ZuidZorg Cranendonck

24/12/2025

Team Cranendonck Noord en Team Cranendock Zuid èn ZuidZorg Gewoon Thuis (niet op de foto)
wensen iedereen hele fijne feestdagen en een gezond en gelukkig 2026
🎄🎉🌟🎄🎉🌟🎄🎉🌟🎄🎉🌟🎄

19/12/2025

Tijdens de avondroute trekt de Tractor Lichtjesroute langs.
Een feest om mee te maken!

15/12/2025

Kerst bij een van onze cliënten.
Hoe mooi!

12/12/2025

Kerstviering met leuke lieve collega’s.
Geslaagd! ✔️
🎄🪇🎄🥂🎄🌟🦌🎄🍷🌟🎄🎉🎄🎅🏻

09/12/2025

Ja ja, we komen in de stemming!
🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄

08/12/2025

Seniorenvereniging Budel gaat vanaf maandagochtend 15 december ‘Rimpels Maken’, met een nieuwe groep in De Borgh.

Wil je als 65-plusser zo lang mogelijk zelfstandig en onafhankelijk blijven? Ontdek dan het gezondheidsprogramma “Maak Rimpels”, waar inmiddels 375 enthousiaste deelnemers aan hebben deelgenomen in Cranendonck. Na eerdere succesvolle edities start op maandag 15 december een nieuwe groep in De Borgh in Budel in samenwerking met de Seniorenvereniging. Inmiddels hebben meerdere groepen de “Maak Rimpels”-reis al doorlopen. Deze groepen blijven elkaar onder eigen regie ontmoeten, bewegen samen, organiseren leuke activiteiten en bieden elkaar hulp en steun waar nodig.



Wat is Maak Rimpels?



Het programma “Maak Rimpels” wordt gratis aangeboden door de gemeente (je betaalt alleen voor de thee en koffie), in samenwerking met de ziektekostenverzekeraars en huisartsenorganisaties en bestaat uit vier interessante onderdelen:



Positieve Gezondheid: er vinden vier bijeenkomsten plaats om inzicht te krijgen in, en het bewust worden van onze brede gezondheid.
*Digivaardigheid: in zes bijeenkomsten leren we meer over de smartphone, veilig “surfen” op het internet en nuttige apps om zelfstandig en actief te blijven.
*Vitaliteit: in twee keer acht bijeenkomsten verbeteren we onze balans, kracht en flexibiliteit onder begeleiding van een ervaren beweegcoach, omdat samen bewegen zoveel leuker is.
*Samenredzaamheid: tijdens het laatste onderdeel ‘borduren’ we verder op het mooie en warme groepsproces wat er is ontstaan. Want na het programma beginnen de ‘denkbeeldige rimpels’ pas echt in beweging te komen. In vier bijeenkomsten worden er afspraken met elkaar gemaakt en leren we digitaal in verbinding te blijven met de groep, zodat we leuke activiteiten met elkaar blijven ondernemen en er naar elkaar wordt omgekeken en waarin de hulp vraag aan elkaar gesteld durft te worden.

Het programmaonderdeel “Positieve Gezondheid” start op maandagochtend, 15 & 22 december en op 5 & 12 januari van 09.30 – 11.00uur. De groep kan uit maximaal 15 deelnemers bestaan. Als zich meer deelnemers melden, wordt er een tweede groep gestart van 11:00 – 12:30 uur. Alle vervolgbijeenkomsten worden op dezelfde tijd en locatie gehouden.



Locatie:
Multifunctioneel centrum De Borgh aan de Dr. Ant. Mathijsenstraat 15 in Budel.



Inschrijven:
Voor aanmeldingen of voor vragen kun je terecht bij Huub Van Dierendonck (06 20 97 97 18). Aanmelden kan ook via de website van Maak Rimpels.





Samen maken we de krachtigste rimpels!

04/12/2025

Onze collega’s zijn weer vol inspiratie teruggekomen van de Nursing Experience!
Zie ze eens stralen!

27/11/2025

Marie-José gaat ons bijna verlaten en van haar welverdiende ‘rust’ genieten.
Het zal met de kleinkinderen altijd wel gezellig druk blijven 😁
We gaan jou óók heel erg missen.
Bedankt voor al die mooie jaren bij ons!
🌺🌸🌺🌸🌺🌸🌺🌸🌺🌸🌺🌸🌺

19/11/2025

En de leukste mannen werken bij ZuidZorg Cranendonck 😊

12/11/2025

Een ode aan alle mantelzorgers ❤️

Mantelzorgers!
Ze zijn er altijd. Niet omdat het moet, maar omdat hun hart dat zegt. Mantelzorgers, de stille helden van alledag. Geen lintje, geen toeslag, geen rooster of nachtdienstvergoeding. Alleen liefde. Liefde in haar puurste vorm.

Ze staan op als de wereld nog slaapt. Maken ontbijt, geven medicijnen aan hun naasten, helpen bij het wassen of het opstaan. Soms met een glimlach, soms met tranen die niemand ziet. Want zorgen voor iemand die je liefhebt, dat is geen baan. Dat is een roeping waar je nooit voor hebt gesolliciteerd.

Mantelzorg is meer dan zorgen. Het is leren loslaten wat ooit vanzelf ging. Het is elke dag een stukje afscheid nemen van wat was, en tegelijk doorgaan. Het is niet opgeven, ook niet als je moe bent, als het lijf protesteert en de agenda al weken geen wit plekje meer kent.

Ik heb ze gezien, de mantelzorgers. Die met een boodschappentas in de ene hand en een rolstoel in de andere. Die even hun eigen verdriet inslikken, omdat er nog zoveel te doen is. Die alles regelen, van medicijnen tot administratie, van gesprekken met artsen tot het wassen van lakens.

En toch, midden in die zorg, is er vaak iets wat niemand ziet: eenzaamheid. Het gevoel dat je het allemaal alleen moet doen. Dat niemand echt begrijpt hoe zwaar het is om elke dag te moeten glimlachen terwijl je vanbinnen instort.

Mantelzorgers zijn geen superhelden. Ze zijn mensen van vlees en bloed. Ze raken uitgeput, huilen onder de do**he, lachen om niets omdat huilen niet helpt. Maar wat ze wél doen, is blijven staan. Steeds weer. Omdat liefde sterker is dan vermoeidheid.

Dus vandaag, voor al die mensen die zorgen, wil ik iets zeggen. Dank je. Voor je geduld, je trouw, je zachte handen en je harde werk. Voor de liefde die je blijft geven, ook als er weinig terugkomt. Voor de glimlach die je elke dag opzet, zelfs als het pijn doet.

Deze week is het de week van de mantelzorger!

Dus als je dit leest en zelf mantelzorger bent: adem even. Kijk naar wat je doet, wat je geeft. Weet dat het gezien wordt, ook als niemand het zegt. Je bent belangrijk. Onmisbaar!

En als je iemand kent die zorgt: bel, luister, breng soep of een glimlach. Want soms is dat alles wat nodig is om weer een dag vol te houden.

Aan alle mantelzorgers: jullie zijn de zachte schouders van dit land. De onbezongen melodie die dag na dag blijft klinken. En dat, dat is pas echte zorg!

20/10/2025

Zo mooi!

Het is vrijdagmorgen, 26 september.
De lucht in de kamer is zwaar, stil, en ergens hoor ik het zachte gezoem van de beademing.
Naast hem zitten, voelen, vasthouden, dat werd mijn wereld.
En juist toen, op die ochtend, kwam het partnerbed in de laatste levensfase.
Een bed dat me dichterbij bracht dan woorden ooit konden.

Achter mij hangt het scherm waarop ik zijn hartslag zie, als een metronoom die mijn adem reguleert.
Iedere piep is een teken dat hij er nog is. Iedere piep is ook een herinnering dat het straks stopt.

Ik zit naast hem, al dagen. De lakens voelen koel aan, steriel bijna, maar onder mijn hand is zijn huid nog warm. Dat voelt als iets om vast te houden, alsof ik met mijn vingertoppen het leven zelf probeer tegen te houden.
Zijn hand ligt losjes in de mijne, en ik weet niet of hij me nog hoort, maar ik praat toch.
Over kleine dingen, over dingen die ik hem nog wilde vertellen. Over de grapjes die hij maakte, zijn eeuwige te laat komen, en hoe hij belangrijk hij voor me was.

Vanaf maandag heb ik in totaal misschien tien uur geslapen.
Steeds dacht ik: straks is hij weg en dan ben ik bang dat ik iets mis.
Alsof ik hem niet alleen wil vasthouden, maar ook elke seconde wil bewaren.
Iedere ademhaling, iedere piep, iedere stilte.

Die ochtend, op vrijdag, mocht het partnerbed komen.
Een extra bed, tegen het zijne aan, zodat ik bij hem kon liggen.
Zó dichtbij dat ik zijn adem weer voelde.
Niet omdat ik wilde slapen, maar omdat ik zijn hart nog één keer wilde horen.
Nog één keer dat vertrouwde ritme, dat altijd rust bracht.
Dat hart dat ik zo vaak voelde, op rustige avonden, in stilte, in grapjes, in ruzies en in liefde.

Ik ben tegen hem aan gaan liggen.
Zijn geur was er nog, dat mengsel van huid, zijn parfum en iets warms dat ik nooit helemaal kon omschrijven.
Ik heb mijn hoofd op zijn borst gelegd en mijn arm om hem heen geslagen.
De lakens ritselden, de beademing blies zacht, en even voelde alles alsof het klopte.
Niet als in: het kwam goed, maar als in: dit is het moment waarop liefde nog één keer alles is.

Ik voelde hoe mijn ogen dichtvielen, langzaam, tegen wil en dank.
Mijn lichaam gaf het op, de adrenaline, het waken, de angst.
Er kwam rust. Ik viel in slaap tegen hem aan, net zoals in de twee jaar daarvoor.
Met mijn oor in het kuiltje van zijn oksels en zijn hart dat zacht door zijn borstkas tikte.

Toch ben ik dankbaar dat ik mocht slapen.
Dat ik nog één keer dicht tegen hem aan mocht liggen, niet als iemand die iets moest doen, maar als partner. Als mens. Als iemand die zijn hart wilde horen!

Vandaag zag ik een filmpje van een partnerbed, bedoeld voor de laatste dagen, voor die laatste uren samen. Ik weet niet wie dat ooit bedacht heeft, maar ik ben ze eeuwig dankbaar.
Want wat een cadeau is het, om nog één keer tegen iemand aan te liggen.
Om nog één keer te voelen dat liefde ook kan bestaan in het afscheid.
Dat het niet alleen pijn is, maar ook zachtheid.

En als mensen mij vragen hoe dat was, die laatste ochtend, dan zeg ik:
Het was niet mooi, niet romantisch, niet groots.
Het was echt. Gewoon twee mensen, één hartslag.

Je kunt het bed aanvragen bij: Vegro

Lees meer via: https://broedersjuul.nl/partnerbed-in-de-laatste-levensfase-dichtbij-tot-het-allerlaatste-moment/

19/10/2025

Lederhosen, Wurst und viel Spass!
Proost op die kanjers!
🎉🍻🌭💃🕺🏻🍺🎊