30/01/2026
Uitstellen, uitstellen, uitstellen...
tot de druk maximaal is en dan wél tot actie kunnen komen, kán een traumarespons zijn, maar het is niet automatisch zo.
Trauma-uitstel voelt niet als 'ik kies ervoor'
maar als: 'ik wil wel, maar ik kan het (op dat moment)niet/ik kan mij er fysiek niet toe zetten'
En daarna komt vaak:
🤯schuldgevoel
🤯schaamte
🤯jezelf lui noemen
(terwijl het eigenlijk een regulatieprobleem is)
Laten we eens intunen bij mensen met (ontwikkelings)trauma, chronische stress of langdurige prestatiedruk. Vaak zie je dit patroon:
1.Het zenuwstelsel komt pas “aan” bij hoge druk:
Als je lang hebt gefunctioneerd in stress (bijv. hoge eisen aan jezelf stellen), kan je lichaam:
💥rust = gevaar/verlamming
💥stress = focus/overleving
Pas als de deadline echt dreigt, schiet je in fight-or-flight en dan lukt het.
2. Freeze → flight → hyperfocus
Veel uitstellers zitten eerst in een freeze-toestand:
❄️weten wat je moet doen
❄️het willen doen
❄️maar lichamelijk niet kunnen starten
De extreme tijdsdruk breekt die freeze open. Niet gezond, maar wel effectief op korte termijn.
3. Bescherming tegen falen / schaamte (zeker rond afwijzing of prestatie):
Uitstellen werkt dan als emotionele zelfbescherming.
4. Interne criticus + angst
🧩hoe groter de innerlijke druk ('dit moet goed', 'ik mag geen fouten maken'), hoe meer je zenuwstelsel blokkeert.
🧩uitstel is dan geen luiheid, maar overbelasting.
Kortom:
Chronisch uitstellen tot stress nodig is, wijst vaak op een zenuwstelsel dat veiligheid en motivatie heeft gekoppeld aan druk.
Dat is iets wat je leert door ervaring, niet iets wat 'mis' is met jou.
🍀 taboecoaching.nl 🍀