06/03/2026
Yasmin is na haar stage als logopedist blijven werken bij Reade: “Logopedie is zoveel meer dan mensen denken. Het gaat niet alleen over woordjes lezen of ‘aap, noot, mies’. Het gaat over iemand het gevoel geven: ik kan weer meedoen. En dat is misschien wel het mooiste wat er is.
Ik wist al vroeg dat ik iets in de zorg wilde doen. Toen ik de opleiding logopedie ontdekte, dacht ik: dit ben ik. Empathisch, creatief, ik hou van werken met mijn stem want ik ben zangeres; alles viel samen in één beroep. En toen ik leerde over mensen die door niet-aangeboren hersenletsel ineens niet meer kunnen praten, raakte me dat meteen.
Bij Reade werk ik in de kliniek, vooral met mensen na een beroerte of ongeluk. Soms begin je letterlijk aan het bed. Dan zingen we of tellen we. Automatische dingen waarvan je hoopt dat het brein het oppakt. Zingen activeert andere netwerken in het brein. Iemand die niet meer kan praten, kan soms wel ‘Lang zal ze leven’ meezingen. Dat betekent niet dat je gelijk kunt spreken, maar je kunt iets ‘unlocken’. Klanken voelen, ritme ervaren, hoop geven.
Mijn liefde voor muziek – ik zing al mijn hele leven en heb zelfs muziek uitgebracht (red: bekijk hier haar spotify: https://open.spotify.com/artist/4WqoqLQXJENMQtVIsnYNax?si=JwXBm7sVRnK04xGlNPEoYw) – neem ik mee de behandelkamer in. Soms gebruiken we melodie om zinnen te oefenen, zoals ‘ik ga naar yoga’, zodat het brein intonatie en taal weer aan elkaar koppelt en je de zin uiteindelijk functioneel kan gebruiken. Dat persoonlijke stukje, dat ik mijn eigen passie kan inzetten, maakt mijn werk extra bijzonder.
Wat werken als logopedist bij Reade uniek maakt, is dat we het samen doen. Het hele team werkt vanuit de hulpvraag van de cliënt: wat wil hij of zij bereiken? De één wil weer een appje kunnen sturen, de ander droomt van presenteren op het werk. En als de cliënt nog geen doel kan uiten, dan vind ik het belangrijk dat ze eerst de basisbehoeftes kunnen uiten. Duidelijk kunnen maken dat je pijn hebt en waar, dat je iets wil en wat dat dan is. Of dat dan praten is, wijzen of iets anders dat maakt in dat stadium nog niet uit.
Ik heb veel respect voor onze cliënten. Tijdens mijn stage ontmoette ik iemand die na de klinische revalidatie nog maar één woord kon zeggen, maar met mimiek, gebaren en humor tóch een echt gesprek kon voeren. Dat je echt contact kan maken, ondanks de beperking. Dat vind ik heel bijzonder.
Logopedie is medisch én creatief. Het vraagt maatwerk, gevoel en lef om per cliënt te kijken wat bij diegene werkt. Je moet mensen kunnen aanvoelen. Iedereen heeft iets anders nodig. Maar als iemand hier binnenkomt zonder te kunnen lopen of praten en lopend en pratend weer naar huis gaat, dan denk ik echt: wauw. Bij sommige mensen lukt het niet om vooruit te gaan in het spreken, maar kunnen ze zich goed redden met de hulp van een communicatieapp.
Dan weet ik weer waarom dit beroep zo bijzonder is. Omdat je mensen helpt om, ondanks hersenletsel, weer zoveel mogelijk uit het leven te halen. Er zijn zoveel manieren om iemand weer mee te laten doen.”
