Sayar Myint

03/01/2026

"ဘဝဆိုတာ ခရီးစဉ်တစ်ခုသာဖြစ်သည်"
လူအတော်များများက ဘဝကို အောင်မြင်မှုဆိုတဲ့ "ပန်းတိုင်" တစ်ခုဆီ အရောက်လှမ်းရမယ့် ပြိုင်ပွဲတစ်ခုလို သဘောထားတတ်ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်း ဘဝဆိုတာ ပန်းတိုင်မှာ ရှိနေတာမဟုတ်ဘဲ အဲဒီပန်းတိုင်ဆီကို လျှောက်လှမ်းနေရတဲ့ "လမ်းခုလတ်" တွေမှာသာ ရှိနေတာပါ။

၁။ ပစ္စုပ္ပန်၏ တန်ဖိုး…
ကျွန်တော်တို့ဟာ အတိတ်က နောင်တတွေနဲ့ အနာဂတ်အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကြားမှာ လမ်းပျောက်နေတတ်ကြပါတယ်။ တကယ့်ရှင်သန်ခြင်းဆိုတာ "အခု" ဆိုတဲ့ အချိန်လေးမှာပဲ ရှိတာပါ။ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ရဲ့ အရသာ၊ ချစ်ခင်ရသူရဲ့ အပြုံး၊ လတ်ဆတ်တဲ့ လေပြေ... ဒါတွေဟာ သေးငယ်ပေမဲ့ ဘဝရဲ့ တကယ့်အရသာစစ်စစ်တွေ ဖြစ်ပါတယ်။

၂။ အဆိုးနှင့်အကောင်း ဒွန်တွဲမှု…
လောကမှာ အလင်းရှိရင် အမှောင်ရှိသလို၊ ပျော်ရွှင်မှုရှိရင် ဝမ်းနည်းမှုဆိုတာ ရှိစမြဲပါ။ နာကျင်မှုတွေကို ငြင်းပယ်နေမယ့်အစား အဲဒီနာကျင်မှုတွေကနေ သင်ခန်းစာယူပြီး ပိုမိုရင့်ကျက်တဲ့သူတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ရပါမယ်။ နေရောင်ခြည်ချည်းပဲ ရနေရင် ကန္တာရဖြစ်သွားတတ်ပါတယ်။ မိုးစက်မိုးပေါက်တွေရှိမှသာ သစ်ပင်ပန်းမန်တွေ စိမ်းလန်းနိုင်တာပါ။

၃။ မိမိကိုယ်တိုင်ဖြစ်ခြင်း…
အခြားသူတွေရဲ့ သတ်မှတ်ချက်တွေ၊ လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ပုံစံခွက်တွေထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတင်းရိုက်သွင်းနေဖို့ မလိုပါဘူး။ ကိုယ့်ရဲ့ တန်ဖိုးကို တပါးသူရဲ့ လက်ခုပ်သံမှာ မရှာပါနဲ့။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချစ်မြတ်နိုးခြင်း (Self-love) ကသာ စစ်မှန်တဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ပေးနိုင်ပါတယ်။

ပုံစံတူမဟုတ်…
"သင်ဟာ ဒီကမ္ဘာပေါ်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်နဲ့ တူအောင် လာတာမဟုတ်ပါဘူး။ သင်ဟာ သင်ဖြစ်ဖို့အတွက်ပဲ လာတာပါ။"

ဘဝရဲ့အဖြေ…
ဘဝဆိုတာ ပဟေဠိတစ်ခုလို ဖြေရှင်းနေရမယ့်အရာမဟုတ်ဘဲ ခံစားသိရှိသွားရမယ့် အတွေ့အကြုံတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။ လဲကျတဲ့အခါ ပြန်ထပါ၊ အမှားလုပ်မိရင် ပြင်ဆင်ပါ၊ ပြီးတော့ ပြုံးပြုံးလေး ဆက်လျှောက်ပါ။ အရေးကြီးဆုံးကတော့ "လူပီသစွာ ရှင်သန်ဖို့" ပါပဲ။

#ဆရာမြင့်(skm)

03/01/2026

“ အသက်ရှူပါ “
စိတ်ပင်ပန်းလာတဲ့အခါ မျက်စိမှိတ်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း (၅) ကြိမ်လောက် ရှူသွင်းရှူထုတ် လုပ်ကြည့်ပါ။
(SMSKM)

03/01/2026

“ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြင်နာပါ”
တခြားသူတွေကို ခွင့်လွှတ်သလိုမျိုးပဲ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း အမှားတွေအတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။
(SMSKM)

03/01/2026

သေးငယ်တဲ့ အောင်မြင်မှုကို ဂုဏ်ပြုပါ.
ဒီနေ့ အိပ်ရာထနိုင်တာ၊ အလုပ်တစ်ခု ပြီးအောင်လုပ်နိုင်တာဟာလည်းအောင်မြင်မှုတစ်ခုပါပဲ။
(SMSKM)

03/01/2026

ကျွန်တော့်ရဲ့ အိပ်မက်စိတ်ကူးလေးကို ပုံဖေါ်ချင်နေမိတယ်…

02/01/2026

ဆရာလန်းနှင့် အတိတ်ကရန်ငြှိုး
****************************
အခန်း (၁) - တိတ်ဆိတ်ခြင်း၏ ဖိတ်ခေါ်သံ
အချိန်က ၁၉၅၀-ခုနှစ်ဝန်းကျင် ညဦးပိုင်း၏ မြူနှင်းများက ယောချောင်းတစ်လျှောက် ပြေးလွှားဆော့ကစားနေဟန် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ယောဒေသ၏ တောတောင်များသည် နေ့ဘက်တွင် သာယာသလောက် ညဘက်တွင်မူ အေးစိမ့်သော လျှို့ဝှက်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေတတ်သည်။ ဆရာလန်း သည် အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်တွင် ထိုင်ရင်း ဆေးတံကို တငွေ့ငွေ့သောက်နေစဉ် ခြံဝင်းထဲသို့ နွားလှည်းတစ်စီး ဆိုက်ရောက်လာသည်။
"ဆရာ... ဆရာလန်း ရှိပါသလားခင်ဗျာ"
အသံရှင်မှာ လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများ အထင်းသားပေါ်လွင်နေသည်။ သူသည် ဆရာလန်းအား တွေ့သည်နှင့် ပြာပြာသလဲ ရှိခိုးလေတော့သည်။
"ဆရာ... ကျွန်တော့်ဇနီး မနှင်း ကို ကယ်ပါဦး။ ဒီတစ်ခါတော့ သာမန်ဖျားနာတာ မဟုတ်ဘူးဆရာ။ တစ်ခုခုက ကပ်ပါလာသလိုပဲ"
ဆရာလန်းသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ မျက်လုံးကိုမှိတ်ကာ အာရုံခံကြည့်လိုက်သည်။ လေထုထဲတွင် ပုံမှန်မဟုတ်သော အေးစိမ့်မှုနှင့် အပုပ်နံ့ ခပ်သင်းသင်းကို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ယောရိယောရာ ယောဆရာ" ဟု အပြောခံရသည့် ဒေသတွင် ယခုကဲ့သို့ အတတ်ပညာနှင့် နှောင့်ယှက်ခြင်းသည် ထူးဆန်းသည်တော့မဟုတ်။
"ကဲ... သွားကြတာပေါ့"
ဆရာလန်းသည် လွယ်အိတ်ဟောင်းလေးကို ကောက်လွယ်ကာ နွားလှည်းပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ လှည်းဘီးသံ တကျီကျီသည် တိတ်ဆိတ်နေသော ညဥ့်ယံတွင် ကျောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေတော့သည်။

အခန်း (၂) - ပညာပြိုင်ပွဲ
မနှင်းတို့အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ အခြေအနေမှာ ထင်ထားသည်ထက် ပိုဆိုးနေသည်။ အခန်းထဲတွင် လဲလျောင်းနေသော မနှင်းသည် ဆရာလန်းကို မြင်သည်နှင့် တဟားဟား ရယ်မောလေတော့သည်။ ထိုအသံမှာ မိန်းမပျိုတစ်ဦး၏ အသံမဟုတ်ဘဲ အက်ကွဲနေသော ယောကျ်ားကြီးတစ်ဦး၏ အသံဖြစ်နေသည်။
"ဟေ့... ငလန်း... မင်း ရောက်လာပြီလား။ မင်းရဲ့ ပညာတွေက ငါ့ကို ယှဉ်နိုင်မယ် ထင်နေသလား"
မနှင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံက ဆရာလန်းကို စိန်ခေါ်လိုက်သည်။ ဆရာလန်းက တည်ငြိမ်စွာပင် နေရာယူလိုက်ပြီး အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။
"မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ဘာကြောင့် အပြစ်မရှိတဲ့ အမျိုးသမီးကို ဒုက္ခပေးနေတာလဲ"
"ငါက ဒီနယ်မှာ အစွမ်းအထက်ဆုံး မှော်ဆရာပဲ။ မင်းလို ကလေးကလား ပညာနဲ့ ငါ့ကို မောင်းထုတ်လို့ရမယ် မမှတ်နဲ့"
ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် မနှင်း၏ လက်သည်းများမှာ မည်းမှောင်လာပြီး မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင်လွှမ်းသွားသည်။ အခန်းတွင်းရှိ မီးခွက်များမှာ အလိုအလျောက် ငြိမ်းသွားပြီး လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာသည်။ ဆရာလန်းက ဂါထာတော်ကို ရွတ်ဖတ်ရင်း အမွှေးတိုင်ကို ထွန်းလိုက်ရာ မီးခိုးများက မနှင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝိုင်းရံသွားသည်။
"ဒါ... ဒါ... ဆရာနိုင်တန်ပြန်အင်းကွက်တွေလား" ဝင်ပူးနေသော မှော်ဆရာမှာ အသံတုန်ယင်သွားသည်။
"ဟုတ်တယ်... မင်းက မှော်ဆရာဆိုရင် ငါကလည်း ယောမြေမှာ ပညာသင်ခဲ့တဲ့ ဆရာလန်းပဲ။ အခု ချက်ချင်း ထွက်မသွားရင် မင်းရဲ့ အတတ်ပညာတွေကို ငါ အပြီးတိုင် ဖျက်စီးပစ်မယ်"
အခန်းထဲတွင် မြင်မရသော စွမ်းအင်နှစ်ခု ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ ဆရာလန်း၏ နဖူးမှ ချွေးစက်များ စီးကျလာသလို၊ မနှင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အကြောများ ပြုထွက်လာကာ ရုန်းကန်နေတော့သည်။

အခန်း (၃) - အတိတ်က အရိပ်မည်း
ဆရာလန်းသည် လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကာ ပရိတ်ရေစင်ကို ခွက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှေးဟောင်းယောလက်ရာဖြစ်သော “ဓားမြှောင်ငယ်” တစ်စင်းကို ထုတ်ယူကာ ပရိတ်ရေထဲတွင် နှစ်လိုက်သည်။
“မင်းကို ငါနောက်ဆုံးအခွင့်အရေးပေးမယ်။ မင်းရဲ့ နာမည်ရင်းကိုပြောပြီး အခုထွက်သွားမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီဓားရဲ့ အစွမ်းနဲ့ မင်းရဲ့ဝိညာဉ်ကို ငါချုပ်ပစ်ရမလား”
မနှင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အက်ကွဲကွဲရယ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။
“ဟားဟား... ငါ့နာမည်ကို သိချင်လား။ ငါက ဒီရွာရဲ့ မြောက်ဘက်သင်္ချိုင်းမှာ စခန်းချနေတဲ့ ဆရာမှော် ပဲ။ ဒီမိန်းမရဲ့ အဖိုးက ငါ့ဆီကနေ ပညာအမွေခိုးယူသွားခဲ့တာ။ အခု အဲဒီအကြွေးကို ငါက သူ့မြေးဆီက ပြန်တောင်းနေတာပဲ!”
ဆရာလန်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ဆရာမှော်ဆိုသည်မှာ ယောဒေသတွင် အောက်လမ်းပညာကို လွန်လွန်ကျူးကျူး လိုက်စားသဖြင့် နယ်နှင်ဒဏ်ပေးခံထားရသူ မဟုတ်ပါလား။

အခန်း (၄) - စွမ်းအားပြိုင်ပွဲ
“အတိတ်က ရန်ငြိုးကို အခုမြေးဆီမှာ လာဖြေတာ တရားသဖြင့် မဟုတ်ဘူး ဆရာမှော်။ မင်းရဲ့ ပညာက အမှောင်ဘက်ကို ရောက်နေပြီ”
ဆရာလန်းက ပရိတ်ရေကို လက်ဖြင့်ခပ်ကာ မနှင်း၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ပက်လိုက်ပြီး နဖူးကို ဓားမြှောင်ဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ထိလိုက်သည်။ ထိုခဏတွင် အခန်းထဲ၌ အုန်းခနဲ မြည်ဟည်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာကာ အိမ်တိုင်များပင် တုန်ခါသွားတော့သည်။
မနှင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကုတင်ပေါ်မှ နှစ်ပေခန့် အထက်သို့ မြောက်တက်လာသည်။ သူမ၏ ပါးစပ်မှ မည်းနက်သော အရည်များ စီးကျလာပြီး မျက်လုံးများမှာ လန်တက်သွားသည်။ ဆရာမှော်သည် အဝေးတစ်နေရာမှနေ၍ တန်ပြန်အတတ်ပညာဖြင့် ခုခံနေခြင်းဖြစ်သည်။
ဆရာလန်းသည် အိတ်ထဲမှ “ပညာဖြေအင်းကွက်” ပါသော အဝတ်နီကို ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုပညာဖြေအင်းကွက်သည် ယောဒေသ၏ အထွတ်အထိပ် အဖြူရောင်ပညာရပ်များဖြင့် စီရင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ အခုလိုစည်းပေါက်တဲ့ အစွန်းရောက်ပညာရှင်တွေသူတို့တတ်ထားတဲ့ ပညာတွေပြန်လည် ဖြေဖျက်နိုင်တဲ့အစွမ်းအာနိသင်ရှိတယ် ဆရာလန်းက အင်းအဝတ်ကို မနှင်း၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ တင်ကာ ဂါထာကို အသံအကျယ်ဆုံး ရွတ်လိုက်သည်။
“ဥုံ... အရဟံ... သိဒ္ဓိ... …. ….”

အခန်း (၅) - အောင်ပွဲနှင့် လျှို့ဝှက်ချက်
“အားးးးးး!”
မနှင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ စူးရှသော အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် မည်းနက်သော အရိပ်တစ်ခုသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။ မနှင်းသည်လည်း သတိလစ်ကာ ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ကျဆင်းသွားသည်။ အခန်းတွင်းရှိ လေထုမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပြန်လည်အေးချမ်းသွားပြီး အပုပ်နံ့များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
မနှင်း၏ အမျိုးသား ကိုထွန်းမောင်မှာ ဘေးကကြည့်ရင်ရတာရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့ ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်ဖြင့် အနားသို့ တိုးလာသည်။
“ဆရာ... ဆရာ... ကျေးဇူးကြီးလှပါပြီ။ ကျွန်တော့်မိန်းမ သက်သာသွားပြီလား”
ဆရာလန်းက ချွေးများကို သုတ်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“အခုတော့ သက်သာသွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက အစပဲရှိသေးတယ် မောင်ရင်။ စိတ်မချရသေးဘူး။ ဆရာမှော်က သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စေခိုင်းမှုကိုပဲ ရုပ်သိမ်းလိုက်တာ။ သူကိုယ်တိုင်ကတော့ မြောက်ဘက်တောင်ကုန်းမှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ သူက ဒီထက်ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အစီအရင်တွေကို လုပ်ဦးမှာ”
ဆရာလန်းသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က မှောင်မည်းနေသော တောအုပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း စဉ်းစားခန်းဝင်နေသည်။ သူသိသည်မှာ ဤပွဲသည် မနှင်းကို ကယ်တင်ရုံနှင့် မပြီးသေးဘဲ ယောဒေသတစ်ခုလုံးကို ခြိမ်းခြောက်နေသည့် ဆရာမှော်၏ အမှောင်ပညာကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းရန် လိုအပ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အခန်း (၆) - သွေးဖြင့်စီရင်သော ယဇ်ပူဇော်ပွဲ
မြောက်ဘက်သင်္ချိုင်းဟောင်းအနီးရှိ ဂူအိုပျက်တစ်ခုအတွင်း...။ ဆရာမှော် သည် ပါးစပ်မှ သွေးပုပ်များအန်ရင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေကျသွားသည်။ ဆရာလန်း၏ အင်းကွက်ဒဏ်ကြောင့် သူ၏ အစီအရင် ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီ။
"ငလန်း... မင်းက ငါ့ရဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ အားထုတ်ခဲ့တဲ့ အစီအရင်ကို ဖျက်ဆီးရုံတင်မကဘဲ ငါ့ကိုပါ ဒဏ်ရာရစေခဲ့တယ်ပေါ့လေ..."
သူ၏မျက်လုံးများက နီမြန်းလျက် အမုန်းတရားများဖြင့် တောက်လောင်နေသည်။ ဆရာမှော်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ၏ ရှေ့ရှိ ခေါင်းခွံကိုင်ထားသော ရုပ်တုရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။ သူသည် အိတ်ထဲမှ အဆိပ်ရှိသော မြွေနက်တစ်ကောင်ကို ထုတ်ယူကာ ခေါင်းကို ဖြတ်လိုက်ပြီး သွေးများကို မြေအိုးထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်သည်။
"ငါ့ရဲ့ သွေးနဲ့... ဒီမြွေရဲ့ သွေး... ပြီးတော့ ဒီညရဲ့ အမှောင်ထုကို ပေါင်းစပ်ပြီး 'သေမင်းတမန်' ကို ငါဖန်တီးမယ်။ လန်း... မင်းရော၊ မင်းကာကွယ်နေတဲ့ မိသားစုရော တစ်ယောက်မှ မလွတ်စေရဘူး"
ဆရာမှော်သည် တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် အမှောင်ဂါထာများကို တိုးတိုးဖြင့် စတင်ရွတ်ဆိုတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် တောအုပ်တစ်ခုလုံးရှိ ကျေးငှက်များမှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်ပျံသန်းသွားကြပြီး လေထုမှာ အပ်ကျသံပင်မကြားရလောက်အောင် ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဒါဟာ မုန်တိုင်းမလာခင် ငြိမ်သက်ခြင်းမျိုးပင်။

အခန်း (၇) - မြေအောက်က လာသော အသံများ
ထိုည သန်းခေါင်ယံအချိန်...။
မနှင်းတို့အိမ်တွင် ဆရာလန်းသည် အိမ်ရှေ့ခန်း၌ ပုတီးစိပ်ရင်း စောင့်ကြည့်နေသည်။ မနှင်းမှာတော့ ဆေးအရှိန်ကြောင့် အိပ်ပျော်နေပြီဖြစ်သည်။ ရုတ်တရက် အိမ်အောက်မှ "တုတ်... တုတ်... တုတ်" ဆိုသော အသံတစ်မျိုး ထွက်ပေါ်လာသည်။
တစ်ခုခုက အိမ်အောက်မှနေ၍ ကြမ်းပြင်ကို ခေါက်နေသလိုမျိုးပင်။ ဆရာလန်းသည် ပုတီးကို လက်မှချကာ ဓာတ်မီးကို ယူလိုက်သည်။ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း မြန်လာပြီး အိမ်တိုင်များမှာလည်း တသိမ့်သိမ့် တုန်ခါလာသည်။
"ဆရာ... ဘာ... ဘာဖြစ်တာလဲ"
မနှင်း၏ ခင်ပွန်းမှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် အခန်းထဲမှ ပြေးထွက်လာသည်။
"မောင်ရင်... အိမ်ထဲက မထွက်နဲ့။ ဒါ မြေပိုင်ရှင် နတ်ပိုင်ရှင်တွေ လုပ်တာမဟုတ်ဘူး။ ဒါက 'မြေလျှိုးအတတ်' နဲ့ လွှတ်လိုက်တဲ့ အောက်လမ်းပစ္စည်းတွေပဲ"
ပြောနေစဉ်မှာပင် ဧည့်ခန်းအလယ် ကြမ်းပြင်ကြားမှ မည်းနက်သော ဆံပင်ရှည်ကြီးများ စိမ့်ထွက်လာသည်။ ထိုဆံပင်များအကြားတွင် လူသေကဲ့သို့ ဖြူလျော့နေသော လက်ချောင်းများက ကြမ်းပြင်ကို ကုတ်ဖဲ့ကာ အပေါ်သို့ တက်လာရန် ကြိုးစားနေသည်။ ၎င်းမှာ ဆရာမှော် စေခိုင်းလိုက်သော "ဝိညာဉ်အရုပ်" ဖြစ်သည်။

အခန်း (၈) - အလုအယက် ရင်ဆိုင်ပွဲ
"ဟားဟားဟား... ငလန်း... မင်း ဒါကို ဘယ်လိုတားမလဲ…မင်းပညာမတောက်တခေါက်နဲ့ စမ်းကြည့်စမ်းပါ..”
လေထဲမှ ဆရာမှော်၏ ရယ်သံကြီးက လွင့်ပျံ့လာသည်။ ဝိညာဉ်အရုပ်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ အလုံးအရင်းနှင့် တက်လာပြီး ဆရာလန်းကို ရန်ပြုရန် ပြင်တော့သည်။ ထူးခြားသည်မှာ ထိုဝိညာဉ်သည် ရိုးရိုးပရိတ်ရေနှင့် ပက်၍ မရခြင်းပင်။ ပရိတ်ရေ ထိသည့်နေရာတိုင်းတွင် မီးခိုးများ ထွက်လာသော်လည်း ဝိညာဉ်မှာ ပို၍ ဒေါသထွက်လာပုံရသည်။
"ကောင်းပြီလေ... မင်းက အဲဒီလောက်ထိ ရက်စက်မှတော့ ငါလည်း အညှာအတာ ထားမှာမဟုတ်ဘူး"
ဆရာလန်းသည် သူ၏ ခါးကြားမှ ယောရိုးရာ ဝါးကျည်တောက်လေးတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုကျည်တောက်ထဲတွင် "နနွင်းစစ်စစ်နှင့် စီရင်ထားသော သဲဖြူများ" ရှိသည်။ ဆရာလန်းက သဲများကို လက်ဖြင့်ဆုပ်ကာ ဝိညာဉ်၏ ဦးခေါင်းတည့်တည့်သို့ ပစ်ပေါက်လိုက်ရင်း -
"ဣတိပိသော ဘဂဝါ... အရဟံ... ဒုက္ခခပ်သိမ်း ငြိမ်းစေသတည်း!"
ဝိညာဉ်အရုပ်သည် စူးရှစွာ အော်ဟစ်ရင်း မီးလောင်ကျွမ်းသွားသလို ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သို့သော် ဆရာလန်း မသိလိုက်သည်မှာ... ၎င်းဝိညာဉ်အရုပ်သည် အာရုံလွှဲရုံသာ ဖြစ်ပြီး ဆရာမှော်၏ တကယ့်အစီအရင်မှာ အိမ်မိုးပေါ်တွင် ရောက်နေခြင်းပင်။
အိမ်မိုးပေါ်မှနေ၍ သွေးရောင်လွှမ်းသော စာအိတ်
တစ်အိတ် ကျလာပြီး မနှင်း၏ အခန်းထဲသို့ လွင့်စင်
ဝင်ရောက်သွားသည်။

အခန်း (၉) - မမြင်ကွယ်ရာက ရန်သူ
မနှင်း၏ အခန်းထဲသို့ သွေးရောင်လွှမ်းသော စာအိတ် လွင့်ဝင်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အိမ်တွင်းရှိ လေထုမှာ ရုတ်ချည်း ထုထည်ကြီးမားလာသလို လေးလံသွားသည်။ ဆရာလန်းသည် အခန်းပြင်မှနေ၍ အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။
"မောင်ရင်... ငါ့နောက်မှာပဲ နေ။ ဘာသံကြားကြား မျက်စိမဖွင့်နဲ့!"
ဆရာလန်းက သတိပေးလိုက်ပြီး အခန်းတံခါးဝတွင် ကန့်လန့်ဖြတ် ထိုင်လိုက်သည်။ သူသည် အိတ်ထဲမှ "ကြေးမှန်ဟောင်း" တစ်ချပ်ကို ထုတ်ယူကာ အခန်းတံခါးဆီသို့ မျက်နှာမူထားလိုက်သည်။ ဤမှန်သည် သာမန်မှန်မဟုတ်၊ အမှောင်ပညာအရိပ်တွေကို ပြန်လည်ရောင်ပြန်ဟပ်စေနိုင်သော "ယော" ဒေသ၏ အမွေအနှစ်တစ်ခုဖြစ်သည်။
မှန်ထဲတွင် မြင်နေရသော မြင်ကွင်းမှာ ထိတ်လန့်စရာ...။ မနှင်း၏ အိပ်ရာဘေးတွင် မည်းနက်သော အရိပ်တစ်ခုသည် တဖြည်းဖြည်း ပုံဖော်လာနေသည်။ ၎င်းအရိပ်သည် လူပုံသဏ္ဌာန်မဟုတ်ဘဲ ရှည်လျားသော လက်ချောင်းကြီးများရှိသည့် သတ္တဝါဆိုးတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ ၎င်းမှာ ဆရာမှော်၏ "စိတ်ဝိညာဉ်အရိပ်" ဖြစ်သည်။

အခန်း (၁၀) - အရိပ်ချင်း ထိတွေ့ခြင်း
ဆရာမှော်သည် မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးသော ဂူအတွင်းမှနေ၍ သူ၏ စိတ်စွမ်းအားကို အရိပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လွှတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ မှန်ထဲတွင် မြင်နေရသော ထိုအရိပ်သည် မနှင်း၏ လည်ပင်းကို ညှစ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။
ဆရာလန်းက နှုတ်မှ ဂါထာကို အမြန်ရွတ်ရင်း သူ၏ လက်ညှိုးကို တံတွေးဖြင့်ဆွတ်ကာ ကြေးမှန်ပေါ်တွင် "တန်ပြန်အင်းကွက်" တစ်ခုကို အမြန်ဆွဲလိုက်သည်။
"အုန်း... သိဒ္ဓိ... ချုပ်... ချုပ်... ချုပ်!" နင့်ဒဏ် နင်သာခံစေ..”
ဆရာလန်း မှန်ပေါ်တွင် အင်းဆွဲလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အခန်းထဲရှိ အရိပ်မှာ တစ်စုံတစ်ခုက ရိုက်နှက်လိုက်သလို နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။ သို့သော် ဆရာမှော်ကလည်း အရှုံးမပေး။ မှန်ထဲတွင် အရိပ်မှာ ပို၍ကြီးမားလာပြီး မှန်သားပြင်မှာပင် အက်ကွဲကြောင်းများ စတင်ပေါ်လာသည်။
ဒါဟာ ဆရာမှော်က သူ့ရဲ့ အသက်ဓာတ်ကိုပါ ရင်းပြီး ပညာကုန်သုံးကာ တိုက်ခိုက်နေခြင်းပင်။ ဆရာလန်း၏ နှာခေါင်းမှ သွေးစအချို့ စိမ့်ထွက်လာသည်။ ပညာချင်း ထိတွေ့မှုမှာ ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။

အခန်း (၁၁) - အဆုံးအဖြတ်ည
"ဆရာမှော်... မင်းက လောကဝတ်ကို ဖောက်ဖျက်ပြီး အသက်ကိုပါ ရင်းနေပြီပေါ့"
ဆရာလန်းသည် အခြေအနေမဟန်မှန်း သိလိုက်သဖြင့် အိတ်ထဲမှ နောက်ဆုံးလက်နက်ဖြစ်သော "ယောအမွေခံ ပေပုရပိုက်" ကို ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုပုရပိုက်ထဲတွင် ရေးသားထားသော ဂါထာသည် အမှောင်ပညာရှင်များ၏ အရိပ်ကို ချုပ်နှောင်ရုံတင်မကဘဲ မူလကိုယ်ထည်ကိုပါ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းရှိသည်။
ဆရာလန်းသည် ပုရပိုက်ကို ဖြန့်လိုက်ပြီး မှန်ရှေ့တွင် တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဓားငယ်ဖြင့် အနည်းငယ်ခြစ်ကာ ထွက်လာသော သွေးဖြင့် မှန်အလယ်တွင် စက်ဝိုင်းတစ်ခု ဝိုင်းလိုက်သည်။
"ဒီပွဲမှာ မင်းရဲ့ အရိပ်ကို ငါက ချုပ်ရမှာမဟုတ်ဘူး။ မင်းကို ဒီမှန်ထဲမှာပဲ တစ်သက်လုံး ပိတ်ထားရမှာ!"
ဆရာလန်း၏ အသံမှာ အိမ်တစ်အိမ်လုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။ မှန်ထဲမှ အရိပ်သည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း သွေးစက်ဝိုင်းအတွင်းသို့ စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
ဝေါခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ... အခန်းထဲတွင် တိုက်ခတ်နေသော လေပြင်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။ ကြေးမှန်မှာလည်း အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားတော့သည်။

နိဂုံး - အလင်းပြန်သော မိုးသောက်ယံ
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင်...။
ယောဒေသ၏ မြောက်ဘက်တောင်ကုန်းပေါ်ရှိ ဂူဟောင်းအတွင်း၌ ဆရာမှော်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကျောက်ရုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ တောင့်တင်းကာ သေဆုံးနေသည်ကို တွေ့ကြရသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ပွင့်လျက်သားရှိနေသည်။
မနှင်းမှာမူ အိပ်ရာမှ နိုးလာကာ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည်ကျန်းမာလာသည်။ ဆရာလန်းသည် လွယ်အိတ်ကို လွယ်ကာ နွားလှည်းပေါ်သို့ ပြန်တက်လိုက်သည်။
"ဆရာ... နောက်နောင် ဒါမျိုးတွေ ထပ်ဖြစ်ဦးမလား" ဟု မနှင်း၏ ခင်ပွန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
ဆရာလန်းက ဝေးလံသော တောတောင်များကို ကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
"အမှောင်ရှိရင် အလင်းရှိစမြဲပဲ မောင်ရင်။ ဒါပေမဲ့ ယောမြေရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကတော့ ဘယ်တော့မှ ကုန်ဆုံးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး"
လှည်းဘီးသံ တကျီကျီနှင့်အတူ ဆရာလန်းသည် မြူနှင်းများအကြားမှ ပီတိများဖုံးလွှမ်းလျက် ရွာပြန်မှာတော့လေနုအေးရဲ့ အတူ ခရီးနှင်ခဲ့လေသည်။

#ဆရာမြင့်(skm)

#ဆရာမြင့်(skm)

#ဆရာမြင့်(skm)

02/01/2026

နေ့စဉ့်အိပ်ထ ကုသလ အိမ်တွင်းမှာပင်ရ…
မပြတ်ပြုက မြတ်ပုည မိသားစုတိုင်းရ…

01/01/2026

တိုင်းရင်းဆေးပညာဆိုတာ အနှိပ်ပညာလား
ခေတ်သစ်ဒေါက်တာနှင့် ဆရာလန်းတို့ဆွေးနွေးခန်း(၁)
****************
ခေတ်သစ်ဒေါက်တာ - "ဆရာလန်း... ကျွန်တော် မေးချင်တာလေး တစ်ခုရှိတယ်။ အခုနောက်ပိုင်း လူငယ်တွေကြားထဲမှာရော၊ တချို့ပညာတတ်တွေကြားထဲမှာပါ တိုင်းရင်းဆေးပညာကို 'အနှိပ်ပညာ' ဒါမှမဟုတ် 'မာဆတ်' လောက်ပဲလို့ သတ်မှတ်နေကြတာ တွေ့နေရတယ်။ အဲဒါက တိုင်းရင်းဆေးရဲ့ တကယ့် အနှစ်သာရ အစစ်အမှန် ဟုတ်ရဲ့လားခင်ဗျ?"
ဆရာလန်း - (ပြုံးလျက်) "မေးတာ ကောင်းတယ် ဒေါက်တာ။ အမှန်တော့ အဲဒါက အပေါ်ယံ မြင်ကွင်းကိုပဲ ကြည့်ပြီး ပြောတာပါ။ ဘာလို့အဲဒီလို မြင်နေ၊ ပြောနေကြတာလဲဆိုရင် ခုခေတ်မှာ တော်တော်များများဆေးခန်းတွေ၊ ဆရာ၊ ဆရာမတွေဟာ အရိုးအကြောလူနာတွေသာ ကုသမှုပိုများလာကြတာကတစ်ကြောင်း၊ ပြီးတော့ လာလာသမျှလူနာတွေ မြန်ဆန်ထိရောက်စွာသက်သာစေလိုတာကြောင့် အကြောပြင်ကုသကြတာက တစ်ကြောင်း စတဲ့အကြောင်းကြောင်းတွေကြောင့် ဆေးခန်းအများစုမှာ အကြောပြင်ပညာကိုအသုံးချပြီးကုသကြတာကများနေလို့ပါ။ ဆေးပညာတစ်ရပ်လို့ ခေါ်ဖို့ဆိုတာ စနစ်တကျ ပြဌာန်းထားတဲ့ အခြေခံ မဏ္ဍိုင်ကြီး ၅ ခု ရှိရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ တိုင်းရင်းဆေးမှာလည်း အဲဒီ အနှစ်သာရတွေ အပြည့်အဝ ရှိပါတယ်။"

ခေတ်သစ်ဒေါက်တာ - "အဲဒီ မဏ္ဍိုင် ၅ ခုဆိုတာကို အသေးစိတ်လေး ရှင်းပြပေးပါဦး ဆရာ။"
ဆရာလန်း - "ဟုတ်ပြီ... ဆေးပညာတစ်ခုမှာ မရှိမဖြစ်လိုအပ်တဲ့ အင်္ဂါရပ်တွေကတော့ -
၁။ ခန္ဓာဗေဒသိမှု (Anatomy & Physiology)
လူ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံ၊ အရိုး၊ အကြော၊ အသား၊ သွေး နဲ့ အတွင်းကလီစာတွေ ဘယ်လိုအလုပ်လုပ်သလဲဆိုတာကို အခြေခံကအစ သိရမယ်။ တိုင်းရင်းဆေးမှာဆိုရင် 'ဓာတ်ကြီး ၄ ပါး'၊ 'အာယတန'၊ 'ဓာတု' တွေနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ဇီဝကမ္မဖြစ်စဉ်ကို စနစ်တကျ လေ့လာသင်ယူထားပြီးသားပါ။

၂။ ဓာတ်သိမှု (Pathology & Elements)
ရောဂါဆိုတာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဓာတ်တွေ ဖောက်ပြန်တာပဲ။ ပထဝီ၊ အာပေါ၊ တေဇော၊ ဝါယော၊အာကာသ ဆိုတဲ့ ဓာတ်တွေ ဘယ်အချိန်မှာ ပျက်စီးသလဲ၊ ဘယ်အချိန်မှာ လွန်ကဲသလဲ၊ ဘယ်လိုအကြောင်းတွေကြောင့် လွန်ယုတ်ဖြစ်တာလဲဆိုတဲ့ 'ဓာတ်သဘော' ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်ဖို့ လိုပါတယ်။ ဒါတွေကို တိုင်းရင်းဆေးပညာရှင်တွေ တတ်သိကြပါတယ်။

၃။ ရောဂါသိမှု (Diagnosis)
ဒါကတော့ ရောဂါရှာဖွေခြင်းပေါ့။ လူနာရဲ့ မျက်နှာ၊ လျှာ၊ မျက်လုံး၊ ဆီး၊ ဝမ်း၊ ချွေးနဲ့သွေး အခြေအနေတွေအပြင် 'နာဒီ' (သွေးခုန်နှုန်း) ကြည့်ပြီး ရောဂါရဲ့ အခြေခံအကြောင်းရင်းကို ရှာဖွေတာဟာ တိုင်းရင်းဆေးရဲ့ အလွန် ခေတ်မီတဲ့ နည်းစနစ်တစ်ခုပဲ၊ ဒါတင်လားဆိုရင် မဟုတ်သေးဘူး။ ရုပ်ကိုကြည့်ခြင်း၊ အသံကိုနားထောင်ခြင်းစတဲ့ “ရုပ်မြင်သံကြားဆေးပညာ” တွေနဲ့လည်း ရောဂါကိုရှာဖွေစိစစ်နိုင်ကြပါသေးတယ်”

ခေတ်သစ်ဒေါက်တာ - "ဒါဆို ရောဂါကို သိပြီဆိုရင် ကုထုံးကရော ဆရာ?"
ဆရာလန်း - "အဲဒါက ကျန်တဲ့ အချက် ၂ ချက်ပေါ့ -

၄။ ကုထုံးသိမှု (Therapeutics)
ရောဂါတစ်ခုကို ဆေးနဲ့ပဲ ကုမလား၊ အာဟာရ (အစားအစာ) နဲ့ ကုမလား၊ ဒါမှမဟုတ် အပူအအေး မျှတအောင် လုပ်မလားဆိုတဲ့ နည်းစနစ်တွေရှိတယ်။ ဒီနေရာမှာ အနှိပ်ပညာဆိုတာဟာ ကုထုံးပေါင်းများစွာထဲက 'အကြောပြင် ကုထုံး' တစ်ခုအနေနဲ့ပဲ ပါဝင်တာပါ။

၅။ ဆေးဝါးသိမှု (Pharmacology)
သစ်မြစ်၊ သစ်ဥ၊ သစ်ဖတ်သစ်ခေါက်၊ အပွင့်၊ အသီးဝတ်ဆံတွေဖြစ်တဲ့ ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်း ၅-အုပ်စုတွေရဲ့ အာနိသင်၊ ဘယ်ဆေးက ဘယ်ဓာတ်ကို ပံ့ပိုးပေးသလဲဆိုတာကို သိပ္ပံနည်းကျကျ ဖော်စပ်ရတာ။ ဒါဟာ ဆေးမြီးတို မဟုတ်ဘဲ စနစ်တကျ တွက်ချက်ထားတဲ့ ဆေးဝါးဗေဒ ဖြစ်ပါတယ်။"

ခေတ်သစ်ဒေါက်တာ - "အခုလို ရှင်းပြလိုက်တော့မှ တိုင်းရင်းဆေးဟာ အနှိပ်သက်သက် မဟုတ်ဘဲ ခိုင်မာတဲ့ Academic Structure (ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဖွဲ့စည်းပုံ) ရှိတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိလိုက်ရပါပြီ ဆရာ။"
ဆရာလန်း - "ဟုတ်တယ် ဒေါက်တာ... ခုရှင်းပြတာတွေက စနစ်ရဲ့သဘောတရားပဲရှိပါသေးတယ်၊ နောက်တစ်ခေါက်ကျရင်တော့ ဒီထက်ရှင်းပြပေးပါဦးမယ်။”

ဆက်လက်ဖေါ်ပြပါမည်…

#ဆရာမြင့်(skm)

01/01/2026

01/01/2026

၂၀၂၆-ခုမှစ်၏ နှစ်သစ်အခါသမယ၌ ဘုရားတပည့်တော်တို့မိသားစုသည် မြတ်ဗုဒ္ဓအား ဆွမ်း၊ ရေချမ်း၊ သစ်သီးဆွမ်းနှင့် ဆီမီးပန်းတို့ကို ဒေမိ ပူဇေမိ ဆက်ကပ်
လှူဒါန်းပူဇော်ပါ၏ဘုရား။

ဤသို့ပြုရ ကုသလကို ရကြပါစေများဝေနေယျာ ချမ်းသာကျန်းမာကြပါစေ…။

31/12/2025

၂၀၂၆ ခုနှစ်အတွက် တွေးမိတာလေး
^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^*
"ကြီးကျယ်တဲ့ အောင်မြင်မှုတွေထက်၊
မှန်ကန်တဲ့ စေတနာနဲ့ လုပ်တဲ့
သေးငယ်တဲ့ အလုပ်လေးတွေက
သင့်ဘဝကို ပိုပြီး အဓိပ္ပာယ်ရှိစေပါလိမ့်မယ်။"

31/12/2025

နှစ်သစ် မင်္ဂလာ

နှုတ်ဆက်ခဲ့ပြီ... ဟောင်းနွမ်းရက်များ
ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ အခက်အခဲနဲ့
ပင်ပန်းနွမ်းနယ် နာကျင်မှုတွေ
ဟောင်းနွမ်းတဲ့ ခုနှစ်ဟောင်းမှာ ထားရစ်ခဲ့ပြီ။

ကြိုဆိုလိုက်စို့... သစ်လွင်ရက်များ
နှင်းစက်ကလေးတွေ ပွင့်ဦးပေါ်တင်
ရွှေရောင်နေခြည် သာတဲ့မနက်မှာ
မျှော်လင့်ချက်ပန်းတွေ ဝေဆာလို့။

စိတ်သစ် လူသစ်... အားမာန်သစ်နဲ့
မပြီးဆုံးသေးတဲ့ အိပ်မက်လှလှ
ဆက်၍မက်လျက် အားအင်သစ်နဲ့
လျှောက်လှမ်းရမယ့် ခရီးလမ်းမှာ
အောင်မြင်ခြင်းတွေ ဆွတ်ခူးနိုင်ပါစေ။

မင်္ဂလာအပေါင်း... ညှိနှိုင်းဆင့်လို့
ကိုယ်စိတ်နှစ်ဖြာ ကျန်းမာချမ်းသာ
နှစ်သစ်မှာတော့... အပြုံးတွေဝေဖြာ
ကံကောင်းခြင်းတွေ သင့်ထံ ရောက်ပါစေ။

#ဆရာမြင့်(skm)