09/03/2026
Traag
Ik hoorde het vaak
toen ik klein was.
Nooit was ik snel genoeg.
In mijn doen en laten
bewoog ik langzamer
dan de rest van mijn leeftijdsgenootjes.
Mijn vriend zei laatst lachend:
“En nu helpt ze mensen vertragen… humor.”
Wat ik als kind niet begreep —
waar ik me soms klein door voelde,
omdat ik niet mee kon met de “rest” —
kan ik nu in een ander licht zien.
We zijn als maatschappij
steeds sneller gaan bewegen.
Zo snel
dat we ons natuurlijke ritme
onderweg ergens zijn kwijtgeraakt.
Want ieder van ons
draagt een eigen ritme in zich.
Een natuurlijke staat van zijn
waarin we floreren.
Toch bewegen we vaak mee
in een tempo
dat van buitenaf lijkt te komen.
Maar zijn we daar niet zelf
in meegegaan?
Het vraagt moed
om stil te vallen.
Lef
om een ander tempo te kiezen.
Vertrouwen
om je eigen pad te volgen.
Maar onmogelijk is het niet.
Gisteren keek ik een film
over het leven van
Frida Kahlo.
Een vrouw die zich niet liet vormen
door wat van haar verwacht werd,
maar die juist zichtbaar maakte
wat er in haar leefde.
We mogen ons laten zien.
Onze stem laten horen.
Staan voor wat in ons leeft.
Soms voelt het
alsof dat vuur wat is gedoofd
in onze tijd.
Maar het kan weer aangewakkerd worden.
Ondertussen voel ik vooral dankbaarheid
voor wat ik de wereld in mag brengen.
Een uitnodiging
om terug te keren
naar je puurste zijn.
Door te vertragen
ontstaat er ruimte.
Om te voelen.
Om te luisteren.
Om werkelijk aanwezig te zijn
bij alles wat in je leeft.
Wanneer we ons natuurlijke ritme volgen
ontstaat er flow.
Een beweging
die vaak veel krachtiger is
dan blijven denderen
in het tempo van een ander.
Ik nodig je uit.
Om te vertragen.
Om te zakken.
Om te luisteren naar jouw ritme.
Naar jouw essentie.
Warme groet,
Dimphena