Rouw & Vertrouw

17/03/2026

Wat mij rust geeft, krijgt een plek in mijn praktijk.

Naast mijn werk in Rouw & Vertrouw heb ik een hobby waar ik veel in kwijt kan: diamond painting.

Ik heb een diamond painting laten maken van Uno, Stacy en mij. Voor mij klopt dat, omdat mijn therapiehonden verbonden zijn met mijn praktijk en met alles wat hier dagelijks gebeurt.
Het krijgt een plek in mijn praktijkruimte, omdat het iets laat zien van wie wij samen zijn.

Diamond painting is voor mij niet zomaar iets om te doen.
Het vraagt geduld. Je bent ergens mee bezig waar je niet kunt haasten. Het beeld ontstaat stap voor stap. Dat spreekt mij aan, omdat veel in het leven ook zo gaat. Niet alles is meteen duidelijk. Niet alles is snel af. Soms moet je doorgaan zonder direct te zien waar het naartoe gaat.

Juist daarom zijn hobby’s belangrijk.
Een hobby haalt je even uit van alles wat moet. Je bent bezig zonder druk van buitenaf. Zonder verwachtingen. Zonder dat iemand iets van je vraagt. Dat geeft ruimte in je hoofd en ook in je lijf.
Ik merk dat wanneer je langere tijd alleen maar doorgaat, veel opvangt of met veel bezig bent, je ook iets nodig hebt dat je terugbrengt bij jezelf. Niet om ergens van weg te gaan, maar om weer op adem te komen.

Buiten vind ik dat in het wandelen met Uno en Stacy. Lopen helpt om letterlijk in beweging te blijven. Vaak merk ik dat tijdens het wandelen gedachten anders gaan lopen dan wanneer je binnen blijft zitten.

Ik denk dat hobby’s daarom meer betekenen dan veel mensen denken. Het is niet zomaar tijd vullen. Het is ook zorgen dat je zelf niet alleen maar bezig bent met wat moet, maar ook met wat je goed doet.
De één vindt dat in wandelen, de ander in tuinieren, lezen, koken, schilderen of muziek.

Waar kun jij echt in opgaan? Wat helpt jou om weer even bij jezelf te komen?

08/02/2026

Vorige week zat ik met iemand aan de tafel in mijn praktijk.
We hadden het over haar man.
Over foto’s. Over vroeger. Over hoe stil het huis nu is.
Het was zwaar. Tot er ineens een herinnering kwam.

Ze vertelde hoe hij altijd de koffie liet overstromen omdat hij vergat het kopje eronder te zetten.
En ze moest lachen. Gewoon echt lachen.
En meteen daarna sloeg ze haar hand voor haar mond.
Alsof ze iets verkeerds had gedaan.
Ze keek me aan en zei zacht: dit mag toch niet hè… lachen.

Alsof lachen betekent dat je niet genoeg mist.
Alsof verdriet bewijst hoeveel je van iemand houdt.
Alsof je trouw moet blijven aan somberheid.

Maar zo werkt het niet.
Je kunt iemand missen en toch lachen om een herinnering.
Je kunt huilen in de ochtend en ’s middags even genieten van de zon.
Dat maakt je geen slechte partner, dat maakt je mens.

Verdriet en een lach lopen vaak door elkaar heen.
En terwijl we daar zaten, schoof Uno dichterbij en legde zijn kop op haar knie.
Alsof Uno wilde zeggen het is oké, je mag lachen.

Misschien herken jij het ook.
Dat je schrikt van je eigen lach.
Weet dan, je liefde verdwijnt niet omdat je even lacht.
Je draagt iemand met je mee, ook in die kleine, lach momenten.

Wanneer voelde jij voor het laatst zo’n onverwachte glimlach?
Durf je die er gewoon te laten zijn?

01/01/2026

24/12/2025

Kerst is niet voor iedereen fijn.

In mijn praktijk hoor ik het vaak.
De dagen zijn vol lichtjes.
Maar jij voelt vooral leegte.

Misschien ga je wel.
Maar met een knoop in je lijf.

Ik hoop dat je jezelf niet voorbij loopt.
Dat je mag kiezen voor wat haalbaar is.

Fijne kerstdagen.
Op jouw eigen manier, in jouw eigen tempo.

14/11/2025

Ik weet het niet meer.

Vandaag komt er zo’n mail binnen.
Een paar zinnen maar.
“Ik weet het niet meer.”

Zo’n zin komt binnen.
Hij zegt zoveel.
Moeheid.
Verdriet.
Een roep om houvast.

Ik lees langzaam.
Voel tussen de regels door.
Er is iemand die niet meer weet hoe verder.
Die misschien te lang sterk is geweest.

Ik hoef dan geen groot antwoord te geven.
Alleen te laten weten:
ik hoor je.
Je hoeft het nu ook even niet te weten.
Want als je niet meer weet hoe verder,
mag iemand even met je meelopen.

Wat zou voor jou fijn zijn om te horen,
als je zegt: ik weet het niet meer?

23/10/2025

Wanneer voel jij je het meest alleen met je verdriet?

Misschien op de bank als het huis stil is.
Of aan tafel waar die ene stoel leeg blijft.
In de supermarkt bij de yoghurt die zij/hij altijd koos.
Op feestjes als iedereen lacht.
Soms juist in bed vlak voordat je ogen dichtgaan.

Wat schuurt is dat de wereld doordraait en jouw wereld even niet.
Mensen vragen hoe het gaat en verwachten een kort antwoord.
Je lijf is moe van het dragen en je hoofd blijft malen.
Het is niet gek dat gewone dingen nu groot voelen.
Je zoekt iemand die gewoon even naar je luistert.

Wat je kan doen:
Noem hardop wat je mist.
Zet een kop thee voor jezelf en adem rustig drie keer uit.
Stuur een app naar een veilige persoon met alleen ik heb je even nodig.
Als woorden te veel zijn loop een kort rondje.

In de praktijk Rouw & Vertrouw liggen Uno en Stacy vaak aan je voeten, ze weten niets van praten maar alles van blijven.

16/10/2025

Waarom jouw hechting ertoe doet als je rouwt.

In mijn praktijk hoor ik vaak: “Ik snap niet waarom ik zó vastloop in mijn rouw.”

Soms denk je dat het alleen met het verlies te maken heeft.
Maar eigenlijk raakt rouw ook aan iets van vroeger.
Hoe jij geleerd hebt om dichtbij iemand te zijn.
Of juist om afstand te houden als het spannend wordt.

Dat heet hechting.
Je hechting vertelt iets over hoe jij contact maakt, troost zoekt en steun toelaat.
En in rouw komt dat allemaal weer boven.

Als je snapt hoe jij gehecht bent, snap je ook beter waarom je rouw voelt zoals jij het voelt.
Dan hoef je jezelf niet meer te veroordelen, maar kun je milder kijken.
Rouw laat niet alleen het gemis zien, maar ook jouw behoefte aan nabijheid.
En dat is precies waar heling begint.

04/10/2025

Vandaag is het Dierendag.

Uno & Stacy krijgen extra knuffels (en ja, een extra botje).

Waarom? Omdat dieren zóveel doen zonder woorden: ze zien je, voelen je, blijven naast je lopen, ook op dagen dat het lastig is.

Vertel eens: wat doet jouw dier voor jóu? Deel je foto of verhaal hieronder.

30/09/2025

Boem. Een boomstam, wat doe jij dan?

Vandaag wandelden we met Uno & Stacy door het bos, lekker rustig.
Tot we ineens stil moesten staan: een dikke boomstam lag dwars over het pad. We konden niet zomaar verder zonder eerst te bedenken wat wijs was.

In het bos kozen we eerst voor een pauze: even ademhalen, om ons heen kijken en voelen wat kan.
Daarna besloten we samen: klimmen we eroverheen, lopen we eromheen met een omweg, of kiezen we een andere weg?

Zo werkt rouw vaak ook: je bent onderweg, je doet je best om door te gaan met je dag en dan boem, ligt er ineens iets zwaars in de weg.
Een herinnering, een lege plek aan tafel, een datum in de agenda, of een dinsdag die opeens helemaal niet gewoon voelt.

Bij rouw mag dat precies zo: je hoeft niet snel te zijn, je mag rustig worden, hulp vragen en stap voor stap ontdekken wat vandaag haalbaar is, want elke route is goed als jij je er veilig en gesteund bij voelt.

Dus: zie je een boomstronk op je pad, neem even pauze, wees vriendelijk voor jezelf en kies de weg die nu past, ook als die anders is dan gisteren of morgen.

Herken je dit?
Welke “boomstronk” lag er vandaag op jóuw pad en wat hielp jou om toch een stukje verder te komen?

26/09/2025

Hoi Uno hier!

Vandaag hadden wij onze laatste sessie samen.
Ik, Uno, kreeg iets lekkers, er lag een lieve kaart op tafel en mooie onderzetters voor mijn vrouwtje.
Cadeautjes hoeven echt niet, maar het deed ons zó goed!

Wat mij het meest raakte?
Die kleine, grote veranderingen bij jou: meer rust in je lijf, weten wat rouw is en steviger staan.
Je gaat nu verder met meer vertrouwen. En dat voel ik.

Dát is waarom wij dit doen: samen lopen, en jij steeds sterker.
(De cliënt gaf toestemming om dit te delen.)

Pootje van mij, Uno!

19/09/2025

Rouw draagt vaak als een rugzak vol keien.
Keien met woorden als moet, schuld en wat-als.
Je zegt misschien: “Ik red me wel.”
Maar ondertussen sjouw je meer dan je dragen kan.

Je lacht, je werkt, je zorgt voor anderen
en ’s avonds plof je neer, leeg en moe.
Die rugzak laat zich niet wegstoppen.
Hoe langer je alles draagt, hoe zwaarder hij wordt.
Je schouders doen pijn, je hoofd draait door.

De harde waarheid: je kunt dit niet blijven volhouden.
Je hoeft die keien niet allemaal alleen te dragen.
Soms mag je er één neerleggen.
Soms mag je hulp vragen.

En nu de vraag aan jou:
Welke kei draag jij nog steeds mee? En wat zou er gebeuren als je die vandaag even neerlegt?

13/09/2025

Rouw maakt zelfs de kleinste dingen groot.

Strijken.
Voorheen gewoon een simpel klusje.
Nu voelt het alsof je een berg beklimt met lood in je schoenen.
Rouw slokt je energie op.

Het haalt de fut uit je lijf.
Je hoofd zit vol mist.
Je armen voelen zwaar.
En ineens kan één overhemd te veel zijn.

Moet je dan alles af hebben?
Nee.
Soms is één mouw genoeg.
Soms mag de was gewoon blijven liggen.

Herken jij dit? Dat zelfs een klein klusje soms voelt als te veel?