13/04/2026
Minicolumn: Nieuwsuur belicht de Hormooncoach, maar klopt het beeld?
Sinds 2011 leid ik gezondheidscoaches op met een specialisatie in hormonen. Sterker nog: destijds was ik één van de eersten die een opleiding op dit vlak ontwikkelde. In de opleiding tot Hormoonfactorcoach leren de studenten hoe ze met voeding, leefstijl en coaching kunnen werken aan duurzame gezonde gedragsverandering en een verbeterde hormonale balans. Dit gebeurt altijd complementair aan de reguliere zorg en je zit nooit op de stoel van de arts.
Wat toen nog een niche was, is inmiddels mainstream geworden. En waar vraag ontstaat, volgt aanbod. Inmiddels zijn er talloze opleiders op dit onderwerp gesprongen. Begrijpelijk, maar laten we eerlijk zijn: niet elke opleiding die snel ontstaat, is ook gedegen. De wildgroei aan opleidingen zorgt onvermijdelijk voor kwaliteitsinflatie. De term Hormooncoach is daardoor overal opgedoken. Klinkt goed, maar het is een onbeschermde titel. Iedereen mag zich zo noemen. En precies daar zit het probleem.
Onlangs besteedde Nieuwsuur aandacht aan dit onderwerp. Zij spraken met artsen, voornamelijk gynaecologen, die benadrukken dat hormooncoaches waardevol kunnen zijn, maar ook dat het ontbreken van duidelijke kwaliteitskaders risico’s met zich meebrengt. Daar zit een kern van waarheid in. Maar wat Nieuwsuur vervolgens doet, is voorspelbaar. Om dat risico te illustreren, worden vooral neg*tieve voorbeelden uitgelicht: ontevreden cliënten en situaties waarin hormooncoaches zich zouden bemoeien met hormoondoseringen en dus buiten hun boekje gaan. Daarmee ontstaat het beeld dat de hormooncoach per definitie een risico vormt. En dat is framing.
Want natuurlijk bestaan er rotte appels. Die heb je in elke beroepsgroep. Maar je kunt elk vakgebied diskwalificeren als je selectief de slechtste voorbeelden eruit pikt. Dat geldt net zo goed voor coaches als voor artsen. Nieuwsuur haalt ook het risico aan van hormooncoaches die zich binden aan supplementenmerken en daardoor producten gaan pushen. Dat risico herken ik, en juist daarom ligt in mijn opleiding de nadruk daar niet op en raad ik cursisten aan onafhankelijk te blijven.
De echte vraag is: waarom is er überhaupt zoveel vraag naar hormooncoaches? Het antwoord is simpel. Veel mensen ervaren een g*t in de reguliere zorg als het gaat om tijd, aandacht en leefstijlbegeleiding. Daar springen hormooncoaches op in, en in veel gevallen met waardevolle ondersteuning. Dat neemt niet weg dat er risico’s kleven aan een onbeschermde titel. Maar dat is geen reden om het hele vakgebied weg te zetten. Integendeel, want het is juist een pleidooi voor meer duidelijkheid, kwaliteit en onderscheid. De snelle groei van het vak hormooncoach van niche naar mainstream gaat gepaard met de bekende groeistuipen van een jonge sector en vraagt dus om gerichte stappen richting volwassenheid.
Sowieso heb ik met De Hormoonfactor sinds 2011 al een beschermde naam neergezet, zodat opgeleide coaches zich kunnen onderscheiden als Hormoonfactorcoach. Niet om een label te plakken, maar om een ondergrens van kennis, kunde en verantwoordelijkheid te waarborgen. En daar stopt het zeker niet. Ik zie voor mijzelf een duidelijke rol om die kwaliteit de komende jaren verder te versterken.
Daarom start ik na de zomer met een eigen instituut, gericht op gedegen opleidingen en verdiepingen op het gebied van hormonen, voeding, leefstijl en coaching. Want als er één ding duidelijk is geworden, dan is het dit: de vraag naar begeleiding groeit, maar kwaliteit groeit niet automatisch mee.
Het probleem is niet dat er hormooncoaches zijn.
Het probleem is dat iedereen zich zo kan noemen.
En dat los je niet op met framing, maar met transparantie, opleiding en verantwoordelijkheid.
Met gezonde groet,
Ralph Moorman
