20/04/2026
Ik zit op een stronk in het bos en merk dat er stilletjes tranen over mijn gezicht rollen. Mijn werk raakt me (en daar ben ik blij om).
Tijdens het wandelen gingen mijn gedachten naar de weduwen en weduwnaars die vaak na meer dan 60 jaar samenzijn er nu alleen voor staan en dit dapper dragen, naar dat kleine manneke die zijn vader ongelooflijk mist, een moeder die liever zelf het leven had gelaten als ze daarmee haar dochter had kunnen redden, kinderen in dezelfde leeftijd als mijn kinderen die afscheid moesten nemen van hun vader en/of moeder en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik voel naast dankbaarheid ook blijdschap (daar zijn de tranen ook mee gevuld) om de mooie momenten die ik tijdens mijn werk mag beleven. Zo puur, zo vol liefde en een (glim) lach die ook bij afscheid nemen hoort. De emoties liggen zo dicht bij elkaar.
De afgelopen weken/maanden was er voor mij weinig ruimte om stil te staan bij alles wat er is gebeurd. Oud, jong, heel jong, ziekbed, zelfdoding, euthanasie, ongeval etc etc. Alles kwam voorbij en raakte me en even zo snel werd ik door een volgende familie gebeld en ging ik weer door... Deze balans, voor mij als gevoelsmens kan beter. Dus daarom vandaag bewust nu wat tijd om te voelen, zelf te helen en hernieuwde energie op te doen. De natuur geeft mij dat altijd. Onvoorwaardelijk en oordeelloos. En dat geef ik graag terug aan families.
Liefs Natasja