30/12/2025
Het afgelopen jaar heb ik als uitvaartleider veel bijzondere en mooie mensen mogen begeleiden. Elk afscheid had zijn eigen verhaal en zijn eigen sfeer. Soms met een lach door de tranen heen, soms in stilte, maar altijd met liefde en verbondenheid. Het blijft bijzonder om zo dichtbij mensen te mogen staan op momenten die zo kwetsbaar en echt zijn.
Tegelijkertijd heb ik dit jaar ook zelf afscheid moeten nemen van dierbaren. Ik stond daar niet als professional, maar gewoon als mens. Met gemis, verdriet en herinneringen die ineens heel dichtbij kwamen. Dat maakte het werk soms zwaarder, maar ook eerlijker. Ik voelde nog sterker hoe belangrijk het is dat er ruimte is voor wie iemand écht was.
Dat ik dit alles heb kunnen doen, is mede dankzij de onvoorwaardelijke steun van mijn gezin. Zij zijn mijn basis, mijn rustpunt en mijn vangnet. Zij vingen mij op na intense dagen, luisterden zonder woorden en gaven me de ruimte om mezelf te zijn. Zonder hen had dit jaar er heel anders uitgezien.
Dit jaar heeft me geleerd dat rouw en liefde hand in hand gaan. Dat het oké is om stil te zijn, geraakt te worden en het samen te doen. En misschien is dat wel de kern van alles wat ik heb mogen doen: er zijn. Voor anderen, en gedragen door de mensen die mij het meest dierbaar zijn.