11/03/2026
Ik durf het gewoon bijna niet hardop te delen 12 jaar lang heb ik geen gluten gegeten.
Niet omdat het een dieettrend was.
Maar omdat mijn darmen er echt heftig op reageerden.
Mijn buik borrelde continu.
Ik kreeg een opgeblazen buik.
En soms moest ik ineens naar het toilet.
Tarwe ging gewoon niet.
Ik heb er jarenlang rekening mee gehouden en eerlijk gezegd dacht ik ook:
dit blijft waarschijnlijk zo. En ik niet alleen. Al mijn vrienden en familie die altijd met mij rekening hebben gehouden.
Maar de laatste tijd merk ik iets wat ik nooit had verwacht. Nu komt ze aankakken dat iets is veranderd…..
Mijn darmen zijn rustiger geworden.
Geen geborrel meer.
Geen opgeblazen buik.
Geen stressreactie in mijn darmen.
En kan ik nu dus blijkbaar weer gluten eten.
Wat is er veranderd?
Als je lang onder stress staat heeft dat invloed op je darmen.
Je spijsvertering raakt ontregeld, je darmflora kan veranderen en je darmwand kan gevoeliger worden. Ik had jarenlang slechte darmen. Al van kinds af aan. Blijkbaar ook stress die op mijn darmen viel. Gooi er nog een paar burn-out periodes bij. Ging goed hoor. Op een gegeven mei ment braken mijn darmen dus gewoon. .
Je lichaam verdraagt voeding dan simpelweg slechter.
De afgelopen jaren heb ik veel gewerkt aan herstel van mijn lichaam.
Mijn mentale staat is rustiger.
Mijn zenuwstelsel staat minder vaak in stressstand.
En mijn darmen functioneren daardoor ook anders.
Langzaam merkte ik dat mijn lichaam weer dingen kon verdragen die eerst niet gingen.
Zelfs gluten.
Niet omdat het ooit “tussen mijn oren zat”.
Maar omdat mijn lichaam blijkbaar weer gezonder en veerkrachtiger is geworden.
En dat had ik eerlijk gezegd nooit verwacht. Dus dank je wel voor iedereen die ooit voor mij heeft zijn best heeft gedaan en heeft meegemaakt wat een enorme beperking dit was. Mega mega dank je wel. Ik ga nu langzaam steeds meer gluten toevoegen… want ja oh man wat heb ik volkoren gemist. Wat voel je je gevoed en gevuld. Ik voel nu ook des te harder hoe erg het is als je het niet mag. En hoe gezegend ik ben dat het een intolerantie was. Het voelt ook nog steeds heel eng. Maar kleine stapjes terug naar de normale wereld.
