21/11/2019
Troost in aanraking
In de opleiding Lichaamsgerichte begeleiding bij rouw die ik deze maanden volg, verdiepte ik mij in wat troostend voor mij is. Ik schreef associaties op om mezelf te helpen herinneren wat mij troost.
warmte - wandelen in de natuur - een vuurtje branden en daarin staren - samen eten - een omhelzing - muziek luisteren - mooie bloemen uitkiezen - iemand die luistert - gedichten lezen - een zachte massage
Het zijn veelal zingtuiglijke ervaringen die troostend zijn voor mij. Aanraking speelt erin een belangrijke rol. Ik schreef een woordgedicht over het voor mij troostende wandelen.
Wanneer je troost verlangt
als je verdriet voelt,
neem je tijd
door te ademen,
een rustige zucht
langzaam voel je de troost
erkenning dwarrelt in je
neer
Troost voor een verdrietig lijf vindt in het moment plaats, door op het moment zelf iets zintuiglijks toe te laten. Als ik verdrietig ben en mijn kinderen merken dat, dan komen ze om me heen staan, ze slaan een arm om me heen of leggen een hand op mijn opgetrokken schouder. Die aanraking maakt dat mijn lichaam zich meer kan ontspannen en brengt me naar het nu. Ik ervaar dat ik mag leunen. Dan voel ik erkenning voor mijn grote verdriet, dat voelbaar is in mijn lichaam.
Het voelen, in mijn lichaam, door aandachtige aanraking, erkenning geven aan wat er is, is troostend.