12/12/2025
Heling is niet linear..
Het komt in waves, het gaat gepaard met vallen en opstaan. Het doet zeer, je raakt vermoeid, je systeem gaat resetten, het kan zwaar voelen, maar uiteindelijk wordt alles beter..
Het is okay om te voelen alsof je faalt, alsof het allemaal te veel is, om je af te vragen “waar doe ik het voor”?.
We zijn geneigd om op te geven. Wanneer we een bepaald inzicht krijgen willen we er gelijk al zijn, want immers weten we nu toch beter? We willen die Quick-fix, we willen dat na jaren lang self-sabotage, onzekerheid, ongelukkigheid of wat er ook speelt, waarvoor het helingproces in werking is gezet, dat de dag na ons inzicht alles beter is. Maar dat is pas het begin..
Het pad van heling is nu eenmaal zwaar. Je raakt oververmoeid, prikkelbaar, emotioneel uitgeput, negatieve emotiesals angst, woede, verdriet etc komen allemaal omhoog en ondertussen ervaar je ook steeds meer momenten van rust, alignment met jezelf, inspiratie of motivatie. En daardoor voet het soms nog zwaarder als we een “terugval” hebben. Maar wat als dit geen terugval is in je proces? Wat als dit juist een steppingstone is maar jouw heling?
Wat was/is een belangrijk moment in jouw heling proces? Wat voelde zwaar, en wat voelde er juist lichter? Ik ben benieuwd naar jouw verhaal