Wat zijn de openingstijden?

Maandag 09:00 - 16:00 Dinsdag 09:00 - 16:00 Donderdag 09:00 - 16:00

Martine Harthoorn Personal Coach

Startpagina
Nederland
Arnemuiden
Martine Harthoorn Personal Coach

Bij Martine Harthoorn coaching vind je begeleiding voor volwassenen, jongeren en kinderen

20/02/2026

We zijn allemaal verhalenvertellers.
En wat we het allerliefste willen? Dat ons verhaal klopt.

Laatst deelde ik over die vrachtwagen die achterop me reed.
Bij een stoplicht. Stilstand.

En wat gebeurde er?
Sommigen zeiden: dat is geen vrachtwagen.
Anderen: je zoekt aandacht.

Wat me raakte, was niet de reacties.
Maar hoe we allemaal zoeken naar een verhaal dat klopt.

Ons brein verlangt naar veiligheid.
Dus houden we vast aan wat we wél begrijpen.

Bij echt verlies klopt je verhaal ineens nergens meer.
Het leven gaat door.
En jij blijft achter.

De een wil erover praten.
De ander heeft juist stilte nodig.
Weer een ander zoekt afleiding om het vol te houden.

Allemaal op zoek naar hetzelfde.
Veiligheid.
Houvast.
Een verhaal dat weer klopt.

Herken je dit?
Hoe zoek jij veiligheid wanneer je verhaal niet meer klopt? 🤍

19/02/2026

# Nieuwe gewoonten aanleren na verlies

Het begint vaak met iets kleins.
Een handeling die ineens onmogelijk moeilijk voelt.

De wasmachine aanzetten.
Eten maken voor jezelf alleen.

Dingen die je samen deed.
En nu sta je er alleen voor.

# # Iedere dag vraagt om aanpassing

Hoe werkt die oven ook alweer?
Waar begin ik met de administratie?

Niet alleen de praktische dingen veranderen.
Ook weekenden, verjaardagen, feestdagen voelen anders.
Taken die verdeeld waren, liggen nu bij jou.

Alles is anders.
En je moet het opnieuw leren.

# # Wat er in je hersenen gebeurt

Het grootste deel van wat we doen, gaat automatisch.
Zonder nadenken.

Maar nu moet je bewust stilstaan bij wat eerst vanzelf ging.
Nieuwe gewoonten vragen energie.
Veel energie.

Daarom kun je doodmoe zijn na iets ogenschijnlijk kleins.
De was gedaan. Uitgeput.
Een simpele maaltijd gekookt. Leeg.

En die stem in je hoofd die zegt: waarom ben ik zo moe?

Omdat je niet alleen een taak uitvoert.
Je leert leven in een nieuwe werkelijkheid.

Dat kost kracht.

# # Tijd en geduld

Nieuwe gewoonten ontstaan niet in één dag.
Bij verlies leer je niet alleen iets nieuws.
Je leert een nieuw leven.

Dat mag tijd kosten.

Wees mild voor jezelf.
Zet kleine stappen.
Eén ding tegelijk.

Je bent aan het leren.

# # En toch

Er komt een moment dat het iets lichter voelt.

Niet omdat je bent vergeten.
Niet omdat het geen pijn meer doet.

Maar omdat je brein nieuwe wegen vindt.

En jij voorzichtig meebeweegt.

Zacht.
In beweging. 🤍

17/02/2026

Rouw doet iets met een gezin.

Het maakt dat je naast elkaar gaat staan in plaats van met elkaar. Ieder draagt zijn eigen verdriet, op zijn eigen manier, in zijn eigen tempo. En soms voelt het alsof je niet alleen je dierbare verliest, maar ook elkaar.

De een wil praten, de ander juist niet. De een huilt veel, de ander lijkt hard. De een zoekt gezelschap, de ander trekt zich terug. En niemand begrijpt elkaar meer.

Wat een pijn.

Daarom ben ik zo blij met het bordspel van Daisy Luiten. Een spel dat geen winnaars kent, maar wel verbinding brengt. Een spel dat ruimte geeft om naar elkaar te luisteren. Om te zien hoe de ander het verlies draagt. Om te begrijpen dat jullie allemaal rouwen, maar allemaal anders.

En dat mag.

Tijdens het spelen ontstaat er iets zachts. Er komt begrip. Er komt herkenning. Soms ook tranen. En daardoor, heel voorzichtig, komt er weer verbinding.

Ik begeleid gezinnen tijdens dit spel. Volwassenen en kinderen, iedereen kan meedoen. Er is over alles nagedacht. Over de vragen, de opdrachten, de veiligheid. Het spel heeft geen eindpunt, want rouw kent ook geen eindpunt. Maar wat het wel doet, is ruimte maken. Voor elkaar. Voor het verdriet. Voor het samen verder gaan.

Stap voor stap.

Wil je kennismaken met mij en dit spel? Neem dan contact op. Laten we samen kijken hoe we jullie gezin weer dichter bij elkaar kunnen brengen.

Want jullie verdienen het om niet alleen te rouwen, maar samen te dragen.

17/02/2026

Goedemorgen 🌅

Gisteren schreef ik over het heen en weer geslingerd worden na een verlies. Alle gedachten die door elkaar heen rollen. Je wilt verder, maar wordt ook tegengehouden.

Vandaag wil ik je iets heel simpels meegeven. Iets wat helpt om die chaos een beetje te ordenen.

Begin je dag met schrijven.

Niet mooi. Niet netjes. Gewoon wat er in je opkomt.

Pak een blaadje. Of een notitieboekje. Maakt niet uit.

En schrijf op:
Wat voel je?
Wat denk je?
Waar ben je mee bezig in je hoofd?
Wat maalt er door je hoofd?

Geen filter. Geen correctie. Geen oordeel.

Gewoon jouw gedachten. Jouw gevoelens. Zoals ze zijn.

Het hoeft geen mooi verhaal te worden. Het mag rommelig zijn. Verward. Boos. Verdrietig. Bang.

Want dat is precies wat schrijven doet. Het haalt de storm uit je hoofd en zet het op papier. En daar mag het liggen. Daar mag het zijn.

Je hoeft het niet op te lossen. Je hoeft er niks mee. Je hoeft het aan niemand te laten zien.

Het gaat erom dat je het uit je hoofd krijgt.

Dat je even stopt met rondjes draaien in diezelfde gedachten.

Dat je ruimte maakt.

Ik merk het steeds weer bij mezelf en bij de mensen die ik begeleid. Als je het opschrijft, wordt het anders. Kleiner soms. Helderder. Draaglijker.

Niet omdat het probleem weg is. Maar omdat je het even buiten jezelf hebt gezet.

Probeer het eens. Morgenochtend. Voor je de dag begint. Voor je naar je telefoon kijkt. Voor je aan alles begint te denken wat er moet gebeuren.

Schrijf gewoon wat er is.

En kijk wat het met je doet.

Foto:

16/02/2026

Heen en weer geslingerd

Ken je dat gevoel? Dat je het ene moment denkt: ik ga gewoon door, ik red het wel. En het volgende moment zit je vast. Alsof je voeten in beton staan en je niet weet hoe je de volgende stap moet zetten.

Rouw doet dat met je. Het slingert je heen en weer. Tussen willen en niet kunnen. Tussen doorgaan en stilstaan. Tussen sterk zijn en kapot voelen.

En misschien denk je: ik moet gewoon doorzetten. Iedereen om me heen gaat ook door. Maar ergens vanbinnen weet je: er klopt iets niet. Er is iets wat aandacht vraagt. Iets wat gezien wil worden.

Dat mag er zijn.

Jouw verdriet mag er zijn

Rouw is geen zwakte. Het is geen teken dat je het niet aankan. Rouw is liefde die geen plek meer heeft. Het is het gemis van iemand of iets dat er toe deed. Dat nog steeds toe doet.

En dat gemis, dat verdriet, dat vraagt iets van je. Het vraagt om gezien te worden. Door jezelf. En misschien ook door iemand anders.

Maar ja, hulp vragen… dat is niet makkelijk.

Wie vertrouw je?

Ik snap het. Echt. Wie vertel je dit? Wie begrijpt het? En wat als ze je niet begrijpen?

06/02/2026

De achterkant van mijn auto heeft een flinke deuk opgelopen.
Een vrachtwagen keek over me heen bij het stoplicht… en stopte niet op tijd.

Daar stond ik dan. Stil.
En ineens een klap. Hard. Onverwacht.
Mijn auto? In de kreukels.

Zo voelt rouw soms ook.
Alsof het leven over je heen dendert.
Alsof je even niets meer kunt doen behalve stilstaan en voelen wat er gebeurde.

Je loopt een deuk op. Niet alleen aan de buitenkant, maar vooral vanbinnen.
Je zingeving verandert.
Je hele wereld staat op zijn kop.
Het verhaal dat je voor jezelf had bedacht, klopt ineens niet meer.

Of het nu gaat om verlies door overlijden, door ziekte, een huwelijk dat anders loopt, een droom die niet uitkomt, een kind dat je moet missen, of simpelweg: het leven dat anders loopt dan je had gehoopt…

Ieder verlies laat sporen na.
En ieder mens krijgt er vroeg of laat mee te maken.

Wat helpt dan?
Dat er iemand is die echt naar je luistert.
Zonder oordeel. Zonder haast.
Iemand die weet hoe rouw zich gedraagt,
die begrijpt wat verlies doet met je lichaam, je hoofd, je hart.

Daarom ben ik me blijven verdiepen in rouw en levend verlies.
Zodat ik er voor jou kan zijn precies daar waar het schuurt, weegt of stil geworden is.

Je bent welkom.
Ook met jouw deuken. 💛

Hoe ervaar jij rouw?
Deel het als je wilt – of stuur me een bericht.

04/02/2026

waarom rouw soms botst in een gezin

28/01/2026

Ongeveer twee jaar geleden zat Jamina tegenover me in mijn praktijk. We hebben samen een korte tijd gewerkt, gefocust en gericht. Meer bleek niet nodig.

Deze week kreeg ik een berichtje van haar. Met een review. Ik had haar destijds gevraagd, maar ik begrijp ook dat niet iedereen dat wil of kan. En dan ineens, twee jaar later, dit:

"Martine is een fijne coach die goed luistert. Ze maakt gebruik van meerdere technieken waardoor ze voor mij een all round coach is. Ze geeft praktische tips die bij mij heel goed hebben gewerkt. We hebben in relatief korte tijd gefocust op kernwaarden. Iets wat ik bijna dagelijks nog gebruik."

Wat me raakt is dat laatste: bijna dagelijks nog gebruik.

Dat is wat ik hoop voor iedereen die bij me komt. Dat wat we samen ontdekken, niet alleen in de sessie blijft hangen. Maar dat het met je meegaat. In je dagelijkse keuzes, in moeilijke momenten, in de vragen die je jezelf stelt.

Kernwaarden zijn geen lijstje op papier. Het zijn ankerpunten. Bakens in de mist. Ze helpen je om te weten waar je staat en waar je naartoe wilt, ook als alles om je heen wazig voelt.

Welke kernwaarden heb jij? En leef je ernaar, of zijn ze ergens ondergesneeuwd geraakt?

26/01/2026

Creativiteit brengt je bij je gevoel.

24/01/2026

Gisteren liep ik met mijn honden naar ons weiland. Onderweg kwam ik een kip tegen. Verdwaald. Ze liep maar wat rond, zoekend. Ik zei: “Kom maar kip, kom maar mee. Ik wijs je de weg naar je hok.” En ze liep mee. Zo simpel. Terug naar haar vertrouwde plek.

Later die dag dacht ik: zo voelt het ook voor gezinnen die ik begeleid. Verdwaald in een wereld die totaal onbekend is geworden. Een moeder, vader, kind of dierbare is er niet meer. En plots is niemand meer wie hij was. Iedereen zoekt naar houvast. Naar overzicht. Naar de weg door hun eigen verdriet.

Wat ik in mijn praktijk zie: jullie hebben hetzelfde verlies, maar iedereen ziet het anders. Voor ieder is de pijn anders. En de weg erdoorheen ook.

Dat mag.

Wat helpt: samen ontdekken hoe iedereen zijn eigen weg gaat. Luisteren naar elkaars verhaal. Ruimte maken voor de verschillen. Zodat er weer verbinding komt. Rust. Veiligheid.

In mijn praktijk begeleid ik gezinnen hierin. Ieder afzonderlijk en samen. Zodat jullie de weg vinden. Samen.

Herken je dit in jouw gezin? Dat iedereen zo anders omgaat met verlies?

rouwbegeleiding verdrietmag verbinding verlies rouw

20/01/2026

Het verschil tussen onkruid wieden en verdriet verwerken

16/01/2026

De weg van de mens...

Martin Buber zegt:
bij jezelf beginnen, maar niet bij jezelf eindigen.
Van jezelf uitgaan, maar niet naar jezelf toestreven.
Jezelf zijn, maar niet met jezelf bezig zijn.

In mijn praktijk begint die weg vaak bij verlies.
Bij rouw die alles stiller maakt.
Bij een lijf dat moe is van dragen.
Bij een hoofd dat blijft zoeken naar houvast.

Dan is naar binnen keren geen keuze, maar een noodzaak.
Luisteren naar wat pijn doet.
Naar wat gemist wordt.
Naar wat zo lang sterk moest zijn.

Samen staan we daar even bij stil.
Zonder haast.
Met aandacht.

En wanneer het kan, heel voorzichtig,
verruimt de blik zich weer.
Naar adem.
Naar ruimte.
Naar verbinding.

Niet om het verdriet achter te laten.
Dat willen we niet.
Het verdriet houdt je dichtbij
wat je lief was.
Wat er toe deed.
Wat er nog steeds is,
op een andere manier.

We dragen het mee.
Zacht.
In beweging 🌿

Adres

Hoogaars 12
Arnemuiden
4341MN

Openingstijden

Maandag	09:00 - 16:00
Dinsdag	09:00 - 16:00
Donderdag	09:00 - 16:00

Website

http://martineharthoorn.nl/gratis

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Martine Harthoorn Personal Coach nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.