Borstvoedingscentrum Panta Rhei

15/12/2023

Op 12 september 2024 zal Gabor Maté spreken in Ahoy, Rotterdam, en voor zover ik kan zien, is het al uitverkocht.
Ik heb een handvol kaarten aangeschaft, zodat ik met een aantal dierbare vrienden en collega's deze ervaring kan delen.
Per ongeluk heb ik 'in the chaotic heat of the moment' echter ook een 'losse' stoel ergens aangevinkt. Die wil ik graag verkopen aan iemand die er belangstelling voor heeft.
Ken je of ben je diegene...? Laat het me weten; dan kunnen we afspraken maken! 🙏

05/09/2023

De aankondiging van Geboortenis/ Geboortenis van mijn bijdrage aan het symposium op 17 november!
Ik kijk er zeer naar uit en zal een mooie compilatie uit verschillende vakgebieden proberen te maken.
Belangrijk aspect daarvan is wat we als volwassenen spiegelen naar onze kinderen, zowel in het gezin van oorsprong als breder in de samenleving. Wat leren ze daar? Wat internaliseren ze vervolgens? Allerlei verschijnselen zijn vaak moeilijker te doorgronden als we de mechanismes die erachter liggen niet werkelijk doorgronden; ik ga mij ervoor inzetten om daarover wat meer te vertellen en daarbij zeker ook aandacht te schenken aan wat voor mijzelf ook een uitdagende reis is: Compassionate Inquiry, met compassie het innerlijke verhaal te onderzoeken dat schuilgaat achter dat wat we als mens met ons gedrag, onze visies en emoties aan de buitenwereld laten zien.

(En over spiegelen gesproken... zie foto! hahahah Ik keek wat verbaasd naar mezelf in de mooie visual... 😊)

“Samen onderweg naar een cultuur van compassievolle nieuwsgierigheid" door Marianne Vanderveen-Kolkena

Baren en geboren worden... het zijn transformatieve gebeurtenissen voor alle betrokkenen. De menselijke soort is ‘wired for connection’: zonder verbinding met zorgzame anderen kunnen we als baby niet overleven. Het doet er dus toe, hoe we omgaan met de vroege levensfase en zeker ook met de perinatale periode. Beschouwt onze samenleving zwangerschap en geboorte als ‘heilige’ plaats en tijd? Welke barrières zijn er voor een bekrachtigende ervaring? Welke emotionele pijn wordt er aangeraakt door baringspijn? Welke verbroken verbinding doet zich met tranen gelden als je ontroerd kennismaakt en contact legt met dat kleine nieuwe mensje? Welke ‘uncomfortable knowledge’ dringt zich op als we met compassievolle nieuwsgierigheid persoonlijke en culturele emoties, percepties en overtuigingen observeren en bevragen? Durven we de status quo onder de loep te nemen? En zo niet, welke belemmeringen weerhouden ons daarvan?

In deze presentatie zal Marianne ingaan op antropologische, sociologische en traumaperspectieven die van belang zijn rondom de baring en de geboorte en daarmee voor de jaren die volgen.

Na haar derde thuisbevalling werd Marianne ernstig ziek door kraamvrouwenkoorts en moest ze relacteren. Gedurende twee weken sloeg ze de ‘cultuur’ op de kraamafdeling gade. Dit motiveerde Marianne om borstvoedingsvrijwilliger te worden bij de Vereniging Borstvoeding Natuurlijk. Na een aantal jaren behaalde ze cm laude haar internationale diploma als lactatiekundige IBCLC. Ze verdiepte zich in de impact van onveilige hechting, suboptimale hersenontwikkeling en toxische stress en raakte gefascineerd door de culturele aspecten van de ‘eerste 1000 dagen’ op het latere leven en welzijn.

In 2020 startte ze ACE Aware NL met als doel meer bewustzijn te creëren aangaande Adverse Childhood Experiences (ACE’s), ongunstige ervaringen in de kindertijd, ofwel vroegkinderlijk trauma.
Momenteel is Marianne student in Gabor Maté’s professionele jaartraining voor Compassionate Inquiry. Marianne is met Borstvoedingscentrum Panta Rhei en ACE Aware NL gevestigd in Assen; ze is getrouwd, heeft vier volwassen dochters, vier schoonzoons en vijf kleinkinderen.

26/07/2023

De activiteiten voor ACE Aware NL hebben me de laatste tijd aardig beziggehouden en bloggen voor Panta Rhei is er al lange tijd niet van gekomen... 🙈 Ik hoop daar de komende tijd weer wat vaker gelegenheid voor te hebben.
Vandaag heb ik in ieder geval een mooi bericht naar aanleiding van een mail van deze week: ik ben weer gerecertificeerd en mag weer vijf jaar lang de 'IBCLC'-lettertjes achter mijn naam voeren - hoera!
Ik schreef er vandaag een blog over, dat je hier vindt: http://www.borstvoedingscentrumpantarhei.nl/2023/07/26/traumasensitieve-lactatiekundige-zorg-ik-ben-er-klaar-voor/

(En er is wat geks aan de hand met de overgang van Blogspot naar Wordpress, waarvoor ik de webmaster even moet raadplegen, want de vele voorgaande blogs vind je hier: http://borstvoedingscentrumpantarhei.blogspot.com/ )

07/07/2023

Vandaag deed ik het langste consult ooit sinds de start van mijn lactatiekundige praktijk in 2008: het duurde maar liefst vier uur en in die vier uur zijn we continu met veel zachtheid hard en intens aan het werk geweest. We hebben geïnventariseerd, gepraat, geanalyseerd, gekeken, geoefend, uitgeprobeerd, afgewacht, verder gedacht, en elkaar diep in de ogen gekeken. Vooral heeft moeder emotioneel heel veel moed getoond door open en kwetsbaar te vertellen over haar achtergrond en over wat haar al vroeg in haar leven is overkomen totdat ze negen maanden geleden ongepland en onverwacht, maar absoluut gewenst zwanger werd. Dit kindje is een wonder; dit kindje wilde komen en brengt met de onvermijdelijke nabijheid en puurheid van alles in beweging dat vastzat, geblokkeerd was en de weg naar buiten maar moeilijk kon vinden. Moeder heeft tranen met tuiten gehuild om het verdriet dat nog zo diep in haar ligt opgeslagen en waarvan ze dacht dat ze het al veel verder had verwerkt dan nu is gebleken. Ze had het voorvoeld; toen ze het consult afsprak, was ze er bang voor geweest dat het geen gemakkelijk gesprek zou worden en dat de kans groot was dat ze door al die oude patronen heen zou moeten. Dat bleek inderdaad nodig en dat maakt dat ik extra veel bewondering heb voor het feit dát ze dat consult afsprak. Het getuigt van zelfcompassie, als je onder ogen durft te zien dat je er in je eentje niet uit komt, dat je vastloopt en de wanhoop nabij raakt, dat je de pijn en de tranen vreest en dat je de confrontatie ermee dan tóch aangaat, omdat je je ergens ver weg realiseert dat je beter verdient dan hoe het gaat.
We hebben alles wat zich aandiende, met compassie onderzocht - we doorliepen een 'compassionate inquiry' en het was opnieuw een wonder en een eer om getuige te mogen zijn van de krachtige aanzetten tot wat in mijn overtuiging de komende tijd tot een diepe transformatie zal uitgroeien. Ik mag dat proces begeleiden, maar er valt voor mij niks te begeleiden als moeder niet zelf het materiaal aanreikt dat aandacht en heling verdient. Dat deed ze - overvloedig - en dus hebben we alles wat zich aandiende, ter hand genomen. Ze legde haar pantser af, liet mij achter haar beschermingsmuur kijken en maakte me deelgenoot van het smeltwater van al haar door trauma bevroren gevoel. Er is een bewustzijn ontstaan dat haar in de tijd die voor hen ligt, zal gaan ondersteunen bij het ontwikkelen van een ander, meer liefdevol zelfbeeld.
Het was prachtig om te zien hoeveel zachtheid er in haar ogen en haar lichaamshouding was nadat we vier uur met z'n vieren hadden doorgebracht: vader, moeder, baby en ik. Papa was als een rots in de branding aanwezig, stil en toegewijd, en bood mama alle ruimte om haar verhaal te doen, om te vertellen, hoe haar hele bestaan zo'n totaal andere wending had genomen sinds het begin van hun leven samen. "Ik realiseer me hoeveel angst er nog is voor heel veel dingen, maar ik mag er anders naar leren kijken en mag meer gaan vertrouwen op wat ik diep van binnen voel, op mijn eigen wijsheid." Ze mag de vele adviezen die niet bij haar gezin passen, volledig naast zich neerleggen. Ze hoeft geen toestemming te vragen, van niemand. Ze is helemaal vrij om haar intuïtie volgen.
De tepelhoed, waarvan ze zo verbeten had gezegd ervan af te willen... die blijft nog even. We hebben een metaforische duiding kunnen geven aan de aanwezigheid en het nut ervan. Nu ze andere dingen beter in perspectief kan plaatsen, kan ze er meer vrede mee hebben. Ze gunt zichzelf meer tijd voor het afbouwen ervan.
Dat ze genoeg veiligheid voelde om te zeggen dat ze zich tot meer innerlijke rust aangemoedigd voelde door het trage, lieve gesprekje dat ik met haar kleine 2,5-weeks kindje had toen het bloot op de commode lag... dat ze genoeg veiligheid voelde om zoveel kwetsbaarheid te delen... dat is het grootste compliment dat ik me als professional kan wensen.

Morgen werk ik het consultverslag voor haar uit, zodat ze kan teruglezen wat ze in haar emotie niet allemaal heeft kunnen onthouden en als ze me nodig heeft, weet ze me te vinden.
Dit is hoe ik wil en zal werken vanaf nu: als een antropologisch georiënteerde, holistische, traumasensitieve lactatiekundige, met aandacht voor de psychoneuroimmunoendocrinologie! 🔥🧡☯️

24/05/2023

Morgen zal ik bij de collega's van Kiind als expert vragen van de aanwezigen beantwoorden over het samen slapen van ouders en hun baby's en jonge kinderen. Vandaag hadden Yvonne Woldberg en ik contact in verband met de voorbereiding. Daarbij kwam onder andere de vraag op wat er in de huidige versie van de Slaaprichtlijn wordt aangeraden (of ontraden). Ik had die richtlijn al geruime tijd niet meer onder ogen gehad, dus ik zei er eens even weer in te duiken vandaag. Daar ben ik nog mee bezig, maar ik weet ook weer waarom ik dat zo lang níet heb gedaan... 😥
Ik ben op pagina 24 van de 144 en ben alweer diverse passages tegengekomen waarvan ik buikpijn krijg. Neem bijvoorbeeld deze: "Het gebruik van slaaphulpmiddelen, zoals een knuffel of een fopspeen (...) helpt bij het reduceren van het nodig hebben van de ouders om in slaap te vallen (p. 24)." Ook meldt de richtlijn dit: "[Er zijn] aanwijzingen uit de internationale literatuur dat er culturele verschillen zijn in de omgang van ouders met het laten slapen van het kind (p.21)." Onze kinderen zeggen soms: 'No s**t, Sherlock...!'
Ik hik ertegenaan om verder te lezen, maar zal proberen toch nog een heel eind te komen voordat ik morgenochtend om 9.30 uur beschikbaar ben om de vragen van ouders te beantwoorden!🙏🏻🧡

27/02/2023

Even geduld nog, tot de eerste afleveringen online komen, maar houd het in de gaten! We hebben al een paar zulke mooie gesprekken mogen voeren!
Binnenkort meer - welkom!

"When it feels scary to jump, that is exactly when you jump. Otherwise you will stay in the same place your whole life."

Tsja... soms voel je je aangemoedigd door dit soort quotes (zoals deze uit de film 'A Most Violent Year') of door een kreet als 'Get out of your comfort zone' of 'Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk wel dat ik het kan'... of misschien ook niet, maar ja... 'Je bent nooit te oud om te leren'...

En dan ga je aan de slag... en ondervind je dat het buiten die zone wel écht oncomfortabel kan worden, tot het punt waarop je je afvraagt waaraan je bent begonnen...

Hoe meer je bent opgegroeid met het idee..... dat het nooit (goed) genoeg is..... dat *jij* nooit goed genoeg bent..... dat er altijd wel ergens een oordeel loert over wie je bent en wat je doet..... dat je je niks moet verbeelden..... dat wie voor een dubbeltje wordt geboren nooit een kwartje zal worden..... des te meer moet je overwinnen om spannende uitdagingen aan te gaan. Dat vraagt moed en veerkracht.

Een podcast, zo had ik bedacht - dat zou mooi zijn voor ACE Aware NL, want er zijn zóveel waardevolle verhalen over zowel Adverse Childhood Experiences (ACE's) als routes naar Awesome Childhood Experiences. Prachtige interviews had ik mogen afnemen tijdens mijn studie en voor de blogs... Mensen zouden zulke verhalen moeten kunnen beluisteren! Prachtig zou dat zijn!

Dat vroeg een heel aantal stappen..... me laten informeren over hoe je dat doet, een podcast starten... .. apparatuur aanschaffen voor hoogwaardige opnames..... daarmee leren werken..... muziek kiezen voor intro en outro..... de bewerkingssoftware leren kennen..... aanmelden bij een podcast-host..... een aansprekend 'artwork' maken (dank Petra Bouma)..... platforms benaderen zodat de podcast te vinden is..... en lanceren, natuurlijk - vooral ook dat: lanceren!

Ik heb de boel geregeld weer in de hoek gegooid, als het niet lukte en ik het niet snapte, en ik was niet mild naar mezelf over wat ik vond van dat niet-verder-komen, van dat geen-concreet-resultaat-boeken, van dat uitstellen-uitstellen-uitstellen... maar... waarom eigenlijk?

Sinds drie weken ben ik toegewijd 'Compassionate Inquiry'-student en is 'compassie' voor mij een nog prominenter buzzword geworden dan het de laatste jaren al was. 'Het komt wel - stap voor stap. Rustig aan - morgen is er weer een dag. Je doet je best - je bent aan het leren en overwint je weerstand.'
Dat, dus - en nu is het bijna zover! Nog een paar dagen, en dan komen de eerste interviews online - hoera! 😍
We gaan met mooie mensen in gesprek vanuit de zeven ACE Aware NL-pijlers: verbinding, compassie, moed, nieuwsgierigheid, vertrouwen, vriendelijkheid en veerkracht. Ik heb heel wat namen op mijn wensenlijstje en een paar al (bijna) in de agenda.
Ik kijk ernaar uit - het wordt een inspirerend avontuur. Kom je luisteren straks...? Van harte welkom! 🧡

22/02/2023

Vandaag zag ik een moeder van een tweede kindje, dat inmiddels een half jaar oud is. Moeder en baby deden het geweldig en het hele gezin was energetisch een oase van rust - zo prachtig!

What’s happening in this The Meaning of Life movie clip?A woman in labour is taken into a hospital delivery room, where she is largely ignored by doctors (Jo...

31/01/2023

Vandaag had ik een kort vervolgconsult met een moeder die ik afgelopen vrijdag voor het eerst zag met haar kindje. Er waren nog wat vragen opgekomen en we hebben daar samen even de tijd voor genomen.
Tijdens haar verhaal kwam er een uitspraak naar voren die ik wel vaker hoor: "Hij lag wel heel lang bij mij, alsof ik een speen ben, maar..." Alles in mij komt in opspraak als ik deze kwalificatie hoor van de moeder-kindrelatie die in de borstvoedingsrelatie tot uitdrukking komt. Ik maak er altijd even een gespreksonderwerp van en vandaag deed ik dat ook. Ik legde de moeder uit dat ik niet als doel had haar een persoonlijk verwijt te maken, maar dat ik grote problemen heb met het beschrijven van de moeder als 'speen', wanneer de baby bij mama aan de borst troost zoekt of lang wil zu**en.
"Het ligt niet aan jou; het ligt aan hoe daar in z'n algemeenheid vaak over wordt gesproken en moeders nemen geregeld die terminologie over, maar ik word er verdrietig van. Deze woordkeuze doet geen recht aan de baby, doet geen recht aan de moeder, en doet vooral geen recht aan de relatie die ze samen aan het opbouwen zijn. Een moeder is geen vervanging of substituut voor de speen (voor dat wat de baby zogenaamd eigenlijk wil of nodig heeft); de speen is een armzalige vervanging voor waar die baby vanuit de biologische blauwdruk op rekent, namelijk de aanwezigheid en beschikbaarheid van een warm, voedend, koesterend, veiligheid biedend lichaam: het lichaam van de moeder. De moeder betitelen als vervanging van de speen is een nare objectificatie. Een moeder is geen voorwerp; een baby is geen wezen dat een voorwerp zoekt; de borstvoedingsrelatie draait niet om voorwerpen. De borstvoedingsrelatie is onderdeel van de intieme band, de diepe, funderende liefdesrelatie die beide partners samen aan het opbouwen zijn.”
We spraken nog wat verder en rondden goed af. Ze is sinds vrijdag heel blij dat ze gewoon op haar gevoel ‘mag’ afgaan. “Het is gek”, zei ze, “want dat gevoel geeft geen structuur, omdat het allemaal aldoor weer anders voelt, maar toch geeft het vertrouwen op mijn gevoel me juist houvast.”
Wat een prachtige samenvatting! Moeders verdienen beter dan dat ze krijgen aangepraat dat hun baby hen 'misbruikt' als voorwerp om aan te zu**en en baby's verdienen beter dan dat ze worden neergezet als uitbuiters van hun moeder. Ik ervaar een diep gebrek aan respect wanneer er op deze manier over de allervroegste relatie in een mensenleven wordt gesproken. De allereerste socialisatie vindt idealiter aan de borst plaats. Daar mag een pasgeboren mensenkind leren dat het er volledig mag zijn, dat het mag genieten van de nabijheid en het lichamelijke contact, dat het wordt gezien in alle behoeftes die er zijn en dat het mag ervaren dat de moeder, gesteund door haar partner, haar best doet om aan al die behoeftes tegemoet te komen, met lichaam en geest, met hart en ziel, met toewijding en overweldigende liefde. Daar mag een kind ervaren dat de wereld veilig is. En als dat lukt, als dat gevoel postvat in het kleine mensje, dan is dat een prachtige basis voor het hele verdere leven. En zeker als de geboorte anders verliep dan was gehoopt, zoals ook in de onderhavige situatie, dan is de nabijheid tussen moeder en kind troostend en helend voor allebei. Ze kan voor een heel deel goedmaken wat verloren ging, wat gemist werd. Het stromen van de melk kan ook helpen om het stromen van de tranen van verdriet over dat verlies op gang te helpen. Dat verdient allemaal zachte, compassievolle en bescheiden omhulling van moeder en kind door anderen om hen heen.
Als twee partners samen vanuit liefde hun seksualiteit vormgeven, is het dan gepast om te zeggen dat een vrouw haar man als vi****or gebruikt, of dat een man zijn vrouw als sekspop benut? Dat lijkt mij niet. In dezelfde lijn geeft het geen pas om de moeder zo af te schilderen wanneer zij tijd neemt om haar kind zo lang te laten drinken als nodig is. Het is niet gepast om te doen alsof zij zich laat uitbuiten en het is niet gepast om te doen alsof de baby haar misbruikt. Laten we dat dus niet meer zeggen; laten we met verwondering kijken naar al het moois wat er gebeurt tussen een moeder en kind die samen de borstvoedingsrelatie tot leven brengen!

27/09/2022

Vandaag kreeg ik het onderstaande bericht onder ogen. Wie twee jaar geleden pleitte voor terughoudendheid, omdat veel nog onzeker was, kreeg geregeld verwijten en scheldwoorden naar het hoofd geslingerd en de uitspraak: "Het is allemaal getest en veilig; je brengt mensen in gevaar als je zegt dat behoedzaamheid gepast is!" Ik ben blij dat ik niet aan de propaganda heb meegewerkt en blijf ook in de tijd die voor ons ligt, uitermate voorzichtig. Dit soort stoffen in moedermelk en dus in het kleine, nog onrijpe lichaam van de baby... ik vind het schokkend en ben er zeer bezorgd over.
Ik wil niet op mijn geweten hebben dat ik eraan bijdraag dat kinderen iets opgedrongen krijgen waarover ze geen zeggenschap hebben, maar waarvan ze mogelijk wel levenslang de (gezondheids)consequenties dragen.
Wanneer je bij mij komt voor lactatiekundige ondersteuning, zal ik samen met jou zoeken naar manieren waarop je je immuunsysteem optimaal kunt ondersteunen. Daar hoort ook het onderzoeken van bronnen van stress bij, omdat stress een enorme aanslag op je immuunsysteem betekent. Voor velen is er op de achtergrond en soms onbewust al een leven lang sprake van (toxische) stress. Wanneer je als ouder die pijn kunt aankijken, kunnen je een enorm helende werking creëren voor je eigen welzijn en gezondheid en die van je kind. Ik ga die zoektocht graag met je aan! 🙏

Ondanks dat altijd werd verzekerd dat het niet kon gebeuren, komen het mRNA en de lipide nanodeeltjes uit COVID-vaccins tóch terecht in de moedermelk, blijkt uit een alarmerende studie van NYU.