Sense & Touch, Praktijk voor Aanraking

04/03/2026

𝔸𝕝𝕤 𝕣𝕦𝕤𝕥 𝕤𝕡𝕒𝕟𝕟𝕖𝕟𝕕 𝕚𝕤

Ze stapt met een lach, die op haar gezicht gebeiteld lijkt, mijn praktijkruimte binnen. Alert, pratend in hoog tempo, alles aan haar beweegt. Korte en abrupte gebaren, alsof haar lijf onder hoogspanning staat.

“Spanning? Nee, dat voel ik eigenlijk nooit,” zegt ze. Ja, volgende week gaat ze vliegen en sinds een paar jaar vindt ze dat wel spannend. En haar zus start binnenkort opnieuw met chemo. Maar daar wil ze liever niet te lang bij stilstaan.
"Straks stort ik in", zegt ze.

“En dan?” vraag ik zachtjes.

Plotseling zijn daar tranen.
Ze huilt niet snel, zegt ze verbaasd. En slikt haar tranen weg. Ach, dat komt vast, omdat ze bijna ongesteld moet worden.

Maar als we samen iets langer blijven bij wat er vanbinnen gebeurt, wordt voelbaar hoeveel verdriet er zit. Hoe bang ze is haar zus te verliezen.

Haar manier van omgaan met moeilijke gevoelens is doorgaan. Hard werken. Druk zijn. Niet te veel voelen. Verdriet en angst liever niet. Boosheid ook niet. Blij zijn mag dan weer wel.
“Ik ben écht een blij ei.” lacht ze. Haar tranen zijn alweer zorgvuldig opgeborgen.

We doen een oefening. Ze komt recht tegenover me staan. Heel dichtbij. Ze had niet nagedacht over waar ze ging staan. Ze deed het gewoon. Haar lijf blijft in beweging. Ze praat snel, lacht, wiebelt. Het ongemak is zichtbaar, al zegt ze dat het wel meevalt. "Ik sta hier prima, hoor."

Maar wanneer ze een andere plek mag kiezen, wat verder weg, ontdekt ze dat het daar toch beter voelt. Minder bekeken ook. Toch blijft ze bewegen. Misschien om niet stil te hoeven staan bij wat er vanbinnen speelt?

Zo onderzoeken we een aantal plaatsen in de ruimte. Ze lijkt niet goed te weten welke plek ze zal kiezen. Veraf? Dichterbij? Ik vertel haar iets over sociale zones en ondertussen beland ze bijna ongemerkt op een plek schuin voor me, op ongeveer anderhalve meter.

“Hoe is het hier?”
“Rustiger,” zegt ze. “En ik voel me minder bekeken.” Haar lijf lijkt vanzelf een plek te hebben gevonden die klopt.

Ik nodig haar uit om naast me op de behandelbank te komen zitten. Op haar eigen billen. Gewoon even zitten. Ademhalen. Aandacht naar binnen.

“Voel maar eens hoe het daar is.”

Haar adem stokt. En dan begint ze te snikken. Heftig en rauw.
“Maar het voelt ook fijn en rustig,” zegt ze verbaasd. “Ik snap er niks van.”

Als ik mijn hand zacht op haar onderrug leg, ontspant ze verder. "Hoe doe je dat? Normaal sta ik altijd aan. En nu ga ik een soort van uit. Wow...”

Dat niet ik iets doe, maar zijzelf is een openbaring. Dat uitgaan, zakken in haar lijf, even niet-hoeven, ervaart ze als iets nieuws en het bevalt haar wel. “Dit wil ik elke dag wel.” grapt ze.

Soms is dit wat er gebeurt.
Dat iemand die denkt geen spanning te voelen, ineens ontdekt hoeveel er al die tijd gedragen is. Dat als je stopt met doorgaan, er rust ontstaat. Dat stilstaan en voelen niet betekent dat je instort. En dat je lijf al lang weet wat je hoofd nog niet durft toe te laten.

18/02/2026

𝕎𝕒𝕟𝕟𝕖𝕖𝕣 𝕚𝕤 𝕜𝕨𝕒𝕝𝕚𝕥𝕖𝕚𝕥 𝕘𝕠𝕖𝕕 𝕘𝕖𝕟𝕠𝕖𝕘?

𝟭𝟵𝟴𝟲
Daar stond ik, met een kersvers havo-diploma op zak. De logische weg was een hbo-studie, maar mijn hart trok me ergens anders heen: het NIMETO. Een 4-jarige creatieve mbo-opleiding. Het bleek een leuke en leerzame tijd, maar helaas ontdekte ik ook dat mijn creativiteit zich niet zomaar op commando liet sturen. Na drie jaar besloot ik mijn eigen pad te zoeken buiten de schoolbanken.

Dat pad liep via werkervaring en bijscholing uiteindelijk naar een post-hbo opleiding haptotherapie. Na een positief gesprek met de directie, werd ik toegelaten. In 2022 haalde ik met trots mijn diploma, exact hetzelfde vakdiploma als al mijn collega’s.

𝟮𝟬𝟮𝟲
Vandaag de dag stuit ik op een muur die niet zoveel met vakmanschap te maken heeft. Die keuze in de jaren 80, heeft consequenties die ik toen niet kon overzien.

Ik kan me vanwege dat ontbrekende diploma niet aansluiten bij beroepsverenigingen (zoals de VVH, NFG of VBAG), kwaliteitsregisters of Vektis. Daarom worden mijn behandelingen niet vergoed. En ben ik niet vrijgesteld van btw.

Ondertussen draag ik wél de volle verantwoordelijkheid en voldoe ik aan alle wet en regelgeving die voor zorgverleners geldt.

𝗪𝗮𝗻𝗻𝗲𝗲𝗿 𝗶𝘀 𝗸𝘄𝗮𝗹𝗶𝘁𝗲𝗶𝘁 𝗴𝗼𝗲𝗱 𝗴𝗲𝗻𝗼𝗲𝗴?
Ik had me hier bij neergelegd. Maar onlangs hoorde ik van een van die beroepsverenigingen dat als ik een andere (hbo geaccrediteerde) haptotherapie opleiding had gedaan, mijn vooropleiding irrelevant was geweest. Omdat ik koos voor de Academie voor Haptonomie (post-hbo), is dat oude diploma wél een harde eis. Het voelt wrang dat er met verschillende maten wordt gemeten.

Oneerlijk?
Op zijn minst iets om over na te denken.

Zo wisselen bijvoorbeeld ook de regels rondom het verplichte diploma MBK en PsBK per beroepsvereniging, de een vraagt één diploma, de ander vereist beide.

Voor mij blijft de vraag over: waar is kwaliteit eigenlijk op gebaseerd? Meten we die aan vinkjes en opleidingsroutes, of aan ervaring, vakmanschap en kwaliteit?

𝗞𝗶𝗲𝘇𝗲𝗻 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗲𝗶𝗴𝗲𝗻𝗵𝗲𝗶𝗱
Ik heb besloten om niet langer te proberen in een mal te passen die niet voor mij gemaakt is. Ik weiger namelijk te geloven dat ik tekortschiet, omdat mijn route niet langs de geijkte bureaucratische paden liep. Mijn vakmanschap is geen resultaat van een papiertje uit de jaren tachtig, het is het resultaat van de therapeut die ik nu ben. Ondanks of misschien wel juist dankzij mijn unieke pad.

​Het betekent namelijk ook dat ik niet gebonden ben aan de beperkende regels van verzekeraars en dat is misschien wel mijn grootste winst. In plaats daarvan kan ik kiezen voor volledige vrijheid in aanbod, vorm en ontwikkeling.

​Ik erken mijn eigen waarde als mens en therapeut en dat is de enige erkenning die er werkelijk toe doet. Dat voelt niet alleen rechtvaardig, het voelt vooral bevrijd.



foto: eigen archief

17/02/2026

𝕆𝕡𝕖𝕟 𝕖𝕟 𝕖𝕖𝕣𝕝𝕚𝕛𝕜?

Ondanks de heersende opvatting dat we vooral onze gevoelens met elkaar moeten delen, kun je je afvragen of het altijd nodig is om volledig open en eerlijk te zijn. Eerlijkheid wordt vaak gezien als iets onvoorwaardelijk goeds, maar dat is het niet altijd.

​Ik ben absoluut een voorstander van jezelf uitspreken. Van het delen van wat er in jou geraakt wordt en de ander daarin meenemen. Dat kan enorm verhelderend en verbindend zijn, zelfs als het schuurt of pijnlijk is. Maar kiezen voor openheid is niet altijd de juiste keuze.

𝗩𝗲𝗿𝗯𝗶𝗻𝗱𝗲𝗻 𝗼𝗳 𝗯𝗲𝗹𝗮𝘀𝘁𝗲𝗻?
​Soms komt eerlijk zijn voort uit een behoefte om zelf van een schuldgevoel af te komen, zonder voldoende stil te staan bij wat dat bij de ander teweegbrengt. In zo een situatie kan het delen opluchten voor degene die spreekt, terwijl de ander juist achterblijft met pijn, verwarring of een beschadigd gevoel van vertrouwen. Dan is openheid geen verbindende beweging meer maar een egoïstische ontlasting.

​De vraag is dan waarom het verteld wordt en wie er werkelijk bij geholpen is.

​Misschien hoort schuldgevoel soms ook gewoon gedragen te worden. Het is niet altijd aan de ander om te ontschuldigen. 𝘞𝘪𝘦 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘣𝘪𝘭𝘭𝘦𝘯 𝘣𝘳𝘢𝘯𝘥𝘵, 𝘮𝘰𝘦𝘵 𝘰𝘱 𝘥𝘦 𝘣𝘭𝘢𝘳𝘦𝘯 𝘻𝘪𝘵𝘵𝘦𝘯 (zeggen we niet voor niets). Niet alles hoeft uitgesproken te worden om verwerkt te kunnen worden.

𝗣𝗿𝗶𝘃𝗮𝗰𝘆
​Daarnaast heeft ieder mens recht op een eigen binnenwereld. Gedachten, verlangens, dromen en fantasieën maken deel uit van iemands persoonlijke beleving. Dat betekent niet dat er geheimen moeten zijn, maar wel dat niet alles gedeeld hoeft te worden. Openheid zonder begrenzing kan net zo schadelijk zijn als geslotenheid zonder eerlijkheid.

​Eerlijkheid vraagt daarom om afstemming en ethisch besef. Het vraagt je om af te wegen wat die openheid dient en of de ander dat wel kan dragen. 𝘝𝘦𝘳𝘵𝘳𝘰𝘶𝘸𝘦𝘯 𝘬𝘰𝘮𝘵 𝘵𝘦 𝘷𝘰𝘦𝘵 𝘦𝘯 𝘨𝘢𝘢𝘵 𝘵𝘦 𝘱𝘢𝘢𝘳𝘥. Nog zo'n mooi gezegde..

𝗠𝗼𝗿𝗲𝗲𝗹 𝗲𝗻 𝗲𝘁𝗵𝗶𝘀𝗰𝗵
​In mijn persoonlijke waarden staat eerlijkheid op de eerste plaats, naast kwetsbaarheid en passie. Dit gaat voor mij over een moreel besef (wat voelt als juist), maar zeker ook over een ethisch besef (wat is zorgvuldig en verantwoord in deze situatie).

Eerlijkheid slaat vooral terug op mijzelf door te reflecteren en te voelen waar en hoe ik trouw aan mijzelf kan blijven zonder de ander te beschadigen.

​Echte verbinding is misschien niet altijd alles met elkaar delen, maar verantwoordelijkheid nemen voor wat je deelt en de gevolgen daarvan. Respect voor de ander mag net zo zwaar wegen als trouw zijn aan jezelf. De conclusie kan dan ook zijn dat je bepaalde dingen laat rusten en de zwaarte of het ongemak zelf draagt.

Soms is zwijgen de hoogste vorm van eerlijkheid naar jezelf en de mooiste vorm van respect voor de ander.

14/02/2026

𝔸𝕒𝕟𝕞𝕠𝕕𝕕𝕖𝕣𝕖𝕟

Heb je wel eens dat gevoel, dat je maar wat aanmoddert? Kleine troost, je bent niet de enige. En ook ik sta daar regelmatig, in die modder.

We reageren op de wereld om ons heen, op wat er 'vanzelf' gebeurt, op wat ons overkomt. Wat er op je pad komt, dat kun je niet (altijd) zelf bepalen. Hoewel er ook mensen zijn die geloven dat je wel degelijk invloed hebt op wat je overkomt. Zij manifesteren, geloven in de Wet van de Aantrekkingskracht. Je krijgt wat je geeft. Het leven is maakbaar.

Nu geloof ik dit zelf ook ten dele. Als je vriendelijk en behulpzaam bent, dan is de kans groter dat je de vriendelijkheid van de ander ontmoet. Een notoire sjaggerijn zal hoogstwaarschijnlijk minder vriendelijkheid tegenkomen.

Hoewel... ik zag onlangs de film A man called Otto, wat enerzijds dit statement bevestigt en anderzijds juist weerlegt. Ook een knorrepot kan vriendelijkheid (soms tegen wil en dank)  tegenkomen. En de rasoptimist krijgt niet altijd terug wat hij zou wensen (of is het een kwestie van volhouden?)

Leuke film en stiekem - of eigenlijk niet zo stiekem - wil ik graag als Marisol zijn. (Marisol de aardige, superpositieve, zorgzame vrouw met een enorm groot hart) Deels heb ik wel een Marisol in me, maar ik voel ook soms het zwarte in mij, zoals Otto. Het glas dat halfvol is. Of zelfs gewoon leeg.

Dan kan het voelen alsof ik maar wat doe, zonder een duidelijke richting. Dat ik dus maar wat aanmodder. We hebben gewoonweg niet altijd invloed op wat ons overkomt.

Soms zijn het zure citroenen die het leven ons toebedeelt. 🍋 Ook al had je vriendelijk lachend, heerlijk zoete aardbeien gemanifesteerd.🍓

Maar dan? Hoe ga je daar vervolgens mee om? Wat doe je met die citroenen? Blijf je daar zuur naar staan te kijken of maak je er limonade van?

Het leven is (ten dele) maakbaar, door gebruik te maken van wat er is. Dan zit er soms niks anders op dan door te modderen, zelfs als die modder eigenlijk een berg met s**t blijkt te zijn. Of citroenen.

Maar in dat aanmodderen zit beweging: de richting bepaal je zelf. Door niet alleen je blik naar buiten te richten, maar ook naar binnen. En te zoeken naar jouw wensen, jouw richting, jouw leven.

13/01/2026

𝔼𝕖𝕟 𝕨𝕚𝕝𝕕𝕧𝕣𝕖𝕖𝕞𝕕𝕖 𝕟𝕒𝕒𝕜𝕥𝕖 𝕞𝕒𝕟

Geblinddoekt tast ik de ruimte af. Waar is iedereen? vraag ik me af. Zien ze me eigenlijk wel? Ik voel me alleen en ik moet ineens denken aan het gymles-trauma. Bang om als laatste over te blijven. Het kind dat niemand in zijn team wil.

We zijn bezig met een kiesstructuur. In plaats van een keuze op zicht te maken, zoals we meestal doen, zijn we nu aangewezen op gevoel en tast. Mijn hoofd vindt er van alles van. Voelen? Daar heb ik maar weinig ruimte voor, ik ben hyper alert.

Een hand op mijn schouder draait me in een andere richting. Ik voel iemand tegenover me staan. Een shirt, een borstkas (ojee, een man), niet zulke brede schouders, zachte maar stevige armen. Wie is dit? roept mijn hoofd, a.k.a. manager afdeling Controle. In gedachte ga ik alle aanwezige mannen langs. En dan: twee hele warme handen die de mijne vastpakken. Een beetje ruw, maar op de een of andere manier voelen ze ook veilig. Hoe zou het zijn als deze handen me aanraken? Wil ik dat wel? Zal dat ruwe niet schuren op mijn huid? schiet er door me heen.

Nieuwsgierig, maar ook vol spanning doe ik mijn blinddoek af. Als het maar niet die ene man is… Oef. Opgelucht haal ik adem en mijn lichaam ontspant. Ik zie ook opluchting aan de andere kant. “Ik hoopte stiekem al dat jij het was”, zegt hij. Het voelt alsof we een bondje sluiten. Ja, wij gaan dit samen doen! Maar Miek, het is wel een man, schiet het door me heen. Geen ‘veilige’ vrouw.

Iets in mij voelt een diep verlangen om van top tot teen aangeraakt te worden. Met volle, warme handen en zoveel olie dat elke grens tussen mijn huid en die van hem vervaagt. Ik verlang naar complete overgave. Om niets te hoeven, behalve ervaren en genieten. Om net zo vloeibaar te worden als de olie zelf.

Maar de realiteit is ook dat er straks een wildvreemde man, pontificaal met zijn geslachtsdelen voor mijn neus ligt. Oh god, wat als hij een erectie krijgt? Of erger: wat als hij iets doet wat ik niet wil? Hoe geef ik dat aan, zonder hem te kwetsen? Of: wat als hij mij afwijst? Waarom wilde ik dit ook al weer?

Lees verder op:

https://senseandtouch.nl/een-wildvreemde-naakte-man/

07/01/2026

𝔻𝕖 𝕓𝕒𝕝𝕒𝕟𝕤 𝕥𝕦𝕤𝕤𝕖𝕟 𝕙𝕒𝕣𝕥 𝕖𝕟 𝕙𝕠𝕠𝕗𝕕:
𝕞𝕚𝕛𝕟 𝕫𝕠𝕖𝕜𝕥𝕠𝕔𝕙𝕥 𝕟𝕒𝕒𝕣 𝕚𝕟𝕥𝕖𝕘𝕖𝕣𝕙𝕖𝕚𝕕

​Het artikel van Annelies van der Meij, in de Volkskrant de onlangs, ‘Staan we niet te véél stil bij ons gevoel?’, raakte bij mij een gevoelige snaar (met dank aan collega Linda Daniels van Voel Je Thuis Haptonomie voor het doorsturen).

In mijn werk is 'voelen' dagelijkse kost. Ik leer mensen om weer in contact te komen met hun gevoel en hun lijf, in een wereld die overgerationaliseerd en individualistisch is. Maar als ik eerlijk ben, ik worstel zelf ook. Ik merk dat ik kritisch naar mijn eigen vakgebied begin te kijken.

𝐆𝐞𝐯𝐨𝐞𝐥𝐬𝐟𝐮𝐧𝐝𝐚𝐦𝐞𝐧𝐭𝐚𝐥𝐢𝐬𝐦𝐞
Zoals in het artikel aangehaald wordt, er lijkt soms sprake van een romantisering van het gevoel: het idee dat alles wat we van binnen ervaren 'puur' en 'waar' is. In de alternatieve wereld wordt het denken soms bijna als een vijand gezien. We zijn doorgeslagen naar een soort gevoelsfundamentalisme: de overtuiging dat 'hoe het voelt' de enige legitieme graadmeter is voor onze keuzes. "Het voelt niet goed, dus ik moet er mee stoppen." Maar zo simpel is het niet.

𝐅𝐥𝐮𝐢𝐬𝐭𝐞𝐫𝐬𝐩𝐞𝐥𝐥𝐞𝐭𝐣𝐞
Het lijkt soms wel een 'fluisterspelletje'. De diepe, nuchtere theorieën over de menselijke natuur worden steeds verder versimpeld. Wat begon als een complexe leer over affectiviteit, eindigt aan het einde van de lijn als de holle kreet: "Je moet uit je hoofd en in je lijf."

In die versimpeling raken we het onderscheid kwijt tussen een vitale impuls en een aangeleerd patroon. Een vitale impuls is een diep weten, een ja van je hele wezen. Een aangeleerd patroon is een reflex, bijvoorbeeld een angst die voortkomt uit een oude conditionering. Als we alles op de grote hoop van 'het gevoel' gooien, worden we geen vrijere mensen, maar een speelbal van onze eigen geschiedenis.

𝐕𝐨𝐞𝐥𝐞𝐧, 𝐃𝐞𝐧𝐤𝐞𝐧, 𝐃𝐨𝐞𝐧
Mijn eigen worsteling zit hem in de balans. Vanuit mijn nuchtere, kritische aard ben ik wellicht geneigd te veel te rationaliseren. En dat voelt soms tegenstrijdig met mijn vak, maar ik begin in te zien dat die kritische blik juist mijn integriteit bewaakt. Ik wil namelijk geen onwaarheden verkondigen.

Ik geloof in de driehoek voelen, denken en doen.

* Voelen is essentieel om 'informatie' op te halen.
* Denken is nodig om die informatie te filteren.
* Doen is de bewuste actie waarin hart en hoofd elkaar ontmoeten.

𝐍𝐮𝐜𝐡𝐭𝐞𝐫𝐞 𝐝𝐢𝐞𝐩𝐠𝐚𝐧𝐠
Aandacht voor ons gevoelsleven is harder nodig dan ooit, maar laten we ons gezonde verstand niet overboord gooien. We hoeven het denken niet uit te schakelen om te kunnen voelen. Juist door te reflecteren op wat we ervaren, worden we volledige mensen.

Ik zoek in mijn praktijk naar die nuchtere verbinding: voelen met de voeten op de grond en het hoofd helder. Integriteit ontstaat inderdaad pas daar waar je gevoel en je waarden samen stromen.

Raounak Khaddari vraagt zich af of we niet te weinig aandacht besteden aan ons gevoel. Lena Bril duikt in de wereld van de alternatieve therapie. Annelies van der Meij las hun boeken en twijfelt of gevoel wel een juiste raadgever is.

24/12/2025

ℂ𝕙𝕒𝕥𝔾ℙ𝕋𝕙𝕖𝕣𝕒𝕡𝕚𝕖

Ik hoor regelmatig dat mensen ChatGPT of andere AI modellen gebruiken als klankbord, gesprekspartner of zelfs therapie. Helpt dat nou echt, vroeg ik me af.

Onlangs nam ik zelf de proef op de som. Naar aanleiding van een voorval, waar ik psychologische duiding bij zocht, voerde ik een aantal gesprekken met ChatGPT. Voornamelijk uit nieuwsgierigheid, maar ook omdat ik woorden, structuur en inzicht zocht.

Wat me opviel, was hoe verhelderend dat kon zijn. Patronen werden benoemd, gevoelens geordend, gedachten die diffuus waren kregen vorm. En eerlijk is eerlijk: als iets precies verwoordt wat je al voelde, maar nog niet kon zeggen, kan dat voelen als waarheid.

En juist dát maakt het interessant. Én ook spannend.

Want hoe raak en zorgvuldig de antwoorden ook zijn, er ontbreekt iets wezenlijks: de relatie.
Er is geen lichaam aan de andere kant. Geen zenuwstelsel dat mee resoneert. Geen stilte die iets zegt. Geen wederkerigheid, geen overdracht, geen frictie.

Als therapeut en lichaamsgericht werker zie ik dagelijks hoe inzicht in therapie niet alleen ontstaat door woorden, maar in relatie. Door hoe iemand reageert, vertraagt, geraakt wordt of begrenst.

Heling zit niet alleen in begrijpen, maar in ervaren. In contact.

AI is sterk in duiding: het benoemen van patronen, het normaliseren van gevoelens, het scheppen van overzicht. Dat kan helpend zijn, zeker als eerste stap. Maar inzicht is niet hetzelfde als integratie. Zonder relatie blijft het vaak bij denken.

Juist omdat AI altijd beschikbaar is, niet gekwetst raakt en geen grenzen heeft, voelt het veilig. Maar veiligheid zonder ontmoeting kent ook zijn beperkingen. En gevaren.

Wat vindt AI eigenlijk van zichzelf als therapeut? En kan AI wel op zichzelf reflecteren?

Het volledige artikel lees je hier 👉

https://haptonomiebreda.nl/chatgptherapie/

16/12/2025

𝕆𝕟𝕥𝕞𝕠𝕖𝕥𝕖𝕟 𝕚𝕟 𝕤𝕖𝕜𝕤𝕦𝕒𝕝𝕚𝕥𝕖𝕚𝕥

Seksualiteit gaat voor mij over zoveel meer dan vrijen alleen. Het raakt aan wie je bent. Aan hoe je je lichaam beleeft, hoe je voelt, hoe je verlangt. Het raakt aan veiligheid, grenzen, zelfbeeld en aan wat je hebt meegemaakt. En aan hoe je in verbinding bent met jezelf én met de ander.

Je lichaam speelt daarin een wezenlijke rol. Via je lichaam kun je ervaren wie je bent: je kracht, je zachtheid, je kwetsbaarheid, je vitaliteit en je sensualiteit. Via je lichaam kun je werkelijk ontmoeten. Het kan zich openen, naar de ander en naar jezelf, of het kan zich sluiten.

𝐓𝐡𝐮𝐢𝐬 𝐳𝐢𝐣𝐧
In (seksuele) relaties draait het om die ontmoeting. Om bij jezelf te blijven terwijl je je verbindt met de ander. Om iemand te ontmoeten met al je zintuigen, met alles wat je bent. In het contact met de ander kom je ook jezelf tegen. En vanuit die verbinding met jezelf kun je de ander echt ontmoeten. Ik zeg wel eens: je zult thuis moeten zijn om de ander te kunnen ontvangen.

Daarom is het zo belangrijk dat je je lichaam als van jou kunt ervaren. Dat je mag ontdekken wat bij je past, wat fijn voelt en waar je grenzen liggen. Seksualiteit is geen kunstje en geen prestatie. Het is iets wat door je hele lichaam en door jou als mens heen leeft — en wat, als het ruimte krijgt, mag stromen.

𝐙𝐢𝐧 𝐨𝐦 𝐳𝐢𝐧 𝐭𝐞 𝐤𝐫𝐢𝐣𝐠𝐞𝐧
Veel mensen denken dat zin er vanzelf moet zijn. En als die er niet is, dat er iets mis is. Maar seksueel verlangen werkt vaak anders. Zin ontstaat niet (alleen) in je hoofd, maar vooral in je lijf. Door contact, aanwezigheid en ruimte. Door jezelf toe te staan om te voelen wat er is. Ook als dat nog geen verlangen is.

Daarom begint het bij jezelf ervaren als iemand die mag genieten. Iemand die ertoe doet. Die leeft in een lichaam dat wil voelen. Dat vraagt om je eigen lijf te leren kennen, van top tot teen. En om de bereidheid om zin te laten ontstaan.

𝐇𝐚𝐩𝐭𝐨𝐧𝐨𝐦𝐢𝐞
Haptonomie biedt een bedding om dit alles te verkennen. In een veilige, aandachtige ontmoeting kun je ervaren hoe het is om werkelijk in je lichaam aanwezig te zijn. Om te voelen wat je nodig hebt, waar je verlangen stroomt en waar het stokt. Niet door iets op te lossen, maar door te luisteren naar wat je lijf je vertelt.

Hoe meer je je thuis voelt in je eigen lichaam, hoe meer ruimte er ontstaat om te genieten, van vrijen of van je eigen seksuele energie. Tijdens het vrijen laat je iemand heel dichtbij komen. Die intimiteit kan prachtig zijn en tegelijkertijd spannend of kwetsbaar. Soms lijkt het alsof de grens tussen jou en de ander even vervaagt. En toch kom je daarna altijd weer bij jezelf terug. Zo ontstaat een natuurlijke beweging tussen samen zijn en bij jezelf blijven.Tussen openen en sluiten.

Haptonomie ondersteunt je in die beweging. Zodat intimiteit en seksualiteit niet iets worden wat je moet kunnen, maar iets wat mag ontstaan.

Op jouw manier.
In jouw tempo.

15/12/2025

𝔹𝕖𝕟 𝕛𝕚𝕛 𝕒𝕝 𝕓𝕦𝕚𝕥𝕖𝕟 𝕘𝕖𝕨𝕖𝕖𝕤𝕥?

Je leest en hoort vaak hoe goed het is om buiten te zijn. Hoe gezond het voor ons is: de frisse lucht, het contact met de natuur, hoe ze ons spiegelt en terugbrengt naar onze essentie. Hoe het ons immuunsysteem versterkt, de aanmaak van vitamine D stimuleert, beweging geeft. Hoe het de slaap verbetert, helpt tegen depressies, stress vermindert… en ons ook nog eens onder de mensen brengt.

Allemaal waar.

Maar ik voel dat niet altijd zo. Zeker niet in deze tijd. Soms wil iets in mij juist helemaal niet naar buiten. Sterker nog: mijn behoefte is om me terug te trekken, naar binnen te bewegen. Letterlijk, om binnen te blijven. Me te verschansen in mijn coconnetje.

Thuis hebben we de muziek herontdekt. Of beter gezegd: de muziekdragers. Lang verhaal, maar dankzij een paar goede vondsten op Marktplaats hebben we onze oude muziekervaring terug. Een platenspeler, een cd-speler, goede speakers en een nieuwe versterker waarmee we ook kunnen (blijven) streamen.

We luisteren weer ouderwets muziek, zoals we als pubers deden. We spelen ‘raad je plaatje’ met onze eigen muziek, herontdekken oude cd’s en grammofoonplaten. En ik ontdek dat mijn lief best een goede muziekcollectie heeft.

Samen luisteren we, beleven we, verbinden we. Soms zijn er tranen, soms is er ontroering. Soms pure blijdschap en explodeert mijn hart en zing ik, dans ik, dans ik…

Ja, buitenlucht en natuur zijn goed voor ons. Een reclame van een buitensportwinkel vertelt ons zelfs: “Niet iedereen is een buitenmens, maar niemand is een binnenmens.” Toch twijfel ik daar in deze tijd van het jaar aan. Dan lonkt niets anders dan mijn eigen huis, mijn eigen bubbel – warm, veilig, precies zoals ik het nodig heb. Met een kop thee of warme chocomelk, mét slagroom uiteraard.

Binnen kan ik luisteren, beleven, voelen.
Binnen klinkt muziek door de kamer, vult het de ruimte, raakt het mijn hart.
Binnen is thuis.
Hier kan ik opladen.
En wanneer het me past, opgeladen weer naar buiten.

Goh, het lijkt wel een metafoor...

03/12/2025

𝔼𝕖𝕟 𝕤𝕦𝕔𝕔𝕖𝕤 𝕥𝕤𝕦𝕟𝕒𝕞𝕚

De sociale media zijn een oceaan aan succesverhalen. Je wordt overspoeld met posts van blije, succesvolle mensen die het 'juiste' doen. Ze weten precies wat er nodig is om hun doelen te bereiken en bewandelen dat pad met schijnbaar volledige overgave en succes.

Zij zijn de 'geslaagden' die weten hoe ze anderen kunnen helpen om óók beter en succesvoller te worden. Vaak delen ze een indrukwekkend verhaal: een persoonlijk dieptepunt, een scherp inzicht, en nu de missie om anderen naar datzelfde inzicht te begeleiden.

Ik juich ze toe! Hun inspiratie is waardevol. (En misschien lijk ik voor de buitenwereld zelfs wel een van hen).

Maar tegelijkertijd is er die andere, ongemakkelijke realiteit.

Terwijl de online 'succesgoeroes' floreren, is er ook een explosieve groei in coaches, therapeuten en retreats. Het is booming business. En ondertussen barst de zorg uit zijn voegen en zijn de wachtlijsten bij de GGZ een schrikbarend probleem.

Waarom? Omdat er blijkbaar enorm veel mensen zijn die het lastig hebben. Die de druk voelen. Die moeite hebben om dat 'juiste pad' te vinden, laat staan te bewandelen.

Het is niet moeilijk om te denken dat je de enige bent die worstelt, als je dagelijks wordt geconfronteerd met andermans successen. En denkt: doe ik dan iets verkeerd?

Maar laten we eerlijk zijn. Achter elke gelikte post, achter de schermen van elk 'perfect' leven, schuilt een écht mens.

Stel jezelf de vraag eens:
Hoeveel mensen in je directe omgeving ken jij met wie het eigenlijk niet zo lekker gaat?

De kans is groot dat het er meer zijn dan je denkt. Misschien durven ze het alleen niet te delen in diezelfde online arena die hen de druk oplegt om altijd maar te shinen.

Misschien is het tijd dat we de druk van dat continue 'succesverhaal' even parkeren. Dat we ook ruimte maken voor de middenweg.

Het is menselijk om soms vast te zitten.
Het is professioneel om hulp te vragen.
En het is krachtig om te zeggen: "Vandaag voel ik me even niet dat succesverhaal."

Laten we elkaar niet alleen toejuichen in de successen, maar vooral steunen in de struggle. Laten we elkaar echt zien in al onze ongepolijste, rommelige menselijkheid.

26/11/2025

Ken jij de Avond vol Aandacht podcast al? Ik tip hem regelmatig aan cliënten, maar je hoeft helemaal geen cliënt te zijn of 'een probleem' te ervaren om iets uit deze podcast mee te nemen.

Het gaat over de gewone dingen (of misschien juist wel bijzondere dingen); het leven, liefde, seksualiteit. Bezien vanuit de zachte, tantrische blik van Marije.

En had ik al gezegd wat een ontzettend fijne stem ze heeft? ❤️

Je vind de podcast onder andere op spotify:
https://open.spotify.com/show/3YPkVS6rtbqEIUCYOIHA2f?si=JZpSh-E8T2e2UEyzFlV1KQ

20/11/2025

𝔻𝕖 𝕙𝕖𝕣𝕠𝕧𝕖𝕣𝕚𝕟𝕘 𝕧𝕒𝕟 𝕙𝕖𝕥 𝕧𝕣𝕠𝕦𝕨𝕖𝕟𝕝𝕚𝕔𝕙𝕒𝕒𝕞

Naast haptonomie en reguliere massages, bied ik een bijzondere vorm van aanraking aan: ta**ra in de vorm van een Kashmirische Massage. Dit aanbod is speciaal voor vrouwen.

Wat maakt deze aanraking anders dan een reguliere ontspanningsmassage? Lees je even mee?

'The Feminine Touch helpt me mezelf te voelen, in overgave te komen en brengt me een stap verder in mijn verwerkingsproces. Ik voelde me gekoesterd en liefdevol omarmd door mijn zuster. Ik heb heel veel onveiligheid in mijn leven gekend, maar Mieke vertrouw ik volledig.'
  
'Ik was er al een poos nieuwsgierig naar, naar de ontdekking en ontwikkeling van vrouwelijkheid, sensualiteit en seksualiteit. Bij Mieke durfde ik het wel aan. Het voelde in aanraking en intentie zuiver. Veilig! Het was zo warm, liefdevol en koesterend!'

'Ik voelde hoe onder haar masserende handen mijn liefde voor mijn lijf, van top tot teen, weer belicht werd. De aandacht, zachtheid én energie voelde gedurende mijn hele bezoek omarmend. Een waar cadeau voor mijn vrouwelijke zelf!'

'De massage voelde weldadig en sensueel, maar bovenal heel vertrouwd. In onze moderne Westerse wereld zijn we vaak niet meer gewend om als vrouwen door andere vrouwen aangeraakt en volledig gekoesterd te worden. Terwijl dat eigenlijk de gewoonste zaak van de wereld zou mogen zijn. Mijn lichaam en mijn vrouw-zijn voelt heel zacht aan na deze ervaring.'

Mijn Ta**ra-aanbod heeft, zoals je kunt lezen, niets met seksuele prestatie of interactie te maken, zoals helaas vaak gedacht wordt.

Vrouwen delen juist hoe fijn het is dat hun hele lijf — inclusief borsten, billen, buik en v***a (alleen indien gewenst) — wordt aangeraakt zonder dat er iets teruggegeven hoeft te worden en zonder dat het geseksualiseerd wordt.

Dit is cruciaal. Het vrouwenlichaam wordt te vaak gezien als iets sexy, of geassocieerd met seksualiteit die ten dienste staat van de ander.

Mijn intentie is om het vrouwenlichaam weer terug te geven aan de vrouw zélf. Zodat zij haar eigen seksualiteit en sensualiteit, haar kracht en haar zachtheid, haar vrouw-zijn en liefde mag belichamen.

Puur voor zichzelf.