10/02/2026
Na 3 jaar was daar dan het moment.๐ฌ
De laatste therapie.
Een afronding van 3 jaar hard werken,
doorzetten en herpakken.๐ฆพ
3 jaar van leren,
mezelf opnieuw opbouwen en kwetsbaar zijn.โค๏ธโ๐ฉน
De afgelopen week kreeg ik regelmatig de vraag:
"Ben je dan nu beter?"๐คฉ
Grappig, want dat klinkt alsof je van
een griepje hersteld bent.
En de volgende vraag:
"Maar stel dat het niet goed gaat,
kan je dan wel op ze terugvallen?"๐ณ
Twee totaal verschillende vragen.
Aan de ene kant: top, je bent dus klaar.
Aan de andere kant: twijfel. Wat als...
Het is geen kwestie van "beter" zijn.
Want ik was niet ziek, maar wel verloren.๐
En wanneer ben je er eigenlijk?
En waar is dan precies "er"?
Welk punt is dat?โฐ๏ธ
Ik heb nog een heel leven voor mij,
waarin ik nog heel veel ga leren.
En terugvallen?
Dat zal ook gebeuren.
De bodem heb ik al geraakt,
dus ik weet hoe die eruitziet.
En beter nog: ik weet dat ik er altijd weer uitkom.
Sterker nog: voordat ik die bodem echt bereik,
heb ik inmiddels zoveel handvatten die ik onderweg kan inzetten
dat ik hem juist niet meer raak.๐๐ผ
Laten we eerlijk zijn:
je bent nooit uitgeleerd.
Je gaat verder met een lichtere rugzak.๐
Wat als.....het namelijk allemaal wรฉl lukt?๐
Onzekerheden horen erbij.
Vallen en weer opstaan ook.
En vanavond,
vanavond vier ik dat er een heel belangrijk traject is afgerond.
Samen met een vriendin een hapje eten.๐
Als lunch?
Twee gebakjes.
Gewoon, omdat het een bijzondere dag is.๐
Laten we de taboes
rondom mentale gezondheid doorbreken.๐ซ
Praat, deel en vooral:
zie elkaar.๐ค