Een klein stukje uit mijn leven ...
Zeker er gebeurde al heel wat bijzondere dingen in mijn leven. Soms verwarrend en soms gewoon zo plausibel. Wat voor mij normaal is lijkt voor de mensen om me heen totale lariekoek. Alle klokken blijven stilstaan. Alle lampen springen kapot... Overal is er wel een redenatie voor toch... Getallen overal waar ik kijk ... Dubbel doordringend en op hol. Dromen die uitkomen ... Rampen die ik kan zien.. Overleden mensen waar ik mee kan praten..voor mij dagelijkse kost...voor een ander een flinke portie fantasie..
Dan maar de boel negeren blokken, niet naar kijken en niet naar luisteren... Ik kan wel honderden bijzondere gebeurtenissen vertellen.
Maar ik wil graag terug gaan naar 2011 een jaar wat mij denk ik totaal heeft veranderd, wie ik ben en het pad wat ik erna gekozen heb.
Engelen, zegt me niet veel, ja ik ben katholiek opgevoed. Engelen beschermen je..
Overal waar ik keek k zie ik engelen... Nee niet in verschijning, op internet, op posters, boeken en kalenders, eigenlijk overal waar ik keek.
Ik begon ineens de drang te krijgen om Engelen te schilderen, ik kon er niet mee stoppen.
Soms schilderde ik wel tot midden in de nacht.
Een schilderij moest mijn dochter voorstellen een zwarte Engel ik noem haar in mijn schilderij “black angel” een blauwe engel die ik tot op de dag heden nog niet heb afgeschilderd want de episode is nog niet over. Op hetzelfde moment dat ik deze regel typ zit mijn dochter op de bank en de steen van haar ketting knapt zomaar kapot..... Ik kijk ernaar ...
Mijn licht ervaring ... 2011
Mei 2011 moest Michelle voor een dag opname naar het ziekenhuis hier in Baarn, een tussenschot operatie van haar neus.
We gingen naar het ziekenhuis, ze kreeg verdoving en ik kreeg een pak aan om mee te gaan in de operatiekamer. De arts vond ik een vreemde snuiter en ik had er een naar gevoel bij.
Een tijdje erna is ze weer bij operatie gelukt en ze mag naar huis.
Ze zag er prima uit, en bleef een paar dagen thuis. Maar op dag vier was ze nog steeds niet opgeknapt en we gingen terug naar de kno arts, deze vertelde dat er niets aan de hand was en dat ze maar een paracetamol moest nemen. Ze bleef koorts houden kon niets eten en ze moest overgeven de hele tijd. Op vrijdagnacht besloot ik bij haar te slapen en zag dat ze helemaal rood was rond haar navel, op haar buik en benen, ik zat net op een opleiding Chinese Geneeskunde en leerde dat roodheid Toxic betekende. Ik vond haar er slecht uit zien. En ging met Alfred in de ochtend praten en we besloten een ambulance te bellen. Van het een komt het ander ... Het begon snel achteruit te gaan in de ambulance. Alfred was meegereden en ik zou daarna de bus nemen. Ik was thuis nog bezig en toen werd ik door Alfred gebeld dat ik meteen moest komen want het was al te laat. Michelle zou overlijden.
Ik belde mijn vriendin Annetta, ik had zelf geen rijbewijs of auto. Ze was er binnen 10 min en zo reden we naar Amersfoort ziekenhuis. Toen we daar aankwamen hadden ze Michelle in leven kunnen houden en was in een coma slaap. Een team van W.K.Z zou haar komen ophalen. Ze werd klaar gemaakt voor transport, en dan mocht ik nog even naar Michelle kijken.
Alfred was daar als hoopje ellende, samen met Annetta gingen we naar Michelle ze lag in een doorzichtige kist aan allerlei slangen, haar ogen dicht geplakt.
We reden achter de ambulance aan naar W.K.Z. Daar was ze op intensief care.
De arts legde uit dat Michelle een heel, heel ernstig ziek kind was op dat moment en ze zou hoogstwaarschijnlijk de nacht niet doorkomen. Ik stuurde Annetta met Alfred naar huis naar Sebastiaan en bleef bij Michelle. Het was koud daar op de afdeling, Alfred kwam terug met Rinie en Annetta. Ik bleef daar de nacht en de anderen gingen naar huis. De nacht verpleegster zei dat ik nu wel een beetje kon gaan slapen, want anders zou ik het niet uithouden. Ze beloofde me direct te waarschuwen. Ik had een ziekenhuis kamertje. Ik viel in een diepe diepe slaap... Op een gegeven moment schrok ik wakker, keek op de klok en zag dat ik zeker 4 uur had geslapen. Ik voelde me schuldig, hoe kon ik slapen als mijn kind daar doodziek lag. Ik keek op de telefoon of ik niet een telefoontje had gemist.
Ik draai me om en besef ineens dat de hele kamer totaal verlicht is .. Eerder in lichterlaaie... Ik ervaar een heel warm rustig gevoel en ik dacht dat dit zijn Engelen.
Ik werd rustig en wist dat het goed zou komen ... Ik voelde de boodschap ... Michelle of ze hier bleef bij ons of naar de Engelen ging. Het is goed.
Ik besefte dat ik gewoon bij haar moest waken en vrede moest hebben hoe het ook afliep. Ik wist alleen dat God er was, Ik in licht was gebaden en daarmee ook mijn dochter.
Michelle werd wakker ... Er was nog een lange weg te gaan.. Maar ze was bij ons.
Deze ervaring heeft veel indruk op me gemaakt.
Vanaf deze periode ben ik dingen gaan overdenken... Geloof, vertrouwen, gave. Ik heb me altijd voor gek verklaard en wilde al mijn ervaringen blokken.
2014 Roller coast !
Zo noem ik het maar... Het lijkt alsof ik in een soort versnelling ben gekomen
Ik begin te beseffen dat ik degelijk veel heb ervaren in mijn leven, op paranormaal gebied. Die ik in dit kort stuk niet allemaal kan benoemen. Er blijven visioenen komen. En als ik nu terug ga naar 2011 had ik een week voor de gebeurtenis een visoen of eens soort gesprek met mijn overleden vader . Hij stond bij een kerkhof met een muur met graven er in twee stuks een was dicht en de ander open en ze waren roze.. De dag na deze droom overlijd de beste vriendin van mijn stiefkind en we vroegen ons af wie in het tweede open graf lag... Heel veel toevallen of niet ..
Ik begin heel gevoelig te worden, de hele dag door krijg ik allerlei boodschappen inzichten... Visioenen beelden, gedachten binnen van anderen. Als ik mensen aanraak tijdens mijn werk kan ik snel zien en voelen wat ze hebben. Ik zie continue nummers dubbel. Hoor ruis op de radio, krijg boodschappen op mijn telefoon computer. Er blijven maar lampen kapot springen. Stroomstoringen. Dingen vallen plots van de muur. Klokken ook digitaal lopen achter. Dingen die plots in brand vliegen. Visioenen over mensen die overlijden. Als ik wil dat mijn iPad snel wordt geladen. Ontploft bijna de lader zo heet wordt het apparatuur. Mijn handen lijken vuur te zijn. Als ik boos wordt dan gaan er dingen stuk en als ik begin energie af te geven dan begint de stroom overbeladen te zijn.
Er zijn mensen die ik tegenkom en weet dat ik er een paar jaar later een relatie met ze ga hebben. En zo zijn er honderden voorbeelden het een volgt het ander op.
Ik geef het toe ... En zo ben ik nu hier gekomen ... Zeker een toeval ?
Mijn overleden broertje... Gek als ik nu pas begrijp dat er steeds iemand op me schouders zit... Of door me heen gaat. Hij moest sterven en ik werd geboren. Soms denk ik, voel ik dat onze zielen daardoor verbonden zijn. Het yang wat in me zit, geestes vriend.
Pas na al die jaren, besefte ik dat ik conversaties had met hem. Hij voelde zich verlaten en altijd eenzaam. En ik voelde mij daardoor altijd eenzaam en begreep niet waarom.
Mijn moeder moest hem achterlaten in een revalidatie ziekenhuis.. In Duitsland op het moment dat wij ( ik nog niet geboren) naar Rhodesië gingen. Hij was in zich zelf, dit verdriet, deze last droeg ik enorm lang met me mee, zoekende naar redenen, waarom ik altijd zo vol energie, positiviteit.. Moest huilen, tranen zoveel en zo moest eenzaam voelen.
Hij heeft vrede, ik heb hem naar het licht gestuurd, toen niet wetende dat hij mijn grote broer was.
2015 een begin van acceptatie H.G.U ... Laat me niet lachen een school voor mensen zoals ik ...
Ik ben geen schrijver, probeer hier een klein stukje van mijn leven te vertellen.
Het is een druppel in verhouding van alles wat ik heb beleefd, gezien en doorgemaakt. Wie weet besluit ik me eens te gaan verdiepen, in de paden die ik heb belopen en dit nader te beschrijven.
Dank aan de lessen die we hadden gehad op de H.G.U ( Hoge school voor Geestes wetenschappen.)
