29/01/2026
Ze kwam binnen en zei: “Ik heb alles wat ik wilde, maar toch voel ik me zo leeg?”
Aan de buitenkant was ze de powervrouw. Business liep, vrijstaande koopwoning, gezin op een rij en financieel vrij. Maar vanbinnen stond de handrem erop.
Ze had al jaren gepraat bij coaches. Ze snapte met haar hoofd precies waar het vandaan kwam (hoge lat, perfectionisme). Het bleef voor haar gevoel toch oppervlakkig en kwam ze niet verder dan kijken naar de symptomen.
We zijn niet gaan praten. We maakten een reis, een reis in de tijd. Een reis in haar eigen verhaal. Naar een plek die haar onderbewustzijn goed kende, maar haar rationele brein kon bypassen door middel van coping mechanismen.
We zakten voorbij het analytische brein, naar dat stukje in haar onderbewuste dat ooit besloot: “Wanneer ik hard genoeg werk, kan niemand me kwetsen.”
Toen ze dat 7-jarige meisje in zichzelf niet langer negeerde maar bestaansrecht gaf, brak alles open.
Na de sessie zei ze niet veel. Haar schouders waren 10 centimeter gezakt. Ze liep de deur uit met een brief die ze aan zichzelf schreef vastgedrukt tegen haar borst. Onder haar ogen was nog een waas te zien van de perfecte mascara waar ze mee binnenkwam.
Twee weken later kreeg ik een appje:
“Ik heb voor het eerst in jaren een weekend niks gedaan. En ik voelde me niet schuldig. Ik voelde me vrij.”
Soms is de oplossing niet ‘meer doen’, maar teruggaan naar het moment waar je jezelf bent kwijtgeraakt. You have the power to change the narrative! 🫶