည့် "အလုပ်" သာ ဖြစ်ကြောင်းကို ဓမ္မသဘောနှင့် လောကီသဘော ပေါင်းစပ်၍ တင်ပြထားသည်။ ထို့အပြင် လုပ်ငန်းခွင်အတွင်း ထားရှိရမည့် စိတ်ဓာတ်၊ ခေါင်းဆောင်မှု၏ အနုပညာနှင့် ဝန်ထမ်းတစ်ဦးတွင် ရှိအပ်သော တာဝန်သိစိတ်တို့အပြင် ဘဝအတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည့် အရင်းအနှီး (၄) ပါးအကြောင်းကိုလည်း အကျယ်တဝင့် ဖော်ပြထားပါသည်။
ကျွန်ုပ်၏ အမြင်အရ ဘဝဆိုသည်မှာ အချောသတ်ပြီးသား အရုပ်တစ်ရုပ် မဟုတ်ပေ။ မိမိကိုယ်တိုင် ဆောက်နှင့်တစ်မျိုး၊ လက်ဖြင့်တစ်ဖုံ စိတ်ရှည်လက်ရှည် ထုဆစ်ရမည့် သစ်သားတုံးကြီး (သို့မဟုတ်) ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုနှင့်သာ တူလှသည်။ သင်သည် ပစ္စုပ္ပန်ဝီရိယကို စနစ်တကျ အသုံးချ၍ အတွေးအခေါ်နှင့် ပေါင်းစပ်နိုင်မည်ဆိုပါက မည်သည့် အဟန့်အတားများရှိစေကာမူ သင်လိုချင်သော အောင်မြင်မှုပုံရိပ်ကို ထုဆစ်ထုတ်ယူနိုင်မည်မှာ ဧကန်မလွဲပင် ဖြစ်သည်။
ဤစာအုပ်တွင် ပါဝင်သော အယူအဆများသည် ကျွန်ုပ်၏ လက်တွေ့ဘဝ အတွေ့အကြုံများနှင့် ခံယူချက်များကို အခြေခံထားခြင်း ဖြစ်သည်။ စာဖတ်သူတို့အနေဖြင့် ဤစာအုပ်ကို ဖတ်ရှုရုံမျှဖြင့် မတင်းတိမ်ဘဲ၊ မိမိတို့၏ လက်တွေ့လုပ်ငန်းခွင်နှင့် ဘဝခရီးတွင် တစ်စုံတစ်ရာ အသုံးချနိုင်မည်ဆိုပါက ကျွန်ုပ်၏ ရေးသားရကျိုး နပ်ပေတော့မည်။
ဘဝကို ဆင်ခြေများဖြင့် မဖြုန်းတီးဘဲ အောင်မြင်အောင် လုပ်ကြရမည်၊ ကြီးပွားအောင် လုပ်ကြရမည်။ သင့်အတွင်း၌ ကိန်းအောင်းနေသော အစွမ်းအစများကို အစွမ်းကုန် ထုတ်ဖော်၍ လှပသော ဘဝအရုပ်ကို ထုဆစ်နိုင်ကြပါစေကြောင်း ဆန္ဒပြုလျက် ဤစာအုပ်ကို တင်ပြလိုက်ရပါသည်။

ဒေါက်တာမြင့်(SKM)

(မကြာမီ ထွက်ပါမည်…)

12/02/2026

ငွေမကုန်ပဲနှင့် ရသည့်ကုသိုလ်…

ဒီနေ့ အာစိဏ္ဏကံ ကုသိုလ်လေးပြုလုပ်စဉ်မှာ စဉ်းစားမိတာလေးပါ…
ကုသိုလ်ဆိုတာ ငွေကုန်စရာမလိုပဲ ယူတတ်ရင်ရပါတယ်။ ကာယကံ၊ ဝစီကံ၊ မနောကံဆိုတဲ့ ကံသုံးပါးကို ကုသိုလ်အာရုံမှာထားလိုက်ရင် နေ့စဉ်ကုသိုလ်
တွေ ငွေမကုန်ပဲ အများကြီးရစေပါတယ်။

အဲဒီလိုပါပဲ…
ကာယကံ၊ ဝစီကံ၊ မနောကံဆိုးတွေဆီမှာပဲ အာရုံများနေ၊ ပြုလုပ်နေမယ်ဆိုရင် အကုသိုလ် ဝဋ်ကြွေးတွေကို ဘဝကြီးနဲ့ပေးပြီး ဝယ်ယူနေတာနဲ့ အတူတူပါပဲ…

12/02/2026

အာစိဏ္ဏကံ ကုသိုလ်လေး..

၁၂-၂-၂၀၂၆-ရက်လေးမှာ လစဉ်ကုသိုလ်ပြုနေကြ…
ပုပ္ပါး (၂) မိုးကုတ်ဝိပဿနာ ဓမ္မရိပ်သာ၌ တရားစခန်းဝင်
နေကြကုန်သော ယောဂီအပေါင်း အရုဏ်၊ နေ့ဆွမ်းအတွက် မပင်မပန်းစေရန် လစဉ်မပျက် ကုသိုလ်ဆက်၍ ပါရမီဖြည့်ခဲ့ပါသည်…

12/02/2026

ဘုရားကျောင်းဆောင်လေး စိတ်တိုင်းကျပြုပြင်နေရင်း ကုသိုလ်ပွါးရ…

11/02/2026

“…ဆရာလန်းနှင့် မသေဆေးပင် ရှာပုံတော်…”
“..ဆေးပညာ၏အန္တိမ ရည်မှန်းချက်သည် မသေဆေးဖေါ်စပ်နိုင်ဖို့ပဲ..”

ကြမ်းတမ်းသောဘဝမို့ ကိုယ့်လမ်းကို ကိုယ်တိုင်ဖေါက်လုပ်နေရတော့ မိမိဝါသနာပါတဲ့ “စာရေးခြင်းအနုပညာ” ကို အချိန်မပေးနိုင်ခဲ့ရဘူးပေါ့။ ခုတော့ အသက်ကလေးကလည်းရလာပြီ… နေရာတကာမှာလည်း ပါဝင်ချင်တဲ့ စိတ်တွေလျှော့ နည်းလာပြီ… အကာနဲ့အနှစ်၊ အမှားနဲ့အမှန်ကို သိမြင်လာပြီ…ဘဝကို အေးအေးဆေးဆေးပဲ နေချင်လာပြီ… ဒီတော့ကား..မိမိဝါသနာပါတဲ့ “စာရေးခြင်း အနုပညာ”
ကို တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပြန်လည်အချိန်ပေးဖြစ်လာတယ်။

အခု.. ဒီစာအုပ်လေးကတော့ စာရေးသူရဲ့ (၂၀) အုပ်မြောက်
လက်ရာလေးပါ။ မကြာမီ ထွက်ပါမည်။

စာရေးသူရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့.. ကျွန်တော်တို့ဟာ တိုင်းရင်းဆေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီ ကျန်းမာရေးပညာပေးစာပေတွေပဲ
ရေးခဲ့၊ ဖတ်ခဲ့ရတာများနေလို့ အခုတစ်ခါမှာ အပြောင်းအလဲလေးဖြစ်အောင် တိုင်းရင်းဆေးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဇာတ်လမ်းလေးကို ပုံဖေါ်ရေးမိပါသည်။

ဆရာမြင့်(စကြာမင်း)

11/02/2026

ဆရာလန်းနှင့် ကြုံရဆုံရ ဆေးဆရာဘဝ(၃)

လျှို့ဝှက်သောဧည့်သည်နှင့် ကံကြမ္မာ၏ခေါ်သံ
==========
မြို့စွန်က တိတ်ဆိတ်လှတဲ့ ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းဝန်းထဲမှာ နေဝင်ရီတရော အချိန်ဟာ မှိုင်းညို့လို့နေပါတယ်။ ကျောင်းဝင်းရဲ့ ထောင့်တစ်နေရာက သစ်သားဇရပ်လေးပေါ်မှာတော့ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးဟာ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ပျဉ်းချပ်တွေကို စနစ်တကျ ခင်းကျင်းထားပြီး ဆေးမြစ်ခြောက်တွေကို ဓားငယ်တစ်စင်းနဲ့ ပါးပါးလှီးနေပါတယ်။ သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေဟာ နှေးကွေးသယောင်ရှိပေမဲ့ တိကျလွန်းလှပါတယ်။ ၎င်းမှာ ဆရာလန်းပင် ဖြစ်ပါတယ်။
"ဆရာ... ဒီဆေးမြစ်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အနံ့ပြင်းတာလဲဗျ။ ကျုပ် နှာခေါင်းထဲမှာကို ကလိကလိ ဖြစ်နေပြီ"
ဇရပ်လှေကားရင်းမှာ ဆေးဆုံကြီးကို အင်တိုက်အားတိုက် ထောင်းနေတဲ့ လူငယ်လေး ဖိုးတုတ်က နှာခေါင်းကို ရှုံ့ရင်း လှမ်းမေးလိုက်ပါတယ်။ ဖိုးတုတ်က ဆရာလန်းရဲ့ တပည့်ရင်းဖြစ်ပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက ဆရာလန်းနဲ့အတူ တောတောင်တွေထဲ ဆေးမြစ်ရှာရင်း ကြီးပြင်းလာသူပါ။
ဆရာလန်းက ဆေးမြစ်ကို အသာအယာ နမ်းကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
"ဒါက 'တောချင်း' လို့ ခေါ်တယ် ဖိုးတုတ်။ သူ့ရဲ့ အနံ့က ပြင်းသလောက် လူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ပိတ်ဆို့နေတဲ့ သွေးကြော၊ လေကြောတွေကို ပွင့်စေတာကွ။ သွေးအတွင်ရှိ မလ အညစ်အကြေးအဆီပိုတွေကိုလည်း ခြေဖျက်ပေးနိုင်တယ်။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ရှင်မှုမှာ အသက်ရှူတာ မှန်ဖို့ထက် ခန္ဓာကိုယ်ထဲက 'လေ' (ဝါယောဓာတ်) စီးဆင်းမှု မှန်ဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်။ လေပိတ်ရင် သွေးရပ်တယ်၊ သွေးရပ်ရင် အသက်ဆုံးတတ်တယ်"
ဆရာလန်းက ပညာပေးစကားကို တည်ငြိမ်စွာ ပြောနေစဉ်မှာပဲ ကျောင်းဝင်းထဲကို ဇိမ်ခံကားအမည်းကြီးတစ်စီး ဖုန်တထောင်းထောင်း ထအောင် မောင်းဝင်လာပါတယ်။ ကားပေါ်ကနေ အဝတ်အစား သပ်ရပ်လှပတဲ့ လူငယ်တစ်ဦး အလောတကြီး ဆင်းလာပြီး ဇရပ်ပေါ်ကို ပြေးတက်လာပါတယ်။
"ဆရာကြီး... ဆရာကြီးလန်း ဆိုတာ ခင်ဗျားလား။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်ခဲ့ပေးပါဦး။ ကျွန်တော့်အဖေ... ဦးဘုန်းမြင့် အခြေအနေ အရမ်းဆိုးနေလို့ပါ"
ဆရာလန်းက ဆေးမြစ်လှီးတာကို ခေတ္တရပ်ပြီး လူငယ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ "မောင်ရင်... စိတ်ကို အေးအေးထားပါ။ ဘာဖြစ်တာလဲဆိုတာကို အရင်ရှင်းပြပါ"
"အဖေက ညစာစားပြီးကတည်းက ဗိုက်အောင့်
တယ်ဆိုပြီး လဲသွားတာပါ။ ခုတော့ဆေးရုံကြီးကို ရောက်နေပြီး ဆရာဝန်တွေကလည်း အစွမ်းကုန်းကြိုးစားနေကြတယ်။ အဖေ့ရဲ့ ခြေလက်တွေကလည်း ရေခဲတုံးလို အေးစက်လာပြီ။ အချိန်သိပ်မရှိတော့ဘူးလို့ ပြောကြတယ်" လူငယ်ရဲ့ အသံမှာ တုန်ရီနေပြီး မျက်ရည်တွေ ဝိုင်းနေပါတယ်။ အဲဒါ ဆရာကြီး လိုက်ကြည့်ပေးပါခင်ဗျ” လက်အုပ်ကလေးချီတောင်းပန်သော လူငယ်လေးကို ကြည့်ပြီး ဆရာလန်း သက်ပြင်းချမိသည်။ မိဘအပေါ်ထားရှိတဲ့ သားတစ်ယောက် ချသ်ခြင်းမေတ္တာတွေဟာ ဆရာလန်းရဲ့ စိတ်ကို နုညံ့အရည်ပျော်သွားစေပါတယ်။

“ကောင်လေး… ငါတို့ ဆေးလောကမှာ ကျင့်ဝတ်
စည်းကမ်းဆိုတာရှိတယ်ကွယ်၊ ခုဟာကလေ လူနာက
ဆေးရုံပေါ်ရောက်နေပြီ၊ ပြီးတော့လက်ခံထားတဲ့ ဆရာတွေလည်းရှိနေပြီ၊ ပိုပြီးခက်ခဲစေတာက ဆေးပညာနှစ်ရပ်ဟာ မတူညီကြတာပဲ၊ ဆရာတွေလိုက်နာရတဲ့ ကျင့်ဝတ်စည်းကမ်းတွေထဲမှာ တစ်ပါးဆရာရဲ့လက်ခံကုသနေတဲ့ လူနာကို နောက်ဆရာတစ်ယောက်က လုကုသတာမျို့ လုပ်လို့မရဘူးကွဲ့”

“ဆရာကြီးရယ်… ကျင့်ဝတ်စည်းကမ်းတွေထက် ကျွန်တော့်အဖေအသက်က ပိုပြီးအရေးမကြီးဘူးလားခင်မျ၊ ဒီတိုင်းပဲ အဖေသေသွားတာကို ကျွန်တော်မကြည့်ရက်နိုင်ပါဘူးခင်ဗျာ..ကျွန်တော့်အဖေကိုကယ်ပေးပါ ဆရာကြီးရယ်..” ဟုဆိုကာ ထိုင်ကန်တော့လေတော့တယ်။ ဆရာလန်းလည်း မိဘနဲ့သား သမီးကြားက မေတ္တာရေစီးကြောင်းထဲ မြှောပါသွာကာ ဆရာကျင့်ဝတ် ကမ်းဘားစည်းကို ဖြတ်ကျော်မိလေတော့တယ်။

ကောင်းကင်ကအလင်းတစ်ပွင့်
၁၉၄၅ - ခုနှစ်များဆီကပေါ့ နယ်မြို့တစ်မြို့ရဲ့ ဆေးရုံပေါ်က အထူးကြပ်မတ်ကုသဆောင် (ICU) ခန်း ရှေ့မှာတော့ ဆူညံဆူညံ ဖြစ်နေပါတယ်။ လူနာ ဦးဘုန်းမြင့်ဟာ အောက်ဆီဂျင်ပိုက်တွေ၊ စက်ကိရိယာတွေကြားမှာ သတိမေ့မြောနေပါတယ်။
"ဒါက ဘယ်သူတွေလဲ" သူနာပြုဆရာမလေးမျိုးမျိုးက င်္အကျီအနွမ်းအကြေဝတ်ထားပြီး လွယ်အိတ်
တစ်လုံး လွယ်ထားတဲ့ ဆရာလန်းနဲ့ တပည့်ဖိုးတုတ်တို့ကို ကြည့်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပါတယ်။ "ဒီနေရာက (ဗိန္ဓောဆေးခန်း)တိုင်းရင်းဆေးခန်း မဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ဆေးမြီးတိုနဲ့ကုသတဲ့နေရာလည်းမဟုတ်ဖူးနော်။ လူနာက အမည်မသိ အဆိပ်သင့်နေတာ။ ကျွန်တော်တို့ ခေတ်မီစက်တွေနဲ့တောင် ကြိုးစားနေတာ၊ ရောဂါရဲ့ဇစ်မြစ်ကိုရှာမတွေ့တာကို ဒီလိုလူမျိုးက ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ"
ဆရာလန်းက သူနာပြုဆရာမလေးမျိုးမျိုးရဲ့ စကားကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လူနာအနားကို တိုးသွားပါတယ်။ သူက ဦးဘုန်းမြင့်ရဲ့ လက်ကိုကိုင်ပြီး သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်လိုက်ပါတယ်။ ထို့နောက် လူနာရဲ့ မျက်ခွံကို အသာအယာ လှန်ကြည့်ပြီး ခြေဖမိုးနဲ့ ခြေဖဝါးတွေကို လက်ညှိုးနဲ့ ဖိကြည့်ပါတယ်။
"လူနာက အဆိပ်သင့်နေတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ဓာတုအဆိပ်မဟုတ်ဘူး။ ဒါကို 'အအေးအဆိပ်' (Cold Toxin) လို့ ခေါ်တယ်။ သူစားလိုက်တဲ့ အစားအစာထဲမှာ ဓာတ်မတည့်တဲ့ သဘာဝပစ္စည်းတွေ ပါသွားပြီး အစာအိမ်ကနေ သွေးကြောထဲအထိ လေဓာတ်ကို အေးခဲသွားစေတာ" ဆရာလန်းက တည်ငြိမ်စွာ သုံးသပ်ပြပါတယ်။
"သွား…အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ လာပြောမနေနဲ့” သူနာပြုဆရာမလေးမျိုးမျိုးက အော်လိုက်ပါတယ်။ "အအေးအဆိပ်ဆိုတာ သိပ္ပံစာအုပ်ထဲမှာ မရှိဘူး"
"သိပ္ပံစာအုပ်ထဲမှာ မရှိပေမဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာတော့ ရှိတယ် ဆရာမလေး" ဆရာလန်းက လူနာကို ကြည့်ကာ ဖိုးတုတ်ဘက် လှည့်လိုက်ပါတယ်။ "ဖိုးတုတ်... ငါ့လွယ်အိတ်ထဲက အမြစ်ခြောက်ကို ထုတ်။ ပြီးတော့ အသင့်ယူဆောင်လေ့ရှိတဲ့ (ဂျင်း)ရေနွေးနဲ့ ငရုတ်ကောင်း ယူလာခဲ့။ ပြီးတော့ ပျားရည်ပုလင်းလည်း ယူခဲ့ပါ”

မီးဖိုချောင်မှ အသက်ကယ်ဆေး
မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ ဆရာလန်းဟာ ဆေးရုံ၏ ရှေ့တွင်ရှိတဲ့ စားသောက်ဆိုင်ထဲသွားပြီး ဆေးဖော်စပ်ရန် လိုအပ်တာတွေ တပည့်ဖြစ်သူကို စီမံခိုင်းပါတယ်။ တပည့်ဖြစ်သူယူလာတဲ့ ဂျင်းကို ထုထောင်းပြီး အရည်
ညှစ်လို့ရတဲ့ ချင်းသတ္ထုရည်ထဲ ငရုတ်ကောင်းမှုန့်နဲ့ ပျားရည်ကို အချိုးကျ ရောစပ်ပါတယ်။ ထိုရောစပ်ထားတဲ့ ဆေးရည်ထဲကို ကြက်မောက်ဆူးပြန်ဆား အနည်းငယ် ထည့်လိုက်ပပါတယ်။

သူနာပြုဆရာမလေးမျိုးမျိုးနဲ့ အခြားတာဝန်ကျသူနာပြုတွေက အံ့သြတကြီး ကြည့်နေကြစဉ်မှာပဲ ဆရာလန်းက ထိုဆေးရည်ကို လူနာရဲ့ လျှာအောက်မှာ အစက်ချပေးပြီး ခြေဖဝါးက အချက်အခြာ အကြောအမှတ်တွေကို စတင်နှိပ်နယ်ပေးပါတော့တယ်။
"ချင်း(ဂျင်း)က အပူဓာတ်ကို နှိုးဆွပေးတယ်။ ငရုတ်ကောင်းက ပိတ်နေတဲ့ သွေးကြောတွေကို ပွင့်စေတယ်။ ပျားရည်ကတော့ အဆိပ်ကို ခြေဖျက်ပြီး ဆေးကို ဆဲလ်တွေဆီ အရောက်ပို့ပေးလိမ့်မယ်" ဆရာလန်းက နှိပ်နယ်ရင်း ရှင်းပြပါတယ်။
ဆယ်မိနစ်ခန့်အကြာမှာတော့ အံ့သြစရာ ကောင်းလှပါတယ်။ လူနာ ဦးဘုန်းမြင့်ရဲ့ ဖြူဖျော့နေတဲ့ မျက်နှာမှာ သွေးရောင် ပြန်သန်းလာပါတယ်။ စက်တွေထဲက သွေးပေါင်ချိန်နဲ့ နှလုံးခုန်နှုန်းပြ ကိန်းဂဏန်းတွေဟာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်လာပါတယ်။ လူနာဟာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး မျက်လုံးပွင့်လာပါတယ်။
"အဖေ! အဖေ သတိရလာပြီ" ဦးဘုန်းမြင့်ရဲ့ သားဖြစ်သူက ဝမ်းသာအားရ အော်လိုက်ပါတယ်။
သူနာပြုဆရာမလေးမျိုးမျိုးမှာတော့ ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ဘဲ မှင်တက်လို့ နေပါတော့တယ်။ သူ မယုံကြည်တဲ့ "ဟောင်းနွမ်းတဲ့ ပညာ" က အသက်ကယ်သွားတာကို မြင်လိုက်ရလို့ပါ။ “ ခွင့်လွှတ်ပါဆရာမလေးရယ် ကျွန်တော်အနေနဲ့ လူနာအပေါ်ဇောကပ်သွားလို့ပါ၊ ဆရာမတို့လူနာကို အလျှင်လိုပြီး ပြုစုလိုက်မိတယ်။ နားလည်ပေးပါဗျာ” ဟူ၍ ဆရာလန်းဟာ လူနာရှင်တွေနဲ့ သူနာပြုဆရာမလေးတွေကို ပြုံးလျက်နှုတ်ဆက်ကာ ဆေးရုံမှထွက်လာခဲ့လေတော့တယ်…။

လျှို့ဝှက်သောဧည့်သည်နှင့် ကံကြမ္မာ၏ခေါ်သံ
ဦးဘုန်းမြင့်ကို အောင်မြင်စွာ ကုသပေးပြီးနောက် ဆရာလန်းတို့ ဆရာတပည့်နှစ်ဦးသည် ဆေးရုံမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။ မြို့ပြ၏ မီးရောင်စုံများနှင့် ကားဟွန်းသံများသည် ဆရာလန်းအတွက်တော့ နားငြီးစရာ ဆူညံသံများသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျောင်းဇရပ်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ရေအေးအေးတစ်ခွက်ကို သောက်ကာ ဝရန်တာမှာ ထိုင်၍ လသာသာညကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
"ဆရာ... ခုနက သူနာပြုဆရာမလေး မျက်နှာကို ကြည့်ရတာ တော်တော်ရှက်သွားပုံပဲဗျ။ ကျုပ်တို့ တိုင်းရင်းဆေးက ဒီလောက်စွမ်းတာကို သူတို့က အထင်သေးချင်ကြတာ" ဖိုးတုတ်က ဆေးလွယ်အိတ်ကို နေရာချရင်း တဟိဟိနှင့် ရယ်ကာ ပြောနေသည်။
ဆရာလန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ -
"ပညာကို ဂုဏ်ပြိုင်ဖို့ မသုံးပါနဲ့ ဖိုးတုတ်ရာ။ သူတို့က စက်ကိရိယာကို အားကိုးတာ၊ ငါတို့က သဘာဝတရားကို အားကိုးတာ။ အဓိကက လူနာ သက်သာဖို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့..." ဆရာလန်း စကားရပ်သွားသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများက မှောင်ရိပ်ကျနေသော ကျောင်းဝင်းတံခါးဝဆီသို့ ရောက်သွား၏။
ကျောင်းဝင်းအတွင်းသို့ ကားအကောင်းစားတစ်စီး ဆိုက်ရောက်လာပြန်သည်။ သို့သော် ယခင်ကားနှင့်မတူဘဲ အင်ဂျင်သံမှာ ငြိမ်သက်လွန်းလှသည်။ ကားပေါ်မှ ဆင်းလာသူမှာ အသက် (၅၀) ဝန်းကျင်၊ ဝတ်စုံနက်ကို သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး လမ်းလျှောက်ပုံကပင် အခန့်သားရှိလှသော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
"ဆရာကြီးလန်း... ညဉ့်နက်မှ အနှောင့်အယှက်ပေးမိတာ ခွင့်လွှတ်ပါ။ ကျွန်တော့်နာမည် ဟိတ် လို့ ခေါ်ပါတယ်" ထိုသူက ဇရပ်ပေါ်သို့ တက်လာကာ ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်သည်။
ဆရာလန်းက တည်ငြိမ်စွာပင် ဧည့်ခံလိုက်သည်။ "ထိုင်ပါ ဦးဟိတ်။ ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲ။ လူနာကိစ္စဆိုရင်တော့ မနက်မှ လာခဲ့ပါ"
"မဟုတ်ပါဘူး ဆရာကြီး။ ကျွန်တော်က လူနာကိစ္စနဲ့ လာတာမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်က 'ဆေးဝါးသုတေသန' လုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက်ပါ။ ဆရာကြီးကို ကမ်းလှမ်းချက်တစ်ခု လုပ်ချင်လို့ပါ" ဆရာဟိတ်က ပြောရင်း သူ၏ လက်ဆွဲအိတ်ထဲမှ ဟောင်းနွမ်းနေသော ပေမူစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။
ထိုစာအုပ်ကို မြင်သည်နှင့် ဆရာလန်း၏ မျက်ဝန်းများ အရောင်တောက်သွားသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ ကွယ်လွန်သူ ဆရာကြီး ဦးဝိဇ္ဇာ ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော၊ လွန်ခဲ့သော ၁၀ နှစ်က ဆရာကြီးနှင့်အတူ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည့် 'နိဗ္ဗာန်ဆော် ဆေးကျမ်း' ပင် ဖြစ်သည်။
"ဒါ... ဒါ ခင်ဗျားဆီ ဘယ်လိုရောက်နေတာလဲ" ဆရာလန်းက အသံတုန်ရီစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ဆရာဟိတ်က ပြုံးလိုက်သော်လည်း ထိုအပြုံးနောက်ကွယ်တွင် လျှို့ဝှက်ချက်များစွာ ရှိနေပုံရသည်။ "ဒီစာအုပ်က ဆရာကြီး ဦးဝိဇ္ဇာ မကွယ်လွန်ခင် ကျွန်တော့်ကို ပေးခဲ့တာပါ။ ဆရာကြီးဟာ ပဲခူးရိုးမတောနက်ထဲမှာ 'မသေဆေးပင်' ကို ရှာရင်း ကွယ်လွန်ခဲ့တာ ဆရာကြီးလည်း သိမှာပါ။ ဒီစာအုပ်ထဲမှာ ဆေးပင်ရှိတဲ့နေရာရဲ့ မြေပုံပါဝင်တယ်"
"ဆရာကြီးက မသေဆေးကို ကိုယ်ကျိုးအတွက် ရှာတာမဟုတ်ဘူး။ လူသားတွေရဲ့ ရောဂါဘယတွေကို အမြစ်ပြတ်ကုဖို့ ရှာတာ" ဆရာလန်းက ခံစားချက်ပြင်းထန်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်လည်း အဲဒီရည်ရွယ်ချက်ပါပဲ ဆရာကြီး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ နည်းပညာနဲ့ ငွေကြေးရှိပေမဲ့ တကယ့် တိုင်းရင်းဆေးပညာကို ကျွမ်းကျင်တဲ့သူ မရှိဘူး။ ဆရာကြီးသာ ကျွန်တော်နဲ့အတူ ပဲခူးရိုးမကို လိုက်ခဲ့မယ်ဆိုရင်... ဆရာကြီးရဲ့ ဆရာ ဘာကြောင့် ကွယ်လွန်ခဲ့ရသလဲဆိုတဲ့ အဖြေကိုလည်း သိရမှာဖြစ်သလို၊ လောကအတွက် တကယ့်ဆေးမြတ်ကိုလည်း ရရှိမှာပါ"
ဆရာလန်း နှုတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူသည် ဆရာကြီး၏ ကွယ်လွန်မှုကို ယနေ့ထက်တိုင် သံသယရှိနေခဲ့သူဖြစ်သည်။ ဆရာကြီးကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးသည် တောလမ်းခရီးမှာ သာမန်ကာလျှံကာ ကွယ်လွန်သွားဖို့ မဖြစ်နိုင်ဟု သူ အမြဲတွေးခဲ့သည်။
"ဆရာ... မသွားပါနဲ့ဗျာ။ ဒီလူက ကြည့်ရတာ တော်တော်လည်မယ့်ပုံပဲ" ဖိုးတုတ်က ဆရာလန်း၏ နားနားသို့ ကပ်၍ တိုးတိုးလေး သတိပေးသည်။
သို့သော် ဆရာလန်းက ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပုံရသည်။ သူသည် ဆရာကြီး၏ ပေမူစာအုပ်ကို အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်ရင်း -
"ကောင်းပြီ ဦးဟိတ်။ ကျွန်တော် လိုက်ခဲ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ စည်းကမ်းတစ်ခုရှိတယ်။ ဆေးပင်ကို တွေ့ခဲ့ရင် အဲဒီဆေးပင်ကို လောဘသားတွေ လက်ထဲ မရောက်အောင် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် စီမံခွင့်ရှိရမယ်"
ဆရာဟိတ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သဘောတူပါတယ် ဆရာကြီး။ နောက်သုံးရက်နေရင် ကျွန်တော်တို့ ထွက်ကြမယ်"
ဆရာဟိတ် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကျောင်းဇရပ်လေးသည် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သို့သော် ဆရာလန်း၏ ရင်ထဲမှာတော့ မုန်တိုင်းတစ်ခု စတင်နေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် အိပ်ခန်းထဲသို့ဝင်ကာ သူ၏ ဟောင်းနွမ်းနေသော တောင်ဝှေးကို ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုတောင်ဝှေးသည် ဆရာကြီး ပေးခဲ့သော အမွေဖြစ်ပြီး အတွင်း၌ လျှို့ဝှက်အကန့်တစ်ခု ပါရှိသည်ကို သူကလွဲ၍ မည်သူမှ မသိပေ။
"ဆရာကြီး... တပည့်ကို လမ်းပြပေးပါ" ဆရာလန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း ခရီးအတွက် ပြင်ဆင်ပါတော့သည်။

#ဆရာမြင့်(skm)

09/02/2026

တမာရနံ့သင်းသော ရွာဦးဇရပ်..

၁၉၅၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ၏ နွေဦးကာလ။ အညာဒေသ၏ နေရှိန်က ပြင်းထန်လှသဖြင့် မြေပြင်မှ အပူငွေ့များ တလှိုက်လှိုက် တက်နေသည်။ ကောင်းကင်ပြာပြာတွင် ဝါဂွမ်းစကဲ့သို့ တိမ်တိုက်ဖြူဖြူအချို့ လွင့်မျောနေပြီး၊ လေပွေရူးတို့က သစ်ရွက်ခြောက်များကို ဝဲပျံတက်အောင် ကျီစယ်နေကြသည်။ လမ်းဘေးဝဲယာရှိ တမာပင်တို့ကတော့ ပန်းဖြူဖြူလေးများ ပွင့်ဖူးလျက် အညာလေရူးထဲတွင် မွှေးရနံ့ကို ကျဲပက်နေကြ၏။
ထိုဖုန်တထောင်းထောင်းထနေသော မြေနီလမ်းအတိုင်း နွားလှည်းတစ်စီးသည် တအိအိဖြင့် ခရီးနှင်လာသည်။ လှည်းပေါ်တွင် ဆေးခေါက်များ၊ အမြစ်အဥများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ပလိုင်းကြီးများ၊ ညောင်ရေအိုးနှင့် ဆေးတောင်ဝှေးတစ်ချောင်းရှိနေ၏။ လှည်းမောင်းသူမှာ အသက် (၅၀) ကျော်ခန့်ရှိပြီး မျက်နှာတွင် သဘောကောင်းသည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသော ဆရာလန်း ပင် ဖြစ်သည်။
ဆရာလန်းသည် အစိုးရဝန်ထမ်း မဟုတ်သော်လည်း အနယ်နယ် အရပ်ရပ်က သူ့ကို "စရက" နယ်လှည့်ဆေးဆရာဟု ခေါ်ကြသည်။ "စူးစမ်း၊ ရှာဖွေ၊ ကုသ၊ ပညာပေး” ဆိုသည့် စကားရပ်ကို အနက်ဖွင့်ကာ လူမမာရှိရာ အရပ်သို့ ကိုယ်တိုင်သွားရောက်၍ ရောဂါဇစ်မြစ်ကို ရှာဖွေကုသပေးတတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အညာ၏ လူနေမှုစရိုက်နှင့် ကြိုဆိုမှု
"ဟော... ဆရာလန်း လာပြီဗျို့၊ ဆရာလန်း လာပြီ!"
ရွာထိပ်က ညောင်ပင်ကြီးအောက်တွင် တောင်ယာလုပ်ငန်းခွင်မှပြန်လာကား နားနေကြသော ရွာသားအချို့က လှမ်းအော်လိုက်ကြသည်။ ခဏချင်းတွင်ပင် ကလေးငယ်များက လှည်းနောက်မှ ပြေးလိုက်ကြပြီး၊ အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်တွင် ဝါခတ်နေသော လူကြီးများကလည်း လက်ပူတိုက်နှုတ်ဆက်ကြသည်။ ထိုခေတ်က အညာရွာလေးများတွင် ဆေးဆရာဆိုသည်မှာ နတ်မင်းတစ်ပါး ရောက်လာသကဲ့သို့ပင် အားကိုးရာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
ညနေစောင်းတွင် ရွာဦးဇရပ်ပေါ်၌ လူစုကြသည်။ ဆရာလန်းက သူ့၏ ဆေးအိတ်ကြီးကို ဖွင့်ကာ ဆေးမြစ်များကို အမျိုးအစားခွဲနေစဉ်၊ ရွာသူကြီးနှင့် လူကြီးအချို့က ရေနွေးကြမ်းအိုးနှင့် အညာထွက် လက်ဖက်သုပ်၊ ပဲကြော်များကို ချပေးကြသည်။
"ဒီနှစ် နွေက ခါတိုင်းထက် ပိုပူတယ် ဆရာကြီး၊ လူတွေလည်း ဝမ်းတလှုပ်လှုပ်၊ ဖျားတတုန်တုန် ဖြစ်နေကြတာ" ဟု ရွာသူကြီးက အညာသဘက်ခေါင်းစကို ကို ပြင်ပေါင်းရင်း ပြောပြသည်။

ကျန်းမာရေးဗဟုသုတ ဖြန့်ဝေခြင်း
ဆရာလန်းက ရေနွေးကြမ်းကို တငုံသောက်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ပူတာက သဘာဝပဲ သူကြီးရေ၊ ဒါပေမဲ့ လူတွေက ရေအေးအေးလေး ဆိုပြီး ချောင်းရေ၊ ကန်ရေကို မကျိုဘဲ သောက်မိရင်တော့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အပူနဲ့ အအေး စစ်ခင်းတော့တာပဲ။ ရောဂါဆိုတာ ဖြစ်မှ ဆေးဆရာဆီလာရတာမဟုတ်ဘူး၊ မဖြစ်ခင် တားရတာလည်း ပါတယ်ဗျ။" ရွာသူကြီးအဖွဲသည် ဆရာလန်းစကားကို ခေါင်းလေးတညိတ်ညိတ်နှင့် ထောက်ခံကြသည်။
ဆရာလန်းက ထိုညတွင် ဇရပ်ပေါ်၌ စုဝေးနေသော ရွာသားများကို အောက်ပါတို့ကို ဟောပြောလေတော့သည်။

၁။ ရေအသက် တစ်ရက်-ချောင်းရေကို သုံးရလျှင်တောင် နုန်းအနယ်ထိုင်အောင် ထားပြီး ပွက်ပွက်ဆူအောင် ကျိုသောက်ရန်။
၂။ အိပ်စက်ခြင်း-ညအခါ ခြင်ထောင်အတွင်း အိပ်စက်ပြီး ညဦးပိုင်းတွင် တမာရွက်ခြောက်ဖြင့် မီးခိုးမှိုင်းတိုက်ရန်။
၃။ အာဟာရ-အညာစာ ဖြစ်သော ထန်းလျက်နှင့် မန်ကျည်းမှည့်ကို အချိုးကျ စားသုံးခြင်းဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် အပူမျှတပုံ။

မျိုးဆက်သစ်တို့အတွက် လက်ဆင့်ကမ်းခြင်း
ဆရာလန်း၏ ဘေးတွင် အသက် (၂၀) အရွယ်ခန့် လူငယ်နှစ်ဦး ဖြစ်သော ကျော်ထွန်း နှင့် ဘိုးအေး တို့က ဆရာပြောသမျှကို ပုရပိုက်ထဲတွင် မှတ်သားနေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ဆရာလန်း၏ နယ်လှည့်ခရီးစဉ်တွင် လိုက်ပါကာ ဆေးပညာ ဆည်းပူးနေသူများ ဖြစ်သည်။

"မှတ်ထားကြ တပည့်တို့... ဆေးဆရာဆိုတာ မျက်စိ ၃ ကွင်း ရှိရမယ်။ တစ်ကွင်းက လူနာ့မျက်နှာကို ကြည့်ဖို့၊ တစ်ကွင်းက ဆေးပင်ကို ကြည့်ဖို့၊ နောက်ဆုံးတစ်ကွင်းကတော့ လူနာ့အိတ်ကပ်ကို မကြည့်ဘဲ သူ့ရဲ့ စေတနာကို ကြည့်ဖို့ပဲ"

“လူနာမှာ ဆေးဖိုးပေးဖို့ အသပြာရှိလား၊ မရှိလား၊ စဉ်းစားနေဖို့မလိုပဲ လူနာရဲ့ စိတ်စေတနာကို သေချာဂရုစိုက်ကြည့်ရပါတယ်။ ဆေးဖိုး၊ ပညာဖိုး မပေးနိုင်တဲ့လူနာအတွက် ဆေးကုသပေးလို့ ရောဂါကုသ ပျောက်ကင်းဖို့ရာမှာ ဘာမှပြဿနာမရှိဘူး။ အေး…ဒါပေမယ့် လူနာဟာ မိမိကို ဆေးကုသပေးနေတဲ့ ဆရာတွေအပေါ်မှာ စေတနာဆိုးရှိနေရင်တော့ ထိုလူနာဟာ ဘယ်ဆေးကောင်း၊ ကုထုံးကောင်းတွေနဲ့ ကုသပေးစေ ကာ သူရဲ့ ရောဂါက သက်သာပျောက်ကင်းမှာမဟုတ်ဖူး။ ဒါကြောင့် ရှေးဆရာကြီးများက ဆေးကုတော့မယ်ဆိုရင် လူနာအနေနဲ့ ခင်ပွန်းကြီး(၁၀)ပါးထဲမှာပါဝင်တဲ့ ဆရာတွေနဲ့ ကျေးဇူးရှိသူတွေကို ပြစ်မှား စော်ကားထားတာတွေရှိရင် ပြေပျောက်ဖို့ အရင်ဦးဆုံး”ကံ”ပြင်တဲ့ အစီအရင်ကိုအရင်ပြုလုပ်ပေးကြလေ့ရှိတယ်။ ဓာတ်ကြီး လေးပါးဆွမ်းကပ်တာတို့။ ဘုရား ၉ ဆူဆွမ်းကပ်စေတာတို့ စတဲ့ လူနာရဲ့ စေတနာဆိုးတွေကို ကြိုတင်ပြုပြင်ပေးကြပါတယ်”

ညဉ့်နက်လာသော်လည်း ဆရာလန်း၏ ဇရပ်ပေါ်တွင် ဆီမီးအိမ်လေးများ လင်းထိန်နေဆဲ။ အညာလေညင်းက ဆေးမြစ်နံ့များနှင့် ရောယှက်ကာ ရွာလေးတစ်ရွာလုံးကို အေးချမ်းစေခဲ့သည်။ သို့သော် မနက်ဖြန်တွင် ဆရာလန်းအတွက် စိန်ခေါ်မှုအသစ်က စောင့်ကြိုနေလေသည်။ ရွာဖျားရှိ အိမ်တစ်အိမ်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဝေဒနာတစ်ခု ခံစားနေရသည့် လူနာတစ်ဦး ရှိနေသည်ဟု သတင်းရောက်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဆက်လက်ဖေါ်ပြပါမည်….

#ဆရာမြင့်(စကြာမင်း)

09/02/2026

ရတနာမြတ်သုံးပါး မိဘဆရာများနှင့် ကျေးဇူးရှင်များကို ရှိခိုးကန်တော့ပါ၏…

06/02/2026

ဆရာလန်း၏ ကြုံရဆုံရဆေးဆရာဘဝ(အပိုင်း-၂)

အယုံအကြည်မဲ့သော "ရွာသစ်"
၁၉၅၄ ခုနှစ်ရဲ့ မိုးဦးကျကာလ၊ ဆရာလန်းဟာ ချောင်းကိုဖြတ်၊ တောကိုကျော်ပြီး "ထန်းတောကုန်း" ရွာကလေးကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီရွာရဲ့ လေထုက ထူးထူးခြားခြား လေးလံနေပါတယ်။ ရွာအဝင်မှာပဲ တုတ်ကိုယ်စီကိုင်ထားတဲ့ လူရွယ်အချို့က ဆရာလန်းကို တားဆီးလိုက်ကြတယ်။
"ဟေ့... လူစိမ်း၊ ဘယ်ကလဲ။ ငါတို့ရွာက အခု နတ်မျက်စိစူးနေတဲ့အချိန်၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ အဝင်မခံဘူး။ ပြန်လှည့်တော့"
ဆရာလန်းက အေးချမ်းစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "ဆရာက ဆေးဆရာပါ၊ ဝေဒနာသည်တွေရှိတယ်ကြားလို့ ကူညီဖို့လာတာပါ" လို့ ပြောပေမယ့် ရွာသူကြီးရဲ့သားက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်တယ်။
"ဆေးဆရာ? ငါတို့ဆီမှာ စုန်းကဝေတွေ တိုက်နေတာ၊ ဆေးနဲ့ကုလို့မရဘူး။ နတ်ကတော်ပင့်ပြီး ပူဇော်နေတာ။ မင်းလို လူစိမ်းတွေလာရင် နတ်ဆိုးတွေ ပိုသောင်းကျန်းမယ်။ သွား... ခုချက်ချင်းထွက်သွား"
ဒါဟာ ၁၉၅၀ ဝန်းကျင်က ကျေးလက်သားတို့ရဲ့ ရှေးရိုးစွဲ အတွေးအခေါ် ပါပဲ။ ရောဂါကို ရောဂါမှန်းမသိဘဲ အယူသည်းမှုနောက်မှာ ပုန်းကွယ်နေကြတာ။

သေမင်းနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ခြင်း
ဆရာလန်း ရွာအထွက် ဇရပ်ပျက်လေးမှာ နားနေတုန်း၊ ရွာထဲကနေ မိန်းမပျိုလေးတစ်ယောက် အသည်းအသန် ပြေးထွက်လာပြီး ဆရာလန်းရဲ့ ခြေသလုံးကို ဖက်တွယ်လိုက်ပါတယ်။
"ဆရာကြီး... ကယ်ပါဦး။ ကျမအဖေ ရွာသူကြီး အခု အကြောတွေဆွဲပြီး သတိလစ်နေပြီ။ နတ်ကတော်ကလည်း 'မရတော့ဘူး၊ နတ်ဖမ်းသွားပြီ' ဆိုပြီး ထွက်သွားပြီ။ ဆရာကြီးပဲ ရှိပါတော့တယ်"
ဆရာလန်းဟာ ခဏလေးတောင် မဆိုင်းမတွဘဲ သူ့ကို မောင်းထုတ်ခဲ့တဲ့ ရွာထဲကို ပြန်ဝင်သွားပါတယ်။ ရွာသူကြီးအိမ်မှာတော့ လူတွေက ငိုယိုနေကြပြီး လူနာကတော့ မျက်ဖြူလန်၊ ပါးစပ်က အမြှုပ်တွေထွက်နေပြီ။ ဒါဟာ နတ်မျက်စိစူးတာမဟုတ်ဘဲ "အစာအဆိပ်သင့်ပြီး လေဖြတ်ချင်နေတဲ့" လက္ခဏာဆိုတာ ဆရာလန်း ချက်ချင်းသိလိုက်တယ်။

"အားလုံး ဖယ်ပေးကြပါ! ကလေးတွေ အပြင်ထွက်၊ ပြတင်းပေါက်တွေ အကုန်ဖွင့်"
ဆရာလန်းရဲ့ အမိန့်သံက ပြတ်သားလွန်းလို့ အယူသည်းနေသူတွေတောင် ငြိမ်ကျသွားတယ်။ သူက လွယ်အိတ်ထဲက ရှာဖွေရခဲတဲ့ "ဇော်ဂျီတောင်ဝှေး" လို့ခေါ်တဲ့ ဆေးမြစ်ကို သွေးပြီး လူနာ့လျှာအောက်မှာ ထားပေးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ကျောရိုးတလျှောက်ကို ဆီပူတစ်မျိုးနဲ့ အမြန်နှိပ်နယ်ပေးလိုက်ပါတယ်။

အမှောင်ထုထဲမှ အလင်းရောင်
နာရီဝက်ခန့် အပြင်းအထန် ကုသပြီးနောက်မှာတော့ ရွာသူကြီးဟာ ဝမ်းတစ်ကြိမ် သွားလိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးပွင့်လာပါတယ်။ ညည်းညူသံလေး ထွက်လာတာနဲ့ တစ်ရွာလုံး ဟိုးခနဲ ဖြစ်သွားတော့တာပေါ့။
"ငါ... ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ"
ရွာသူကြီး သတိရလာတာဟာ နတ်ပူဇော်လို့မဟုတ်ဘဲ ဆရာလန်းရဲ့ လက်တွေ့ကျတဲ့ ဆေးပညာ ကြောင့်ဆိုတာ လူတိုင်း မြင်တွေ့လိုက်ရပြီ။ ရှေးရိုးစွဲ အမှောင်ထုဟာ ဆရာလန်းရဲ့ စေတနာ မီးအိမ်အောက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။

မေတ္တာဖြင့် တားဆီးခြင်း
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာ ဆရာလန်းက လွယ်အိတ်ကို လွယ်ပြီး ခရီးဆက်ဖို့ ပြင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရွာဦးလမ်းဝမှာ တစ်ရွာလုံးက လူတွေ စုရုံးရောက်ရှိနေကြတယ်။ ရွာသူကြီးကိုယ်တိုင် ဆရာလန်းရဲ့ ရှေ့မှာ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး...
"ဆရာကြီးရယ်... ကျုပ်တို့ အမှားကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ ကျုပ်တို့က လူမိုက်တွေပါ။ ဆရာကြီး ဒီရွာကနေ မပြန်ပါနဲ့တော့။ ကျုပ်တို့ ရွာလယ်မှာ ဆေးကုခန်းလေးတစ်ခု ဆောက်ပေးပါ့မယ်။ ဆရာကြီးကို ကျုပ်တို့ ဝိုင်းဝန်း ပြုစုပါ့မယ်ဗျာ"
ရွာသားတွေကလည်း တစ်ခဲနက် တောင်းပန်ကြတယ်။ "ဆရာကြီးရှိမှ ကျုပ်တို့ စိတ်အေးရမှာပါ" တဲ့။
ဆရာလန်းက ခပ်အေးအေးပဲ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
"ငါ့သားတို့... ဆရာက နယ်လှည့်ခရီးသည်ပါ။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ရဲ့ မေတ္တာ ကိုတော့ ဆရာ အလေးအမြတ်ထားပါတယ်။ ဒီရွာမှာ ခဏနားပြီး ဆေးနည်းတိုတွေ သင်ပေးခဲ့ပါ့မယ်။ လူဆိုတာ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး ကူညီဖို့ မွေးဖွားလာကြတာလေ" လို့ ဆရာလန်းမှ ပြောကာ အားလုံးကို ကျန်းမာရေးအသိအမြင် ဗဟုသုတတွေ လေ့လာကြဖို့ တိုက်တွန်းရင်း သူ၏ခရီးကိုဆက်လေတောတယ်…။

#ဆရာမြင့်(စကြာမင်း)

Sayar Myint

15/02/2026

15/02/2026

13/02/2026

12/02/2026

12/02/2026

12/02/2026

11/02/2026

11/02/2026

09/02/2026

09/02/2026

06/02/2026

Address

Website

Alerts

Contact The Practice

Shortcuts

Share

Category