18/02/2026
Het voelt als een innerlijke reis van controle naar overgave, van blijven dragen naar gedragen worden.
Het bruine paard kan symbool staan voor kracht, verantwoordelijkheid, misschien zelfs de last die je al zo lang draagt. Je ziet het, je voelt het, maar het is te veel om echt aan te kijken. Dan komt het witte paard ertussen… zachter, beschermend, bijna als een bemiddelaar tussen jou en wat te zwaar is. Het geeft ruimte, adem, een tussenstap.
Je lichaam reageert eerlijk: je maakt je klein, gaat op je hurken, zakt naar de grond. Geen grootse spirituele overgave, maar een heel fysieke. “Dit is te zwaar.” Dat is geen zwakte, dat is waarheid.
En dan dat moment: f**k it. Geen perfecte techniek, geen mooi proces, maar een rauwe keuze….
Achterover vallen. Vertrouwen zonder zekerheid.
Niet jij die draagt.
Niet jij die het moet oplossen.
Maar de aarde die jou opvangt.
Met je hele lichaam in het zand, niets meer hoeven.
Een zenuwstelsel dat eindelijk tot rust komt.
De aarde als bedding.
Als moeder, als fundament.
Misschien is dit de essentie van overgave:
Niet dat je het meteen kan.
Niet dat je het netjes doet.
Maar dat je op een gegeven moment zo moe bent van dragen, dat je kiest om te vallen.
En ontdekt dat je niet valt.
Je wordt gedragen.
Dit is wat paarden zichtbaar maken ❤️
