Joyce van Helden Zorg & Uitvaart

25/12/2025

Soms begrijp je pas écht wat verlies betekent als het je persoonlijk raakt.
Toen mijn vader overleed, veranderde er iets in mij. Niet alleen als dochter, maar ook als uitvaartbegeleider.

Verdriet is geen vijand. Het herinnert ons eraan hoeveel liefde er was en nog steeds is.

Lichtjes voor wie we missen. Liefde die blijft branden.

17/12/2025

Sommige namen blijven fluisteren, zelfs als het stil is.
Met kerst hangen we geen versieringen op, maar herinneringen.

Niet om te vergeten, maar om te voelen dat ze er nog steeds een beetje bij zijn.

14/12/2025

Rouw loopt zelden rechtuit. De ene dag trekt aan je, de andere laat je even los.

En soms is er zomaar een herinnering die oplicht, niet om iets mooier te maken dan het is, maar omdat ze er nu eenmaal is.

Sta heel even stil, midden in wat er ook maar speelt.

Je hoeft geen licht te zien om te weten dat het ergens blijft bestaan.

Laat liefde de richting aangeven, ook wanneer alles donker voelt.

10/12/2025

Voor ieder gemiste dierbare brandt 14 december een licht.

Noem hun naam. Deel hun verhaal.
Want herinneren is een vorm van liefde.

Wie draag jij vandaag in het licht mee?

🕯️

07/12/2025

Op Wereldlichtjesdag staan we stil bij alle kinderen en dierbaren die we moeten missen.
Overal ter wereld branden kaarsjes, een zee van licht, een golf van liefde.

Kom ook even stil staan. Brand een lichtje. Deel een herinnering. Je bent niet alleen.

Licht verbindt, liefde blijft.

03/12/2025

Iedere vlam vertelt een verhaal.
Iedere traan draagt liefde.

Samen vormen we een zee van licht.
voor wie we missen, voor wie we liefhebben, voor wie we nooit vergeten.

Voor wie steek jij een kaars op? Laat het weten in de comments.

01/12/2025

Ik heb dit verhaal geschreven voordat mijn moeder kwam te overlijden.. . Maar ik wil het toch graag met jullie delen.

Sommige maanden dragen herinneringen met zich mee. December doet dat voor mij, een maand van licht en warmte, maar ook van gemis.
December is voor mij altijd een maand van licht en warmte. De geur van kaarsen, het zachte licht van lampjes in de vensterbank, het roept gezelligheid op. Maar tegelijk is december ook de maand waarin mijn vader overleed, in 1993. Ik heb geleerd dat rouw niet verjaart, natuurlijk worden de scherpe randjes zachter en meestal sta ik positief en vrolijk in het leven, maar in december voel ik hem toch extra. Alsof er een lege plek aan tafel is die je even niet kunt negeren. Hij had erbij moeten zijn.

Mijn vader was 44, ik 21. Hij was pas geopereerd, herstellende en alles leek de goede kant op te gaan. Die dag ging hij fluitend de deur uit, om even geld te pinnen voor een avondje friet. Zo gewoon, zo alledaags. En juist dat maakt het onwerkelijk dat hij daar, bij de geldautomaat, plotseling instortte en overleed. Van het ene moment op het andere was alles anders.

Ik herinner me nog goed hoe de begrafenisondernemer kwam, keurig in zwart pak, met een wit overhemd. Een man en een vrouw, vriendelijk maar afstandelijk. Het voelde formeel en ver weg van wie mijn vader was.
Toch kijk ik nu, dertig jaar later, met warmte terug op wat we toen besloten. We kozen bewust dingen die bij hem pasten: muziek van Electric Light Orchestra en op de steen staat simpelweg ‘onze lieve Dik’. Dat waren keuzes uit het hart, niet uit gewoonte.

Nu, zoveel jaren later, besef ik hoe waardevol dat was. Dat we durfden doen wat goed voelde, in plaats van wat hoorde. Misschien is dat ook waarom ik mijn werk nu op mijn eigen manier doe. Gewoon zoals ik ben, dichtbij, menselijk.
En telkens als december aanbreekt, voel ik diezelfde overtuiging weer: dat liefde en herinnering nooit verdwijnen, ze veranderen alleen van vorm.

Want uiteindelijk draait december niet alleen om lichtjes die je aansteekt, maar ook om het licht dat blijft branden in je hart.

https://uitvaartverzorging-almere.nl/almere-bruist/lichtjes-blijven-branden/

29/11/2025

Rouw… is nooit klaar

Wanneer iemand thuis is opgebaard, kom ik dagelijks even langs. Dan leer ik de familie nog beter kennen. En ook na de uitvaart ga ik vaak nog een keer terug, zeker als daar behoefte aan is.
Zo kwam ik bij mevrouw De Vries. In een hoekje op een tafeltje stond de rouwkaart die we samen hadden ontworpen, met ernaast een brandend kaarsje. De foto van haar man stond er, en naast de lijst lag zijn oude portefeuille.

Haar man was thuis opgebaard geweest, in een prachtige rieten mand. Hij was een groot vogelliefhebber, die uren kon genieten van de tuin en de vogels daarin. “Er komt nu elke dag een roodborstje in de tuin,” vertelde ze me. “Het doet me aan hem denken. Ik weet niet hoe het zit, maar het geeft me troost.”

Misschien is dat wel het mooiste van mijn werk: dat ik niet alleen een afscheid mag begeleiden, maar ook getuige mag zijn van hoe liefde en herinneringen blijven voortleven.

Bekijk het volledige verhaal hier:
https://uitvaartverzorging-almere.nl/almere-bruist/rouw-is-nooit-klaar/

22/11/2025

18/11/2025

Rouw verdwijnt niet, ze verandert van vorm. Soms lijkt ze stil, en dan ineens is ze er weer.
Herken jij dat gevoel? Vertel het in de reacties of deel wat jou helpt op zulke momenten.

15/11/2025

Iedereen rouwt op zijn eigen manier.
Er is geen juiste of verkeerde manier om met verlies om te gaan. Soms helpt praten, soms juist stilte.
Hoe ga jij om met rouw? Deel het in de reacties of stuur ons een bericht.

08/11/2025

https://rouwkaart.uitvaartverzorging-almere.nl/amyvanhelden

En dan kom je er opeens zelf voor te staan. Mijn moeder is gisteren onverwacht overleden.

Amy van Helden